Útlitskröfur samfélagsins hlægilegar

Bókin Að vera kona kom nýlega út hjá útgáfufélaginu Uppheimum. Þýðandi bókarinnar er ungt skúffuskáld og verðandi skjalaþýðandi, Anna Margrét Björnsdóttir.

„Bókin er ævisöguleg og alveg sprenghlægileg á köflum,“ segir Anna Margrét. Útgáfufélagið hafði samband við hana og fór þess á leit að hún þýddi bókina. „Ég kynntist bókinni þegar ég var beðin um að þýða hana og varð alveg ástfangin af henni. Nú hefur hún verið barnið mitt í heilt ár og mér þykir rosalega vænt um hana.“



Frásagnarháttur bókarinnar er inn á milli mjög kankvíslegur. „Tilgangur bókarinnar er að sýna fram á hvað margt af því rugli sem konur standa frammi fyrir er í raun fáránlegt. Stundum áttar maður sig á fáránleika hlutanna þegar maður er farinn að hlæja að þeim. Margt af því sem ég las um í bókinni fékk mig til að hugsa með mér: „Guð minn góður, þetta er alveg rétt hjá henni!“ Hún spyr til dæmis hvers vegna nærbuxur kvenna fara sífellt minnkandi, og hvers vegna konur láta það yfir sig ganga. Ef maður er í vafa um hvort um kynjamisrétti sé að ræða er ágætis þumalputtaregla að spyrja sig: er þetta eitthvað sem karlmenn þurfa líka að hafa áhyggjur af? Oftar en ekki er það ekki svo. Þá spyr maður sig hvaðan þessi krafa kemur.“



Þó að bókin sé spaugileg er líka alvarlegur undirtónn í henni, enda umfjöllunarefnið alls ekki alltaf broslegt.

„Það eru dekkri hliðar á bókinni líka sem eru ótrúlega áhugaverðar. Það er einn kafli til dæmis þar sem hún fjallar um fóstureyðingar sem fékk mig til að sjá það málefni alveg í glænýju ljósi. Í kaflanum skrifar hún um eigin reynslu en hún fór sjálf í fóstureyðingu. Hún sagðist aldrei hafa verið í neinum vafa um það hvort hún ætti að eignast barnið, hún vissi að það vildi hún alls ekki gera. Konur í þessum aðstæðum eru svo oft málaðar sem fórnarlömb en hún upplifði sig alls ekki þannig. Ef kona getur ekki réttlætt fóstureyðinguna með því að hún hafi lent í að verða ófrísk og hún geti alls ekki eignast barnið, virðist viðhorfið vera að hún sé einfaldlega vond. Caitlin spyr hvers vegna konum er gert að skammast sín í þessum aðstæðum og hvers vegna þær fá ekki bara að ráða yfir sínum líkama sjálfar,“ segir Anna Margrét.



„Ég er ekki að þýða neitt eins og er en bókmenntir eru algjörlega mín ástríða. Ég er skúffuskáld og hef enn ekki gefið út eftir mig en er á leið á smásagnanámskeið í febrúar svo það er aldrei að vita hvert næsta skref verður.“