Óhollustan í að sópa gær­deginum undir teppi

Af því að þá tapast mikilvæg tækifæri til tilfinningalegrar þróunar og þroska.  Að mikla sögur Víkinga, en gera ekkert með sögur einstaklinga seinni tíma var ansi absúrd viðhorf. Hverju átti það að þjóna?

Með þá staðreynd í huga, sem ég minntist á í grein sem er tengd efni Unnar Arndísardóttur um þunga væntingu til kvenna til að fjölga mannkyninu. Eða ef ekki, þá smán eða vorkunn. Ekkert rými í hugum fyrir að sumar konur hafi valið barnleysi.

Önnur þung tilætlunarsemi til þjóðarinnar voru þöggunarkröfurnar. Hvort þær voru sterkari í millistéttum er spurning? Þær sáu um að þau kúguðu myndu svo sannarlega þegja yfir kúguninni. Og um leið klippa út mikilvægum atriðum lífssögu sinnar varðandi sjálf sig og afkomendur. Atriðum sem ég veit að þá risu erfið bælt atriði löngu seinna á erfiðan hátt í þeim sem hafa lifað við það á þöggunartímum. Og margskonar efni í sjónvarpinu hér í Ástralíu er að staðfesta.

Orð og hugtök notuð sem vopn

Þau tvö hugtök sem þýddu í raun kröfu um þöggun, hugtök sem ég þoldi ekki að heyra af því þau voru hundsun á fólkinu, en gat ekki sagt neitt þá. Svo að þau víruðust inn í mig. Það voru sterk vopn til kröfu um þöggun.

Orðið að „Klaga“ var notað sem meiriháttar þöggunar tól. Það var ákveðið af yfirvöldum sem þjóðin tók svo rækilega inn, til að gerandi myndi alltaf sleppa við að hugsa um hvað hann eða hún hafði gert eða sagt við aðra mannveru sem var ekki gagnlegt fyrir viðkomandi einstakling.

Þá stíflaðist tækifærið til að vinna úr tilfinningunum. Af því að einstaklingur sem reyndi að tjá sig um erfið orð annarra: Var alltaf smánaður fyrir það með orðunum: Að það ætti ekki að „Klaga“ þegar viðkomandi einstaklingur hafði talað um að einhver hafði sært tilfinningar hans eða hennar, lítillækkað lífsvirði viðkomandi og smánað. Og það í stað þess að tala með samkennd og skilningi til leiðbeiningar um atriðin sem komu upp.

Það gat hinsvegar ekki gerst ef foreldri var að demba innri sárum á þá nánustu af því að það var enga góða hjálp að fá fyrir þau atriði í lífi kynslóðanna á undan.

Leyfið var ekki úti á borðinu, að það væri séð rétt né eðlilegt að tjá sig um slíkt.

Veruleikinn var sá þá að amma gat stórskaðað barnabarn með heilaþvotti af slæmri tegund, og ég lærði það af henni fyrstu hendi að hún áttaði sig ekki á tjóninu í sér fyrr en eftir breytingar aldurinn. Faðir lúbarið syni, móðir verið í að níða barn og ekkert þeirra hefði getað kvartað við yfirvöld. Því miður voru þau sem stunduðu þá slæmu hegðun auðvitað yfirleitt með sitt eigið erfiða ótal kynslóða veganesti, og töldu þá ekkert athugavert við framkomu sína.

Hitt þöggunarkröfu-leiðar-vopnið var: „Að velta sér upp úr“ sem var og er jafnvel verri en orðið að Klaga. Þegar ég heyrði þá álösun. Var það athugasemd og dómur sem ég gat aldrei verið sammála um. En neyddist til að þegja yfir því eins og svo mörgu. Það var svakalegt að heyra þau séð af þeim sem sögðu það, „Sem liggja í haug af kúamykju“. Dómur og ætluð niðurlæging í þeim orðum á botninum algerlega án samhygðar.

Það að velja sjálfur hvernig maður tjái sig er allt annað. Það er ekki svo mengunar valdandi fyrir eigin kerfi.

Viðhorf sem voru rækilega notuð í þeim tilgangi: Að enginn ætti einu sinni að hugsa um, spá eða skilja að mannverur þurfi að fá að tjá sig um reynslu sína og sögu. ­­Það sé ekki gagnlegt þjóð né einstaklingum, að ætlast sé til að þau lifi þrönga formúlu einhvers karls frá fyrri öldum, um hvernig eigi að stýra þjóð. Eins og er til dæmis með Talibana og Isis í miðausturlöndum og Rebublikana í Ameríku sem vilja snúa til með að taka rétt kvenna aftur frá þeim um yfirráð yfir eigin líkama.

