Stuðningsgrein: Vill ekki vera forsetinn minn Jón Sæmundur Sigurjónsson skrifar 25. júní 2012 20:00 Ég verð að viðurkenna það að ég hef kosið Ólaf Ragnar Grímsson til forseta allt frá því að hann bauð sig fyrst fram til þess embættis. Ég og fjöldi vina minna hafa þannig stuðlað að því að hann hefur getað gengt þessari stöðu í 16 ár. Ef hann hins vegar verður endurkjörinn nú í hið fimmta sinn, þá verður það ekki með ekki með mínu atkvæði eða með atkvæðum þeirra sem ég þekki best. Reyndar yrði hann kjörinn að meirihluta til með atkvæðum fólks, sem aldrei hefur kosið hann áður, fólks, sem einungis hefur sýnt honum fyrirlitningu í gegn um tíðina. Pólitískt er Ólafur Ragnar genginn í björg með fallistanum úr Seðlabankanum, sem nú dundar sér við að ausa lágkúru yfir landslýð af ritstjórnarskristofum Morgunblaðsins, kostaður af útgerðinni. Sameinast hafa þessir kumpánar í andstöðu sinni við Evrópubandalagið og hefur Ólafur Ragnar lýst því yfir að hann þurfi að standa vörðinn til að það mál nái ekki fram að ganga og því verði hann einungis forseti „Nei-takk" manna. Hann vill ekki vera forsetinn minn. Hann ætlar sér að breyta forsetaembættinu í pólitískt baráttutæki, sem getur aldrei sameinað þjóðina um eitt eða neitt.Klappstýruhlutverkið Það var ömurlegt að horfa upp á forseta Íslands gerast klappstýra útrásarvíkinga með slíkum undirlægjuhætti, að þeir gerviauðmenn gengu inn og út á Bessatöðum haldandi PR-boð með erlendum silkihúfum, sækjandi verðlaun og orður fyrir hina eða þessa kúluhugdettuna þannig að æðsta embætti þjóðarinnar var orðið að gólfmottu nýfrjálshyggjunnar. Ice-safe ævintýri forsetans með 200 milljón króna þjóðaratkvæðagreiðslum í hvert skipti voru skelfileg. Forsetinn gumar af 90% samþykki þjóðarinnar í Ice-safe 1 kosningunni. Með 60% kosningaþátttöku gera 90% þó ekki meira en 54% atkvæðabærra manna, þannig að gaspur um samstöðu þjóðar er út í hött. Í Ice-safe 2 var ekki kosið um annað en það hvort verulega hagstæðir vaxtasamningar ættu að gilda eða ekki. Fjölda fólks var talið trú um að ef það felldi samninginn þá þyrfti Ísland ekkert að borga yfirleitt. Engin kosning fyrr né síðar hefur sýnt tilgangsleysi þess að setja flókin mál í þjóðaratkvæðagreiðslu, þar sem múgsefjun gildir öðru fremur. Nú er ekki séð fyrir endann á því hvað þessi ömurlega vitleysa á eftir að kosta þjóðarbúið þar sem vaxtamál eru í lausu lofti, en þrotabú Landsbankans er langt komið að greiða skuldina sjálfa. Í glórulausri Evrópuandstöðu gumar forsetinn, nú síðast í opinberri heimsókn í Tékklandi, af kostum íslensku krónunnar í uppbyggingarstarfinu eftir hrun. Það er rétt að í þessari stöðu er krónan gulli betri og ríkisstjórnin hefur náð umtalsverðum árangri í endurreisnarstarfinu umfram önnur kreppulönd. Allt byggist þetta á stórkostlegu gengisfalli krónunnar eftir hrun á kostnað almennings, sem engist nú í skuldafjötrum. Hefðum við haft Evru í stað krónu við fall bankanna þá hefði engin gengisfelling orðið og skuldir almennings hefðu ekki breyst um eina einustu krónu. Svo mikið um dýrðarsöngva forsetans um ágæti krónunnar. Við þetta má þó bæta að