Miðbæjar-vandinn 20. september 2007 05:30 Hvað er að þessu liði? Slagandi um helgi eftir helgi, mígandi utan í veggi, slefandi fullt og ógeðslegt í örvæntingarfullri leit að einhverju til að dempa depurðina og einhverjum til að fjölga sér með. Getur þetta lið ekki hist í iðnaðarhverfum svo Egill Helgason og Þráinn Bertelsson geti hlaupið á náttbuxunum eftir baguette kl. 8 á laugardagsmorgni án þess að stíga í ælu eða fá einn gúmoren hjá vitstola ofbeldishnakka? Á meðan áfengi er ekki bara leyft heldur líka selt af ríkinu verður einhvers staðar að vera hægt að drekka það. Eða er kannski einhver byrjaður að tala um áfengisbann í hinni miklu miðbæjarmóðursýkisumræðu sem nú fer fram? Reyndar væri mér alveg sama þótt mér væri bannað að finna á mér - áfengisvíma er eitthvað svo aumingjalegt ástand og Pálmi Gunnarsson hafði alveg rétt fyrir sér þarna um árið - en verður maður ekki að hugsa um heildina? Fjölmörgum er fró í því að hrynja íða, enda ekki furða þar sem lífið á skerinu snýst um að þræla myrkranna á milli til að hafa efni á að láta öll gráðugu einokunarfyrirtækin á landinu taka sig í bakaríið. Er nema von að Íslendingar séu drykkjusjúkir? Grænlendingar hvað? Sjálfur er ég sem betur fer sloppinn, en þarna slarkaði ég áratugum saman, mígandi í sund, brjótandi flöskur, dettandi á svellbunkum, rífandi kjaft og verandi sá fulli hálfviti sem áfengisframleiðendur minnast aldrei á í auglýsingunum sínum. Ég lagði reyndar aldrei hendur á neinn, enda ekki algjör hálfviti, og slapp við að vera barinn, sem er heppni. Ef borðalagður Stefán Eiríksson hefði leitt mig niðrá stöð og sektað um tíu þúsund kall fyrir að míga á rúðuna í Dressmann hefði ég orðið brjálaður, en sennilega aldrei migið á rúðu aftur. Nóg að láta skemma fyrir sér kvöldið einu sinni. Stærsti miðbæjarvandinn er sá að allir - og þá meina ég nákvæmlega allir - sætta sig bara ekki við að vera heima hjá sér að horfa á fjölskyldumyndina á RÚV. Það verður aldrei. Og áfengisvíma mun lengi þykja eftirsóknarverð. Miðbæjarvandinn er því kominn til að vera. Tja, nema risastóru verslunarmiðstöðinni sem nú er verið að reisa á leiðinni til Mosfellsbæjar verði breytt í stærsta skemmtistað í heimi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Dr. Gunni Mest lesið Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Dauði eða ofsakvíði? Sóley Dröfn Davíðsdóttir Skoðun
Hvað er að þessu liði? Slagandi um helgi eftir helgi, mígandi utan í veggi, slefandi fullt og ógeðslegt í örvæntingarfullri leit að einhverju til að dempa depurðina og einhverjum til að fjölga sér með. Getur þetta lið ekki hist í iðnaðarhverfum svo Egill Helgason og Þráinn Bertelsson geti hlaupið á náttbuxunum eftir baguette kl. 8 á laugardagsmorgni án þess að stíga í ælu eða fá einn gúmoren hjá vitstola ofbeldishnakka? Á meðan áfengi er ekki bara leyft heldur líka selt af ríkinu verður einhvers staðar að vera hægt að drekka það. Eða er kannski einhver byrjaður að tala um áfengisbann í hinni miklu miðbæjarmóðursýkisumræðu sem nú fer fram? Reyndar væri mér alveg sama þótt mér væri bannað að finna á mér - áfengisvíma er eitthvað svo aumingjalegt ástand og Pálmi Gunnarsson hafði alveg rétt fyrir sér þarna um árið - en verður maður ekki að hugsa um heildina? Fjölmörgum er fró í því að hrynja íða, enda ekki furða þar sem lífið á skerinu snýst um að þræla myrkranna á milli til að hafa efni á að láta öll gráðugu einokunarfyrirtækin á landinu taka sig í bakaríið. Er nema von að Íslendingar séu drykkjusjúkir? Grænlendingar hvað? Sjálfur er ég sem betur fer sloppinn, en þarna slarkaði ég áratugum saman, mígandi í sund, brjótandi flöskur, dettandi á svellbunkum, rífandi kjaft og verandi sá fulli hálfviti sem áfengisframleiðendur minnast aldrei á í auglýsingunum sínum. Ég lagði reyndar aldrei hendur á neinn, enda ekki algjör hálfviti, og slapp við að vera barinn, sem er heppni. Ef borðalagður Stefán Eiríksson hefði leitt mig niðrá stöð og sektað um tíu þúsund kall fyrir að míga á rúðuna í Dressmann hefði ég orðið brjálaður, en sennilega aldrei migið á rúðu aftur. Nóg að láta skemma fyrir sér kvöldið einu sinni. Stærsti miðbæjarvandinn er sá að allir - og þá meina ég nákvæmlega allir - sætta sig bara ekki við að vera heima hjá sér að horfa á fjölskyldumyndina á RÚV. Það verður aldrei. Og áfengisvíma mun lengi þykja eftirsóknarverð. Miðbæjarvandinn er því kominn til að vera. Tja, nema risastóru verslunarmiðstöðinni sem nú er verið að reisa á leiðinni til Mosfellsbæjar verði breytt í stærsta skemmtistað í heimi.