Þá fóru og fara þær tilfinningar eins og aðrar erfiðar tilfinningar framhjá heilanum og beint inn í taugakerfin. Þar skapa þær þá oft læstan böndul í hnút og hefta frelsi í tilfinningalegri sem röklegri framþróun mannveru.

Við að horfa á æ fleiri þætti um „Long Lost Family“ Löngu týnda fjölskyldu, hefur þetta birst mér á ótal vegu í öðrum, í viðtölum við einstaklinga í sjónvarpi og útvarpi. Og auðvitað varðandi líf mitt fyrr á tímum og reynslu af köldum viðhorfum, og frá að vinna með aðra í heilun þar sem slíkt kom upp.

Tjáning er afhleðsla og hreinsun á taugakerfum

Staðreynd um þær erfiðu tilfinningar sem samkvæmt líffræðinni og Thomas Hubl, er að þá fóru og fara erfiðar tilfinninar hratt inn í taugakerfin, og í böndul sem leysist ekki nema með tjáningu. Og því að upplifa það frá hinu ytra sem kallar það út sem er í þeim hnýtta böndli.

Þegar ég hugsa um einstaklinga sem í fámennu samfélagi varð á að hlýða kynhvötinni. Með þeim afleiðingum að það lét þau þá gleyma starfsframadraumnum í smástund. Augnablik sem kostaði þau mikið tilfinningalega.

Og ofan á það vegna aðstæðna í ættum og samfélaginu voru þau ófær um að opna munninn um andlegt ofbeldi á sér. Enda voru þau orð andlegt ofbeldi og hugsun ekki til í málinu. Hlýðnin varð bælingin og ógnin.

Þau sem ég þekkti, myndu ekki hafa verið þau einu, sem hafi liðið slíkt án þess að geta tjáð sig. Svo að þar af leiðandi var það sjálfvirkt frá undirvitundinni að neyðst var til að fara til hliðar við eigið sjálf. Kringumstæður sem eru ekki góð uppskrift fyrir líf einstaklingsins né afkomenda.

Hugtakið Böndull tauga í líkama varð mér smám saman ljós við að vitna tilfinningalegu sársauka einstaklinga sem höfðu verið gefnir upp til ættleiðingar sem ungbörn og sum voru af minni kynslóð sem tárin flæddu frá af þeim og öðrum ástæðum og fóru svo að smátína út úr mér staðreyndir afleiðinga þess að hafa verið skilin eftir sem ungbarn í höndum afa og ömmu. Og hafa nær engar minningar frá meira en tíu fyrstu árum ævinnar. Afleiðingar sem einstaklingar hér skilja en ég hef ekki vitnað neinn frá Íslandi viðurkenna.

Ég er enn að vitna einstaklinga á Íslandi ætla að telja fortíðina farna út í bláinn. Og það án þess einu sinni að vita þau atriði sem gerðust í þeirra nánustu fjölskyldu, og ætt. Hegðunarmynstur sem þörf sé á að læra um og frá.

Á sama hátt og maður er spurður hér í Ástralíu hvaðan maður sé. Sýnir það áhuga fyrir sögu og lífsreynslu fólks sem er á allt öðrum nótum, en var á Íslandi minna tíma. Það átti ekki að segja frá því, sem var ekki hátt upp í flottheitum og ánægju. Það er boð um að heyra sögu sem er sögð sem saga og reynsla, en ekki væl eins og viðhorfið var um slíkt.

Þættirnir Ancestry DNA Family secrets í Bretlandi, og „Who do you think you are“ sýna djúpa þörf einstaklinga fyrir að finna út og læra. Þau læra kannski ekki allt um gengna ættingja. En þau læra nóg um þau og sögu þeirra til að brúa bil frá þeim tímum til dagsins í dag um hegðun og mynstur sem voru þögguð þá, og stífluðu því margt fyrir einstaklingum í ættunum.

Þetta voru atriði sem enginn hugsaði einu sinni um, en var samt í verki hið innra í undirvitundum og ábyggilega undiröld í ótal fjölskyldum.

Það viðhorf er algerlega í leifum og dreggjum frá þessu gamla viðhorfi um kröfu til þöggunar. Hugsun sem hentar greinilega ýmsum enn þann dag í dag. Og einkenni skorts á að hafa notað hana sem lærdómstækifæri í mannúð, eru enn ansi mörg.

Það eru atriði, sem alla vega sumir einstaklingar eru að fá að skilja og upplifa á okkar tímum. Sem var ekki einu sinni falt þá.

