Hamfarir með augum barnsins

Eldbarnið

Höfundur: Pétur Eggerz

Leikstjóri:Sigrún Valbergsdóttir

Leikarar:Alda Arnardóttir, Andrea Ösp Karlsdóttir og Pétur Eggerz

Leikmynd og búningar:Guðrún Øyahals

Tónlist: Kristján Guðjónsson

Lýsing:Arnþór Þórsteinsson

Möguleikhúsið sýnir Eldbarnið í Tjarnarbíói um þessar mundir og er leikritið byggt á sömu atburðum og sýningin Eldklerkurinn sem hefur verið í sýningu hjá hópnum síðustu misseri. Sögusviðið er Ísland árið 1783, nánar til tekið Austurland, þegar Lakagígar hófu að gjósa þá um sumarið. Afleiðingarnar voru ekkert annað en skelfilegar og er sýningin tilraun til þess að sjá þessar hryllilegu hamfarir með barnsaugum.

Sveitastúlkan Sólveig, sem nýlega hefur misst föður sinn af slysförum, og móðir hennar flýja undan Skaftáreldum af miklu harðfylgi en finna loks skjól hjá séra Jóni Steingrímssyni og verða vitni að goðsagnakenndri eldmessu hans. Eftir að frekari áföll dynja á stúlkubarninu endar hún í samfylgd með þjófum sem ferðast um landsvæðið í þýfisleit.

Andrea Ösp Karlsdóttir leikur hina þjáðu Sólveigu og gerir það ágætlega þó að eitthvað vanti upp á tilfinningalegu dýptina sem hún sýnir. Viðbrögð Sólveigar við öllum þeim harmi sem umvefur líf hennar sveiflast á milli undrunar og ótta en lítið meira, jafnvel þegar öll von virðist úti. Alda Arnardóttir og Pétur Eggerz sjá um að leika allar hinar persónur verksins en þær eru flestar skissur af fólki frekar en þrívíðar persónur fyrir utan Jón Steingrímsson sem Pétur hefur mikla reynslu af að leika og stífu sýslumannsfrúna í leik Öldu.

Handritið er frekar einsleitt og blæbrigðin fá í textanum sem er á köflum bæði of þungur og óþjáll fyrir yngstu kynslóðina, gamansömu uppbrotin hefðu líka mátt vera fleiri. Leikritið er rammað inn með veikri sögu af ungri stelpu á okkar tímum sem er að uppgötva fjölskyldusögu sína í gegnum frásagnir eldri bónda. Ekki er þörf á stóru stökki til að sjá ákveðið samhengi milli Skaftárelda fyrri tíma og eldgossins í Holuhrauni nú, tengingarnar eru undirstrikaðar í Eldbarninu en eru iðulega yfirborðskenndar.

Sviðshönnunin er skemmtilega unnin og útfærð, Guðrún Øyahals hefur næmt auga fyrir smáatriðum og má þar sérstaklega nefna notkunina á sviðsmununum. Sviðsetningin er mjög minimalísk en í höndum Sigrúnar Valbergsdóttur kvikna áhugaverðar myndir út frá litlum augnablikum. Aftur á móti hefði verið gaman að sjá jafn góða vinnu í búningunum en þeir voru helst til of einfaldir og ófrumlegir. Tónlistin er hljómþýð en ekkert sérstaklega afgerandi og sömu sögu má segja um lýsinguna.

Niðurstaða:Magnaður efniviður og skýr grunnhugmynd en Eldbarnið er að mestu kraftlaust.