Flestir barðir til bana með steini eða skotnir í tætlur með haglabyssu Ole Anton Bieltvedt skrifar 21. júlí 2024 17:00 Í nýlegri gein minni, 3.200 aumingjar (mín skoðun), fjallaði ég um þá menn, sem liggja í því, að drepa saklaus og varnarlaus dýr, hreindýr - líka kýr frá ósjálfbjarga kálfum, sem fyrir mér er versta hlið málsins - mikið að gamni sínu, án nokkurrar raunverulegrar þarfar. Nú vil ég fjalla um þá, sem drepa annað saklaust og varnarlaus dýr, íslenzka refinn, af ótrúlegri grimmd og miskunnarleysi, líka án nokkurrar raunverulegrar þarfar, mest af peningalegri græðgi. Fégirni. Við skulum byrjar á grenjaveiðum: Yrðlingar fæðast um mánaðamótin apríl/maí, og hefjast grenjaveiðar í byrjun júni. Læða og steggur búa saman ævilangt, ef bæði lifa, og er steggur í því á daginn að færa björg í bú, meðan læða gætir og fæðir hvolpana. Veiðimenn leggjast í felur við greni, bíða komu steggs og skjóta. Þegar matarbirgðir þrjóta í greni, neyðist læða til að yfirgefa yrðlinga í fæðuleit. Þá er hún skotin. Eftir eru þá litlir yrðlingar, 4-5 vikna gamlir, eins og litlir hundshvolpar, og þegar hungurinn sverfur að, freista þeir þess, að fara úr greni. Þá eru þeir handsamaðir og barðir til dauða með steini eða skotnir. Sumir yrðlingar þráast við í greni, þrátt fyrir kvöl hungurs og einsemdar, og læða þá veiðimenn fótaboga inn í greni, sem er festur á snæri, og þegar boginn smellur, limlestir, jafnvel brýtur litinn fót, kippir veiðimaður í og lemur svo þessa litlu og hrjáðu veru til bana eða skýtur. Lesandi góður, búum við í nútímalegu menningarþjóðfélaginu, eða erum við föst í kolsvartri grimmd og miskunnarleysi miðalda? Er það, sem hér gerist, hluti af því þjóðfélagi, þeirri „siðmenningu“, sem við viljum búa okkur? Við skulum skoða aðeins stöðu og sögu íslenzka refsins, pólarrefsins: Pólarrefurinn, er einstök tegund refs, minni og öðruvísi byggður en rauðrefurinn, og kom hann til Íslands á ísöld. Hann er því fyrsta náttúrulega spendýrið, frumbygginn, hér. Í dag eru ekki nema 200-300 pólarrefir á hinum Norðurlöndunum, og eru þeir alfriðaðir. Engin hætta er talin stafa af pólarrefi fyrir umhverfi, lífríki eða búfénað, enda er hann lítið dýr, 3 til 5 kg að þyngd. Er hann minnsta undirtegund „hunda“. Pólarrefurinn er alæta, lifir á berjum, þangi, dýrahræum í fjöru og á landi, eggjum, hagmúsum, nagdýrum og fuglum. Hann hefur verið eðlilegur hlekkur lífskeðjunnar hér í árþúsundir. Þegar ær voru látnar bera lömb sín úti, voru brögð að því, að pólarrefurinn réðist á nýfædd lömb, einkum í harðæri, þá glorsoltinn, og fékk hann á sig það óorð að vera grimmdarseggur, dýrbítur, sem þó í raun var einfaldlega lífsbarátta dýrsins, spurningin um að lifa af. Árum saman hafa bændur hins vegar látið ær sínar bera í húsi, og varð það endir þess, að pólarrefurinn kæmist í bjargarlaus lömb. Umhverfissofnun hefur haldið úti fyrirspurnum um skaða af völdum refs, hjá sveitarfélögum og bændasamtökunum, í 9 ár, og hafa tilkynningar um skaða af völdum refs nánast engar verið. Það er því ekkert samhengi milli þess veiðiæðis og þeirra ofsókna, sem pólarrefurinn sætir, og þess tjóns, sem hann veldur, enda hefur Umhverfisstofnun, sem