Ég veit um gamla konu á Íslandi sem svo sannarlega hefur sinn skammt af því sem engin leið var fyrir hana eða aðrar að opna munninn um þá.

Faðir hennar var hræðilegur maður, og þá var konan hans sjálfvirkt kúguð án neins eigin sjálfvirðis. Sem var of algengt þá og gerist enn þann dag í dag. Viðhorf og hegðun sem gerist því miður enn og eru þá undir duttlungum og frekju karla.

Það sem lægi að baki tilraunar þolanda til að tjá sig, væri saga erfiðrar reynslu. Og þá enga samhygð að finna í fjölskyldunni eða samfélaginu, af því að það ætti enginn að eiga að þurfa að hugsa um það sem aðrir hafi upplifað.

Hugtakið „Sætt er sameiginlegt skipbrot“ gæti hafa verið notað sem réttlæting fyrir að hundsa viðkomandi einstakling og tryggja þöggun.

Öll þessi nöfn yfir skaparann en fátt sem sýnir að þær stofnanir stoppi dráp og eyðileggingar

Hér er ég auðvitað að tala um líf í venjulegum kringumstæðum, ekki ástandi eins og í stríðum. Hryllingi sem við erum að vitna brjálæðingja skapa núna á okkar tímum. Og það án íhlutunar í aðilum allra þessara trúarstofnana í heiminum til að stöðva vitleysuna í glæpum sem engin orð ná yfir óréttlætið á því sem er framið.

Ég er nógu gömul til að sjá að brögð og leiðir málfars trúarstofnana „Trúar-brögð“ sem ekki með neina tryggingu fyrir neinu nema þeim félagslegu þægindum sem þau fá sem fara á samkomur þeirra.

Hvernig fólk nái að lifa af eða halda sönsum við að sjá hús og byggingar muldar niður og fólk drepið, er meiri hryllingur en ég get ímyndað mér að lifa af. Hvað þá að halda jafnvægi andlega og tilfinningalega.

Þessar stofnanir eru engin trygging fyrir friði í heiminum, ást eða mannúð. Né v séðar vera að bjóða upp á kennslu í fræðum sem myndu alla vega minnka þrá leiðtoga landa fyrir að drepa endalaust og eyðileggja heilu borgirnar. Aðilar trúar-bragða hafa staðið að stríðum í heiminum.

Hinsvegar eru margir einstaklingar í heiminum sem sanna með gerðum sínum að mannúð sé algeng, og sé möguleiki og veruleiki án valda.

Ljósin í mannlegu englunum

Ég er alltaf að upplifa það hér, með að einstaklingar bjóðast til að ýta mér og það mest þegar þau sjá mig nota stærri hjólin, sem ég geri af því að það er auðveldara að fara sjálfur upp halla afturábak, með stærri hjólin fyrst. Svo fyrir stuttu upplifði ég alveg einstakt atvik.

Ég fór í strætó í hjólastólnum sem ég endaði á að nota vegna falla afturábak sem gerðust fyrir þrettán árum. Ég fer oft þegar maðurinn minn kemur mér yfir umferðagötuna næst okkur þegar hann er að sinna öðrum verkum. Ég fer s ein í strætó til verslunarmiðstöðvar til að hitta vini, fara í bíó og slíkt.

Þann daginn var það gömul gerð af strætisvagni með fornu eintaki af rampi. Strætóbílstjórinn átti erfitt með að hjálpa mér um borð en tókst það naumlega.

Þegar við vorum svo komin á áfangastað við Marion verslunarmiðstöðina þá fór þessi slæmi rampur ekki einu sinni út.

Það var ungur maður sem hafði verið í strætó þegar ég kom inn, og sá ástandið, fór út að aftan, kom að framhurðinni og beið eftir að bílstjórinn opnaði hana. Þá hreinlega lyfti hann mér með stólnum og pokanum á baki stólsins sem myndu vera í kring um hundrað kíló samanlagt og lyfti út og niður.

Ég gat náð að þakka honum innilega fyrir. Svo var hann farinn, ætlaðist ekki til neins af mér fyrir framtakið. Ég kalla þessa einstaklinga engla. En ég sé þá koma frá skapara og vera góðar þroskaðar sálir, en ekki frá nafninu Guð. Nafn sem ég upplifði stofnunina nota til að blekkja með og nota fölsk loforð við að gefa skapara með sitt mikla kerfi það nafn.

Bókin á ensku „Emotional Intelligence“ Tilfinningalegar gáfur eru orð sem voru ekki til á Íslandi minna tíma, en virðast vera á leiðinni inn í hugi þjóðarinnar á síðustu árum.

Höfundur er Íslendingur sem hefur verið búsettur til langs tíma í Ástralíu.