Heilsan er ekki gefins

Eins og ég hef minnst á áður að þá er ég ólétt, já, ennþá ólétt og á ekki að eiga fyrr en á næsta ári. Jú, vissulega er síðasti mánuður ársins genginn í garð en ég á alveg 7 vikur eftir í settan dag og mér finnst það bara ansi mikið, miðað við núverandi líðan. Ég hef nú oft haft það verra samt og veit að margar aðrar hafa það margfalt verra en ég, en stundum nennir maður bara einfaldlega ekki meir.

„Er þetta ekki næs?“

Mér var ráðlagt af ljósmóður að fara að hægja aðeins á mér og taka því meira rólega, leggjast meira upp í sófa, þó svo að ég leggi mig nú yfirleitt aðeins á daginn, og alls ekki vera að þrífa eða laga til heima hjá mér. Ég fékk svo spurninguna um daginn hvort það væri ekki bara næs að þurfa að liggja svolítið og mega í rauninni ekkert gera hérna heima hjá mér. Svarið mitt var nú bara nei, það finnst mér alls ekki. Mér finnst rosalega erfitt að geta ekki lagað til þegar ég vil það, eldað matinn án þess að þurfa að setjast niður í miðjum klíðum, geta ekki haldið á barninu mínu eða farið með honum út að leika þegar hann biður um það. Ofan á þreytuna og samdrættina bætist síðan við grindar­gliðnunin (sem ég var að vonast til þess að vera alveg sloppin við en það er ekki alveg svo gott) sem versnar dag frá degi og gerir það að verkum að ég fer voðalega hægt um og erfitt er að stíga fram úr rúminu án verkja.

Heilbrigði ekki sjálfgefið

Þessi grein var nú þó ekki einungis skrifuð til þess að kvarta og kveina heldur til þess að minna ykkur kæru landsmenn á að heilsan er ekki gefins, eins og ég finn svo sannarlega fyrir núna. Ég mun endurheimta mína heilsu og getu til að hreyfa mig almennilega eftir nokkrar vikur en ég veit að það eru ekki allir svo heppnir. Nýtum tækifærið á meðan við getum og ræktum líkamlegu og andlegu hliðina. Hreyfum okkur, fáum blóðflæðið af stað í líkamanum, hjartað til að slá örlítið hraðar og svitann leka af andlitinu. Nýtum tækifærið á meðan við getum til þess að verða besta útgáfan af okkur sjálfum og lengjum þar með tímann sem við höfum við heilsu, því hún er svo sannarlega ekki sjálfsagður hlutur. Ég get allavega ekki beðið eftir því að dansa og leika almennilega við strákinn minn, fara út á sleða, svitna, fara út að hlaupa, hjóla, lyfta, planka, beygja, rétta og verða þreytt af góðri líkamlegri þreytu, ekki bara af því að ganga út í bíl.