veiðunum stýrir, löngu viðurkennt, að forsendur fyrir núverandi refaveiðum séu með öllu brostnar. En, ofsóknirnar gegn pólarrefnum halda áfram, eins og stjórnlaus drápsmaskína, í nafni Umhverfisstofnunar og umhverfisráðherra. Ráðherra, nú Gulaugur Þór, sjálfur veiðimaður, virðist ekkert með þetta gera. Á árunum 2000-2019 voru 113.563 refir drepnir, þar af 38.420 litlir tófuhvolpar, yrðlingar. Flestir barðir til dauða með steini eða skotnir í tætlur með haglabyssu. Á árunum 2011-2020 greiddu sveitarfélög 983 milljónir, tæpan milljarð, til veiðimanna fyrir drápið á refum. Auðvitað eru það veiðimennirnir, drápspremían til þeirra, sem halda þessari stjórnlausu drápsmaskínu gangandi. Í júní 2021 átti undirritaður fund með forsvarsmönnum UST (Umhverfisstofunar), Sigrúnu Ágústsdóttur, forstjóra, og Skúla Þórðarsyni, sviðsstjóra, um þessar veiðar. Var ekki annað á þessu ágæta fólki að heyra, en, að þau væru mér sammála; þessar veiðar stæðust ekki með nokkru móti lengir. Það hefur þó ekkert gerzt; stjórnlaus drápsmaskínan malar áfram. Ein raka veiðimanna, sem UST virðist gleypa nokkuð, er, að, ef pólarrefurinn væri ekki veiddur með þeim hætti, sem nú er, myndi honum fjölga gífurlega; að um offjölgun stofnsins yrði að ræða. Varðandi þessa staðlausu stafi skirfaði ég UST eftirfarandi bréf í í marz 2023: Ég sendi ykkur ... skýrslu, Ester Rutar Unnsteinsdóttur, „Íslenzki melrakkinn“, ...frá 2021. Ef þið skoðið bls. ..., sjáið þið, að ref hefur ekki fjölgað í þeim tveimur friðlöndum, sem fyrir hendi eru, 1. á Hornströndum, 2. í Snæfellsjökulsþjóðgarinum, þrátt fyrir friðun, stofninn hefur frekast dregist saman, síðustu 2 áratugina!! Náttúran stýrir sér sjálf. Þegar ekki er veitt, fá ekki öll dýr aðgang að óðali, til að tímgast. Fleiri dýr verða geld... Pólarrefnum hefur, sem sagt, ekki fjölgða, þrátt fyrir áratuga friðun! Honum hefur fækkað í friðlöndum! Önnur bábilja veiðimanna er, að refurinn eyði mófugli, og því þurfi að halda stofni niðri með veiðum. Hér vantar nokkuð á skýra hugsun: Hvernig má það þá vera, að landið var fullt af mófugli, þegar land byggðist; menn settust hér fyrst að? Gott er jafnan að hugsa aðeins. Ég verð að lýsa yfir djúpum vonbrigðum og heykslan á því, að forráðamenn UST skuli ekkert hafa gert, í allan þennan tíma, til að leiðrétta og laga það mikla órétti, sem þau vita vel af og íslenzki refurinn sætir; stöðva þær ómannúðlegu, grimmilegu og óréttmætu ofsóknir, sem hann verður fyrir. Hvar er þeirra ábyrgðartilfinning og samvizka? Höfundur er samfélagsrýnir og dýraverndarsinni. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Ole Anton Bieltvedt Mest lesið Vegatollar Borgarlínu - Refsiaðgerð gegn venjulegu fólki Sigfús Aðalsteinsson,Baldur Borgþórsson,Hlynur Áskelsson Skoðun Innrás og forsetarán í Venesúela – hvað tekur við? Gylfi Páll Hersir: Skoðun Bayes-reglan og rökrétt hugsun Arnar Sigurðsson Skoðun Veit fólk á samfélagsmiðlum allt um getnaðarvarnir? Jórunn Oddsdóttir,Steinunn Zophoníasdóttir Skoðun RESCALED Guðmundur Ingi Þóroddsson Skoðun Edrúar febrúar – um fíkn, neyslu og bata Elín A. Eyfjörð Ármannsdóttir Skoðun Af sköpunargleði Viðskiptaráðs Jean-Rémi Chareyre Skoðun Af hverju var snjóflóðið á Flateyri ekki rannsakað? Sóley Eiríksdóttir Skoðun Gróska í starfsemi leikskóla Reykjavíkurborgar – áfram leikskólar Steinn Jóhannsson,Ólafur Brynjar Bjarkason Skoðun Þegar börn læra réttindi sín – og við lærum með þeim Lilja Marta Jökulsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Milljarðar í stjórnsýslu eða í þjónustu? Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Þjóð að þyngjast – Fjárhagslega óhagkvæmt að fjárfesta ekki í heilsutengdum forvörnum Janus guðlaugsson skrifar Skoðun Ákall Marco Rubio um sterkari Evrópu — hvað þýðir það fyrir Ísland? Magnús Árni Skjöld Magnússon skrifar Skoðun Af sköpunargleði Viðskiptaráðs Jean-Rémi Chareyre skrifar Skoðun Þegar börn læra réttindi sín – og við lærum með þeim Lilja Marta Jökulsdóttir skrifar Skoðun Edrúar febrúar – um fíkn, neyslu og bata Elín A. Eyfjörð Ármannsdóttir skrifar Skoðun Þegar kerfið sjálft skapar álagið Eydís Sara Óskarsdóttir skrifar Skoðun Varnir Evrópu Arnór Sigurjónsson skrifar Skoðun Sjálfbærni sem samkeppnisforskot fyrir minni fyrirtæki Eva Magnúsdóttir skrifar Skoðun Gróska í starfsemi leikskóla Reykjavíkurborgar – áfram leikskólar Steinn Jóhannsson,Ólafur Brynjar Bjarkason skrifar Skoðun RESCALED Guðmundur Ingi Þóroddsson skrifar Skoðun Matvælaöryggi og forvarnir Hanna Lóa Skúladóttir,Guðrún Adolfsdóttir skrifar Skoðun Sjálfseignarbændur eða leiguliðar Kristófer Alex Guðmundsson skrifar Skoðun Veit fólk á samfélagsmiðlum allt um getnaðarvarnir? Jórunn Oddsdóttir,Steinunn Zophoníasdóttir skrifar Skoðun Umferð akandi, hjólreiðar fólki, rafhlaupahjolafolki og gangandi vegfarendur Össur Pétur Valdimarsson skrifar Skoðun Rússnesk skemmdarverk, innviðir og Ísland Kristinn Hróbjartsson skrifar Skoðun Af hverju var snjóflóðið á Flateyri ekki rannsakað? Sóley Eiríksdóttir skrifar Skoðun Bayes-reglan og rökrétt hugsun Arnar Sigurðsson skrifar Skoðun Samgöngumál á Suðurlandi Þórir N. Kjartansson Vík skrifar Skoðun Innrás og forsetarán í Venesúela – hvað tekur við? Gylfi Páll Hersir: skrifar Skoðun Hjúkrunarrýmum fækkaði árin 2019-2024 - miðað við fjölgun aldraðra Alma D. Möller skrifar Skoðun Lilja er Framsókn Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Forsætisráðherra fjarlægist atvinnulífið Bergþór Ólason skrifar Skoðun Að fljóta sofandi að feigðarósi í boði Viðskiptaráðs Sveinn Atli Gunnarsson skrifar Skoðun Traust, trúverðugleiki og heilindi Hafdís Hrönn Hafsteinsdóttir skrifar Skoðun Er Reykjavík virkilega dreifð? Gögn segja annað Finnur Hrafn Jónsson skrifar Skoðun Vegatollar Borgarlínu - Refsiaðgerð gegn venjulegu fólki Sigfús Aðalsteinsson,Baldur Borgþórsson,Hlynur Áskelsson skrifar Skoðun Við styðjum kollega okkar á bráðamóttöku Landspítalans! Guðrún Árný Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Byggjum upp færni til sjálfsstæðrar búsetu – ekki bara hjúkrunarheimili Gunnlaugur Már Briem skrifar Skoðun Reykjavík er hvorki gjaldþrota né ofurþétt Guðni Freyr Öfjörð skrifar Sjá meira
