Takk fyrir mig!

Söngkonan Laura Jane Grace fer fyrir bandarísku pönkrokksveitinni Against Me! sem spilaði í Reykjavík fyrir níu árum. Þá gekk Grace undir nafninu Tom Gabel en árið 2012 greindi hún frá því opinberlega að hún væri kona.

Í síðasta mánuði sendi sveitin svo frá sér sína fyrstu breiðskífu eftir þessi merkilegu tíðindi. Transgender Dysphoria Blues nefnist gripurinn og um eins konar þemaplötu er að ræða. Grace syngur af mikilli ákefð um reynslu sína af því að vera kona í líkama karlmanns, fordóma samfélagsins og ástina frá sjónarhorni transmanneskju.

Ég verð að viðurkenna að áður en ég hlustaði á þessa plötu hélt ég að ég hefði heyrt rokktexta um allt í heiminum. Trúði því að samin hefðu verið lög um hér um bil allt sem hægt er að semja um. En þá varpaði Against Me! þessari kærkomnu sprengju inn í tónlistarveruleika minn. Textarnir á plötunni skipta miklu máli og kenna þeim heilmikið sem hlusta.

Grace syngur um það að hana dreymi um að strákarnir sjái hana eins og allar hinar stelpurnar, en sjái þess í stað "bara fagga". Þá syngur hún um kvennaveiðar fortíðar með karlkyns vinum sínum, þar sem hún óskaði sér einskis heitar en að vera eins og þeir. Þetta eru vandamál sem ég hef aldrei staðið frammi fyrir, og aldrei fengið betri innsýn í en nú. Og þetta eru bara tvö lög af tíu.

Takk fyrir þetta, Laura. Núna skil ég betur hvernig það er að vera eins og þú. Núna veit ég líka að það er fullt, fullt af rokktextum sem enn á eftir að semja.