hágengisstefna vopnabróður hans í seðlabankanum fyrir hrun hefur læst milljarða króna í eigu útlendinga inni í hagkerfinu þannig að við búum við gjaldeyrishöft, sem fáir geta hjálpað okkur út úr nema Evrópusambandið. Með viðvarandi gjaldeyrishöft er varla von til þess að almennilegt uppbyggingarstarf geti hafist sem leysi þjóðina úr viðjum atvinnuleysis. Forsetinn og skoðanabræður hans hafa ekki einungis komið þjóðinni á kaldan klaka heldur ætla þeir að berjast fyrir því að þetta verði viðvarandi ástand.Skítlegt eðli Það rak allt almennilegt fólk í rogastans þegar forsetinn hóf kosningabaráttu sína með leðjukasti í átt að Þóru Arnórsdóttur, sem þá lá á barnssæng. Aðdróttanir og særandi ummæli voru ekki spöruð, þannig að menn spurðu sig hvers konar ástand var eiginlega komið á. Það hefði vissulega orðið slæmt ef Þóra hefði ekki svarað þessum óhróðri af einstöku æðruleysi og kurteisi, en stuðningsmenn hennar hafa þó spurt sig af hverju hún hjólaði ekki í karlinn. Skynsemi viðbragða hennar eru þó fullkomlega skýr, því forseta í skítkasti viljum við ekki hafa og lýsa viðbrögð hennar fullkominni virðingu fyrir þessu æðsta embætti þjóðarinnar. Annar mjög trausvekjandi frambjóðandi til forseta er vissulega Ari Trausti Guðmundsson. Það ber einungis að harma að hann virðist ekki ætla að taka þátt í þessari kosningabaráttu, væntanlega sakir hógværðar og þess að framboð hans var seint á ferð. Ólafur Ragnar hefur á hinn bóginn glatað trausti flestra þeirra sem hafa skapað honum grundvöll til setu á forsetastóli undanfarin 16 ár. Hann er genginn í björg með fólki sem hingað til hafa alla jafna verið hans pólitísku andstæðingar. Ef skoðanakannanir ganga eftir eiga þessir nýju samherjar hans eftir að mynda nýja ríkisstjórn að ári og sitja þeir þá uppi með Ólaf. Einhver góður maður sagði að þar hæfði kjaftur skel.Ný framtíð Það liggur hins vegar í höndum kjósenda að skapa Íslandi nýja framtíð með ungri óspilltri glæsilegri konu sem forseta, sem gæti orðið lýsandi tákn þess að Íslendingar hristi af sér þessi gömlu innanmein hrunsins og sýni að þeir séu tilbúnir að ganga inn í þessa nýju framtíð með ferskt fólk í stafni. Þóra Arnórsdóttir er tilbúin til að vera forseti allra Íslendinga, en ekki að kljúfa þá í herðar niður í pólitískum deilum. Ég get a.m.k. ekki kosið mann sem vill ekki vera forsetinn minn. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Forsetakosningar 2012 Mest lesið Kennarar hafa yfirvinnu af öðrum kennurum Helga Dögg Sverrisdóttir Skoðun 460 milljóna króna ofrukkun á viku Ólafur Stephensen Skoðun Leigubílar eiga að vera almenningssamgöngur en ekki neyðarúrræði Eyþór Máni Steinarsson Skoðun Ég er foreldri, ég er kennari Hulda María Magnúsdóttir Skoðun Þagnarbindindi: Er það lausn ríkisstjórnarinnar gagnvart þjóð sem hafnar hvalveiðum? Anahita Sahar Babaei Skoðun Byrlunar- og símamálið: þáttur blaðamanna féll á fyrningu Eva Hauksdóttir Skoðun Er gott að sjávarútvegur skjálfi á beinunum? Heiðrún Lind Marteinsdóttir Skoðun Opið bréf til Alþingis, við þingsetningu 4. febrúar Jóhanna Malen Skúladóttir,Laura Sólveig Lefort Scheefer,Ragnhildur