Í nýlegri gein minni, 3.200 aumingjar (mín skoðun), fjallaði ég um þá menn, sem liggja í því, að drepa saklaus og varnarlaus dýr, hreindýr - líka kýr frá ósjálfbjarga kálfum, sem fyrir mér er versta hlið málsins - mikið að gamni sínu, án nokkurrar raunverulegrar þarfar. Nú vil ég fjalla um þá, sem drepa annað saklaust og varnarlaus dýr, íslenzka refinn, af ótrúlegri grimmd og miskunnarleysi, líka án nokkurrar raunverulegrar þarfar, mest af peningalegri græðgi. Fégirni. Við skulum byrjar á grenjaveiðum: Yrðlingar fæðast um mánaðamótin apríl/maí, og hefjast grenjaveiðar í byrjun júni. Læða og steggur búa saman ævilangt, ef bæði lifa, og er steggur í því á daginn að færa björg í bú, meðan læða gætir og fæðir hvolpana. Veiðimenn leggjast í felur við greni, bíða komu steggs og skjóta. Þegar matarbirgðir þrjóta í greni, neyðist læða til að yfirgefa yrðlinga í fæðuleit. Þá er hún skotin. Eftir eru þá litlir yrðlingar, 4-5 vikna gamlir, eins og litlir hundshvolpar, og þegar hungurinn sverfur að, freista þeir þess, að fara úr greni. Þá eru þeir handsamaðir og barðir til dauða með steini eða skotnir. Sumir yrðlingar þráast við í greni, þrátt fyrir kvöl hungurs og einsemdar, og læða þá veiðimenn fótaboga inn í greni, sem er festur á snæri, og þegar boginn smellur, limlestir, jafnvel brýtur litinn fót, kippir veiðimaður í og lemur svo þessa litlu og hrjáðu veru til bana eða skýtur. Lesandi góður, búum við í nútímalegu menningarþjóðfélaginu, eða erum við föst í kolsvartri grimmd og miskunnarleysi miðalda? Er það, sem hér gerist, hluti af því þjóðfélagi, þeirri „siðmenningu“, sem við viljum búa okkur? Við skulum skoða aðeins stöðu og sögu íslenzka refsins, pólarrefsins: Pólarrefurinn, er einstök tegund refs, minni og öðruvísi byggður en rauðrefurinn, og kom hann til Íslands á ísöld. Hann er því fyrsta náttúrulega spendýrið, frumbygginn, hér. Í dag eru ekki nema 200-300 pólarrefir á hinum Norðurlöndunum, og eru þeir alfriðaðir. Engin hætta er talin stafa af pólarrefi fyrir umhverfi, lífríki eða búfénað, enda er hann lítið dýr, 3 til 5 kg að þyngd. Er hann minnsta undirtegund „hunda“. Pólarrefurinn er alæta, lifir á berjum, þangi, dýrahræum í fjöru og á landi, eggjum, hagmúsum, nagdýrum og fuglum. Hann hefur verið eðlilegur hlekkur lífskeðjunnar hér í árþúsundir. Þegar ær voru látnar bera lömb sín úti, voru brögð að því, að pólarrefurinn réðist á nýfædd lömb, einkum í harðæri, þá glorsoltinn, og fékk hann á sig það óorð að vera grimmdarseggur, dýrbítur, sem þó í raun var einfaldlega lífsbarátta dýrsins, spurningin um að lifa af. Árum saman hafa bændur hins vegar látið ær sínar bera í húsi, og varð það endir þess, að pólarrefurinn kæmist í bjargarlaus lömb. Umhverfissofnun hefur haldið úti fyrirspurnum um skaða af völdum refs, hjá sveitarfélögum og bændasamtökunum, í 9 ár, og hafa tilkynningar um skaða af völdum refs nánast engar verið. Það er því ekkert samhengi milli þess veiðiæðis og þeirra ofsókna, sem pólarrefurinn sætir, og þess tjóns, sem hann veldur, enda hefur Umhverfisstofnun, sem veiðunum stýrir, löngu viðurkennt, að forsendur fyrir núverandi refaveiðum séu með öllu brostnar. En, ofsóknirnar gegn pólarrefnum halda áfram, eins og stjórnlaus drápsmaskína, í nafni Umhverfisstofnunar og umhverfisráðherra. Ráðherra, nú Gulaugur Þór, sjálfur veiðimaður, virðist ekkert með þetta gera. Á árunum 2000-2019 