Malignant: Skemmtilega bilaður hrollur

Það má sjá á máli manna og riti að ekki eru allir á eitt sáttir við þessa nýjustu afurð Malasíuættaða Ástralans Wan. Áhorfendur eru vanir heldur hefðbundnum og vönduðum hrolli frá leikstjóranum (The Conjuring, Insidious) en hér er annað og óvenjulegra á boðstólum. 

Wan skiptir um gír, heiðrar og vísar í hinar ýmsu tegundir hrollvekja og úr verður óvenjulegur bræðingur, sem fellur ekki að bragðlaukum allra. 

Malignant er ekki allra, svo mikið er víst. „Versta mynd sem ég hef séð,“ sagði m.a. einn íslenskur kvikmyndaáhugamaður á Facebook í vikunni, sem verður reyndar að teljast ólíklegt, nema þetta sé þriðja myndin sem hann sér á ævinni. 

Aðrir netverjar hrósa henni hins vegar í hástert og gefa henni 10/10, sem er álíka fjarstæðukennt. Svona skrif eru auðvitað dæmigerðir internet-öfgar því staðreyndin er sú að Malignant er hvorki fullkomin né það versta sem hefur sést á hvíta tjaldinu. 

Myndin fjallar um Madison Mitchell sem er föst í hjónabandi með ofbeldismanni. Þegar hann er svo myrtur af einhverskonar yfirnáttúrulegri veru, fer morðalda af stað sem Madison virðist tengd. 

Ætlar enginn að æpa „cut?“

Malignant hefst á mjög svo furðulegan máta (sem líklegast útskýrir neikvæða afstöðu margra), því atburðarásin, stílbrögðin og leikurinn eru meira í ætt við annars flokks hrollvekju. Reyndar var „kvikmynd af Hallmark-sjónvarpsstöðinni“ það fyrsta sem kom upp í huga minn. Eftir smá stund var mig jafnvel farið að gruna að þetta ætti að vera einhverskonar kvikmynd inni í kvikmynd, svo myndi einhver æpa „Cut“ og hin raunverulega mynd hæfist. 

Það gerðist ekki og þessi eilítið viðvaningslegi stíll var það sem koma skyldi. Ef James Wan hefði ekki verið maðurinn á bakvið myndavélina er ég ekki alveg viss um hver upplifun mín á myndinni hefði verið. Wan hefur margoft sýnt fram á hæfni sína í kvikmyndagerð, því var aðeins eitt sem kom til greina, að hann væri viljandi að vinna með þennan stíl. Ég ákvað því bara að sleppa takinu af innbyggðum væntingum mínum og fara með flæðinu. 

Það var eins gott að ég gerði það, því eina leiðin til að njóta Malignant er að sleppa fyrirframgefnum hugmyndum um hverslags myndir Wang gerir (eða á að gera). Mér fannst hún nefnilega dásamleg blanda af stílbrögðum og leiddist ekki í eina sekúndu. Orðin sem mér detta í hug til að lýsa myndinni eru t.d. klikkuð, biluð, sturluð, því hún er gjörsamlega trufluð.

Ég treysti mér ekki til að mæla með Malignant við nokkurn mann þó ég hafi notið hennar. Það er vegna þess að ég hef hreinlega ekki hugmynd um hver viðbrögðin yrðu, því eins áður sagði, skiptist fólk skiptist algjörlega í tvennt varðandi myndina. Afstaða mín er þó skýr.

Niðurstaða: 

Malignant er ekki mynd fyrir hvern sem er, jafnvel ekki sumt áhugafólk um hrollvekjur. Undirritaður sér þó ekki eftir bíóferðinni og skemmti sér vel yfir þessari sturlun.

Hér að neðan er hægt að heyra Heiðar Sumarliðason ræða við leikarann Bjartmar Þórðarson um Malignant, en þeir voru ekki sammála um útkomuna. Kvikmyndaskóli Íslands býður upp á Stjörnubíó, sem einnig er hægt að nálgast á helstu hlaðvarpsveitum.