„Hún vill bara fá að deyja í dag“

Vildís Garðarsdóttir móðir Matthildar Skúladóttur bjó í eigin húsnæði við ágæta heilsu þar til í febrúar á þessu ári.

„Þetta byrjar á því að hún fær blóðtappa. Fer upp á Landspítala, er þar, fær þar Covid. Fær þar annan blóðtappa en þann sem hún fór upphaflega út af. Síðan fer hún á Landakot og er þar. Þetta er í febrúar en þar er hún þar til júlí og þá fer hún á Vífilsstaði eftir að hún fékk það mat að hún gæti ekki farið aftur heim,“ segir Matthildur.

Á Vífilsstöðum er sérstök biðdeild fyrir sjúklinga sem hafa lokið meðferð á Landspítalanum og eru bíða eftir því að komast að á hjúkrunarheimili. Þar eru að jafnaði um fjörutíu sjúklingar.

„Öll hennar færni í raun og veru er farin aftur af því hún fær ekki þá umönnun sem hún þarf á að halda. Þetta á ekki bara við um hana. Þetta á við mjög marga aðra.“

Erfitt fyrir alla

Biðlisti eftir hjúkrunarheimili hefur lengst undanfarin misseri. Nú er svo komið að þrjú hundruð og tveir bíða þess á höfuðborgarsvæðinu að fá pláss á hjúkrunarheimili. Sumir eru í úrræðum eins og á Vífilsstöðum en aðrir fastir heima hjá sér. Samkvæmt upplýsingum frá Heilsugæslunni á höfuðborgarsvæðinu eru dæmi þess að fólk bíði á annað ár eftir því að fá pláss á hjúkrunarheimili. Matthildur segir biðina taki á.

„Það hefur verið afskaplega erfitt fyrir alla. Þetta er ekki spítali og þetta er ekki endurhæfing. Þetta er bara biðsalur, ekkert annað, eftir hjúkrunarheimili eða einhverju öðru við vitum það ekki.“

Móðir hennar hafi lítið að gera á daginn.

„Ekkert. Hún liggur meira og minna í rúminu eða þá situr í stólnum sínum.“

Þá sé aðstaðan og þjónustan á Vífilsstöðum mjög ólík því sem er á hjúkrunarheimilum.

„Það er öðruvísi umhverfi. Þetta er ekki umhverfi sem þig langar til að vera í og á síðustu metrunum í þínu lífi þá viltu vera bara innan um þitt dót og láta hugsa vel um þig. Þarna ertu ekki með klósett inni á herbergi. Það er ekkert. Við höfum verið að líma upp á veggi myndir af barnabörnunum. Það má enginn heimsækja. Það er búið að vera einn sem má koma. Enginn undir tólf ára. Hún á náttúrulega fullt af langömmubörnum sem hefðu viljað sjá hana.“ 

Búið að taka úr henni allan lífsþrótt

Matthildur segir úrræðaleysið algjört og ritaði á dögunum meðal annars pistil í Morgunblaðið til að vekja athygli á stöðu móður sinnar. Hún segir mikilvægt að stjórnvöld bregðist við og fjölgi hjúkrunarrýmum.

„Það hlýtur að vera hægt að taka einhver rými og breyta þeim alveg eins og skot. Það getur ekki annað verið.“

Hún býst við hinu versta ef móðir hennar fær ekki fljótlega pláss á hjúkrunarheimili. 

„Ég held að það sé bara ein leið. Það er bara til himins það er bara svoleiðis. Á meðan hún fær ekki aðra umönnun og meiri þjálfun þá tekur þetta bara enda. En hún mamma er alveg með kollinn í lagi og hún veit alveg hvert stefnir og hún vill bara fá að deyja í dag. Það er búið að taka úr henni allan lífsþrótt og þetta er sorglegt.“