Katla Jónsdóttir Skoðun Hver er ábyrgð barna? Anna Laufey Stefánsdóttir Skoðun Hvers virði er innbúið? Hrefna Kristín Jónsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Varasjóður VR Halla Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Opið bréf til Alþingis, við þingsetningu 4. febrúar Jóhanna Malen Skúladóttir,Laura Sólveig Lefort Scheefer,Ragnhildur Katla Jónsdóttir skrifar Skoðun Leigubílar eiga að vera almenningssamgöngur en ekki neyðarúrræði Eyþór Máni Steinarsson skrifar Skoðun Hættan sem felst í því þegar stjórnmálamenn vilja endurskoða fjölmiðlastyrki vegna gagnrýnnar umfjöllunar Ólafur Hand skrifar Skoðun 460 milljóna króna ofrukkun á viku Ólafur Stephensen skrifar Skoðun Kennarar hafa yfirvinnu af öðrum kennurum Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar Skoðun Byrlunar- og símamálið: þáttur blaðamanna féll á fyrningu Eva Hauksdóttir skrifar Skoðun Allar konur eru konur. Punktur. Auður Önnu Magnúsdóttir skrifar Skoðun Hver er ábyrgð barna? Anna Laufey Stefánsdóttir skrifar Skoðun Rafbílar eru ódýrari Sigurður Friðleifsson skrifar Skoðun Ég er foreldri, ég er kennari Hulda María Magnúsdóttir skrifar Skoðun Þagnarbindindi: Er það lausn ríkisstjórnarinnar gagnvart þjóð sem hafnar hvalveiðum? Anahita Sahar Babaei skrifar Skoðun Er gott að sjávarútvegur skjálfi á beinunum? Heiðrún Lind Marteinsdóttir skrifar Skoðun Af hverju endurhæfing fyrir krabbameinsgreinda? Erna Magnúsdóttir skrifar Skoðun Hvers virði er innbúið? Hrefna Kristín Jónsdóttir skrifar Skoðun Viljum við semja frið við náttúruna? Harpa Fönn Sigurjónsdóttir skrifar Skoðun Virðing fyrir kennurum eykur árangur nemenda Íris E. Gísladóttir skrifar Skoðun Hinn dökki fíll í rými jafnréttis Matthildur Björnsdóttir skrifar Skoðun Í tilefni af kjaradeilu FÍL og LR vegna listamanna í Borgarleikhúsinu Hrafnhildur Theodórsdóttir skrifar Skoðun Keyrt í gagnstæðar áttir við Vonarstræti Ólafur Stephensen skrifar Skoðun Rannsóknir í Hvalfirði skapa enga hættu Salome Hallfreðsdóttir skrifar Skoðun Hagsmunasamtök ESB gegn togveiðum: Hvað er í húfi fyrir Ísland? Svanur Guðmundsson skrifar Skoðun Litla flugan Rebekka Hlín Rúnarsdóttir skrifar Skoðun Um jarðgöng, ráðherra og blaðamenn Jónína Brynjólfsdóttir skrifar Skoðun Elskar þú að taka til? Þóra Geirlaug Bjartmarsdóttir skrifar Skoðun Gervigreind, fordómar og siðferði – nýir tímar, ný viðmið Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Kirkjusókn ungra drengja Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Vigdís og Súðavík Ásta F. Flosadóttir skrifar Skoðun Heimskan í Hvíta húsinu – forðumst smit Halldór Reynisson skrifar Skoðun Ég á lítinn skrítinn skugga – langtímaáhrif krabbameina Hulda Hjálmarsdóttir skrifar Sjá meira
Ég verð að viðurkenna það að ég hef kosið Ólaf Ragnar Grímsson til forseta allt frá því að hann bauð sig fyrst fram til þess embættis. Ég og fjöldi vina minna hafa þannig stuðlað að því að hann hefur getað gengt þessari stöðu í 16 ár. Ef hann hins vegar verður endurkjörinn nú í hið fimmta sinn, þá verður það ekki með ekki með mínu atkvæði eða með atkvæðum þeirra sem ég þekki best. Reyndar yrði hann kjörinn að meirihluta til með atkvæðum fólks, sem aldrei hefur kosið hann áður, fólks, sem einungis hefur sýnt honum fyrirlitningu í gegn um tíðina. Pólitískt er Ólafur Ragnar genginn í björg með fallistanum úr Seðlabankanum, sem nú dundar sér við að ausa lágkúru yfir landslýð af ritstjórnarskristofum Morgunblaðsins, kostaður af útgerðinni. Sameinast hafa þessir kumpánar í andstöðu sinni við Evrópubandalagið og hefur Ólafur Ragnar lýst því yfir að hann þurfi að standa vörðinn til að það mál nái ekki fram að ganga og því verði hann einungis forseti „Nei-takk" manna. Hann vill ekki vera forsetinn minn. Hann ætlar sér að breyta forsetaembættinu í pólitískt baráttutæki, sem getur aldrei sameinað þjóðina um eitt eða neitt.Klappstýruhlutverkið Það var ömurlegt að horfa upp á forseta Íslands gerast klappstýra útrásarvíkinga með slíkum undirlægjuhætti, að þeir gerviauðmenn gengu inn og út á Bessatöðum haldandi PR-boð með erlendum silkihúfum, sækjandi verðlaun og orður fyrir hina eða þessa kúluhugdettuna þannig að æðsta embætti þjóðarinnar var orðið að gólfmottu nýfrjálshyggjunnar. Ice-safe ævintýri forsetans með 200 milljón króna þjóðaratkvæðagreiðslum í hvert skipti voru skelfileg. Forsetinn gumar af 90% samþykki þjóðarinnar í Ice-safe 1 kosningunni. Með 60% kosningaþátttöku gera 90% þó ekki meira en 54% atkvæðabærra manna, þannig að gaspur um samstöðu þjóðar er út í hött. Í Ice-safe 2 var ekki kosið um annað en það hvort verulega hagstæðir vaxtasamningar ættu að gilda eða ekki. Fjölda fólks var talið trú um að ef það felldi samninginn þá þyrfti Ísland ekkert að borga yfirleitt. Engin kosning fyrr né síðar hefur sýnt tilgangsleysi þess að setja flókin mál í þjóðaratkvæðagreiðslu, þar sem múgsefjun gildir öðru fremur. Nú er ekki séð fyrir endann á því hvað þessi ömurlega vitleysa á eftir að kosta þjóðarbúið þar sem vaxtamál eru í lausu lofti, en þrotabú Landsbankans er langt komið að greiða skuldina sjálfa. Í glórulausri Evrópuandstöðu gumar forsetinn, nú síðast í opinberri heimsókn í Tékklandi, af kostum íslensku krónunnar í uppbyggingarstarfinu eftir hrun. Það er rétt að í þessari stöðu er krónan gulli betri og ríkisstjórnin hefur náð umtalsverðum árangri í endurreisnarstarfinu umfram önnur kreppulönd. Allt byggist þetta á stórkostlegu gengisfalli krónunnar eftir hrun á kostnað almennings, sem engist nú í skuldafjötrum. Hefðum við haft Evru í stað krónu við fall bankanna þá hefði engin gengisfelling orðið og skuldir almennings hefðu ekki breyst um eina einustu krónu. Svo mikið um dýrðarsöngva forsetans um ágæti krónunnar. Við þetta má þó bæta að hágengisstefna vopnabróður hans í seðlabankanum fyrir hrun hefur læst milljarða króna í eigu útlendinga inni í hagkerfinu þannig að við búum við gjaldeyrishöft, sem fáir geta hjálpað okkur út úr nema Evrópusambandið. Með viðvarandi gjaldeyrishöft er varla von til þess að almennilegt uppbyggingarstarf geti hafist sem leysi þjóðina úr viðjum atvinnuleysis. Forsetinn og skoðanabræður hans hafa ekki einungis komið þjóðinni á kaldan klaka heldur ætla þeir að berjast fyrir því að þetta verði viðvarandi ástand.Skítlegt eðli Það rak allt almennilegt fólk í rogastans þegar forsetinn hóf kosningabaráttu sína með leðjukasti í átt að Þóru Arnórsdóttur, sem þá lá á barnssæng. Aðdróttanir og særandi ummæli voru ekki spöruð, þannig að menn spurðu sig hvers konar ástand var eiginlega komið á. Það hefði vissulega orðið slæmt ef Þóra hefði ekki svarað þessum óhróðri af einstöku æðruleysi og kurteisi, en stuðningsmenn hennar hafa þó spurt sig af hverju hún hjólaði ekki í karlinn. Skynsemi viðbragða hennar eru þó fullkomlega skýr, því forseta í skítkasti viljum við ekki hafa og lýsa viðbrögð hennar fullkominni virðingu fyrir þessu æðsta embætti þjóðarinnar. Annar mjög trausvekjandi frambjóðandi til forseta er vissulega Ari Trausti Guðmundsson. Það ber einungis að harma að hann virðist ekki ætla að taka þátt í þessari kosningabaráttu, væntanlega sakir hógværðar og þess að framboð hans var seint á ferð. Ólafur Ragnar hefur á hinn bóginn glatað trausti flestra þeirra sem hafa skapað honum grundvöll til setu á forsetastóli undanfarin 16 ár. Hann er genginn í björg með fólki sem hingað til hafa alla jafna verið hans pólitísku andstæðingar. Ef skoðanakannanir ganga eftir eiga þessir nýju samherjar hans eftir að mynda nýja ríkisstjórn að ári og sitja þeir þá uppi með Ólaf. Einhver góður maður sagði að þar hæfði kjaftur skel.Ný framtíð Það liggur hins vegar í höndum kjósenda að skapa Íslandi nýja framtíð með ungri óspilltri glæsilegri konu sem forseta, sem gæti orðið lýsandi tákn þess að Íslendingar hristi af sér þessi gömlu innanmein hrunsins og sýni að þeir séu tilbúnir að ganga inn í þessa nýju framtíð með ferskt fólk í stafni. Þóra Arnórsdóttir er tilbúin til að vera forseti allra Íslendinga, en ekki að kljúfa þá í herðar niður í pólitískum deilum. Ég get a.m.k. ekki kosið mann sem vill ekki vera forsetinn minn.
Þagnarbindindi: Er það lausn ríkisstjórnarinnar gagnvart þjóð sem hafnar hvalveiðum? Anahita Sahar Babaei Skoðun
Opið bréf til Alþingis, við þingsetningu 4. febrúar Jóhanna Malen Skúladóttir,Laura Sólveig Lefort Scheefer,Ragnhildur Katla Jónsdóttir Skoðun
Skoðun Opið bréf til Alþingis, við þingsetningu 4. febrúar Jóhanna Malen Skúladóttir,Laura Sólveig Lefort Scheefer,Ragnhildur Katla Jónsdóttir skrifar
Skoðun Leigubílar eiga að vera almenningssamgöngur en ekki neyðarúrræði Eyþór Máni Steinarsson skrifar
Skoðun Hættan sem felst í því þegar stjórnmálamenn vilja endurskoða fjölmiðlastyrki vegna gagnrýnnar umfjöllunar Ólafur Hand skrifar
Skoðun Þagnarbindindi: Er það lausn ríkisstjórnarinnar gagnvart þjóð sem hafnar hvalveiðum? Anahita Sahar Babaei skrifar
Skoðun Í tilefni af kjaradeilu FÍL og LR vegna listamanna í Borgarleikhúsinu Hrafnhildur Theodórsdóttir skrifar
Skoðun Hagsmunasamtök ESB gegn togveiðum: Hvað er í húfi fyrir Ísland? Svanur Guðmundsson skrifar
Þagnarbindindi: Er það lausn ríkisstjórnarinnar gagnvart þjóð sem hafnar hvalveiðum? Anahita Sahar Babaei Skoðun
Opið bréf til Alþingis, við þingsetningu 4. febrúar Jóhanna Malen Skúladóttir,Laura Sólveig Lefort Scheefer,Ragnhildur Katla Jónsdóttir Skoðun