voru 113.563 refir drepnir, þar af 38.420 litlir tófuhvolpar, yrðlingar. Flestir barðir til dauða með steini eða skotnir í tætlur með haglabyssu. Á árunum 2011-2020 greiddu sveitarfélög 983 milljónir, tæpan milljarð, til veiðimanna fyrir drápið á refum. Auðvitað eru það veiðimennirnir, drápspremían til þeirra, sem halda þessari stjórnlausu drápsmaskínu gangandi. Í júní 2021 átti undirritaður fund með forsvarsmönnum UST (Umhverfisstofunar), Sigrúnu Ágústsdóttur, forstjóra, og Skúla Þórðarsyni, sviðsstjóra, um þessar veiðar. Var ekki annað á þessu ágæta fólki að heyra, en, að þau væru mér sammála; þessar veiðar stæðust ekki með nokkru móti lengir. Það hefur þó ekkert gerzt; stjórnlaus drápsmaskínan malar áfram. Ein raka veiðimanna, sem UST virðist gleypa nokkuð, er, að, ef pólarrefurinn væri ekki veiddur með þeim hætti, sem nú er, myndi honum fjölga gífurlega; að um offjölgun stofnsins yrði að ræða. Varðandi þessa staðlausu stafi skirfaði ég UST eftirfarandi bréf í í marz 2023: Ég sendi ykkur ... skýrslu, Ester Rutar Unnsteinsdóttur, „Íslenzki melrakkinn“, ...frá 2021. Ef þið skoðið bls. ..., sjáið þið, að ref hefur ekki fjölgað í þeim tveimur friðlöndum, sem fyrir hendi eru, 1. á Hornströndum, 2. í Snæfellsjökulsþjóðgarinum, þrátt fyrir friðun, stofninn hefur frekast dregist saman, síðustu 2 áratugina!! Náttúran stýrir sér sjálf. Þegar ekki er veitt, fá ekki öll dýr aðgang að óðali, til að tímgast. Fleiri dýr verða geld... Pólarrefnum hefur, sem sagt, ekki fjölgða, þrátt fyrir áratuga friðun! Honum hefur fækkað í friðlöndum! Önnur bábilja veiðimanna er, að refurinn eyði mófugli, og því þurfi að halda stofni niðri með veiðum. Hér vantar nokkuð á skýra hugsun: Hvernig má það þá vera, að landið var fullt af mófugli, þegar land byggðist; menn settust hér fyrst að? Gott er jafnan að hugsa aðeins. Ég verð að lýsa yfir djúpum vonbrigðum og heykslan á því, að forráðamenn UST skuli ekkert hafa gert, í allan þennan tíma, til að leiðrétta og laga það mikla órétti, sem þau vita vel af og íslenzki refurinn sætir; stöðva þær ómannúðlegu, grimmilegu og óréttmætu ofsóknir, sem hann verður fyrir. Hvar er þeirra ábyrgðartilfinning og samvizka? Höfundur er samfélagsrýnir og dýraverndarsinni.
Vegatollar Borgarlínu - Refsiaðgerð gegn venjulegu fólki Sigfús Aðalsteinsson,Baldur Borgþórsson,Hlynur Áskelsson Skoðun
Veit fólk á samfélagsmiðlum allt um getnaðarvarnir? Jórunn Oddsdóttir,Steinunn Zophoníasdóttir Skoðun
Gróska í starfsemi leikskóla Reykjavíkurborgar – áfram leikskólar Steinn Jóhannsson,Ólafur Brynjar Bjarkason Skoðun
Skoðun Þjóð að þyngjast – Fjárhagslega óhagkvæmt að fjárfesta ekki í heilsutengdum forvörnum Janus guðlaugsson skrifar
Skoðun Ákall Marco Rubio um sterkari Evrópu — hvað þýðir það fyrir Ísland? Magnús Árni Skjöld Magnússon skrifar
Skoðun Gróska í starfsemi leikskóla Reykjavíkurborgar – áfram leikskólar Steinn Jóhannsson,Ólafur Brynjar Bjarkason skrifar
Skoðun Veit fólk á samfélagsmiðlum allt um getnaðarvarnir? Jórunn Oddsdóttir,Steinunn Zophoníasdóttir skrifar
Skoðun Umferð akandi, hjólreiðar fólki, rafhlaupahjolafolki og gangandi vegfarendur Össur Pétur Valdimarsson skrifar
Skoðun Vegatollar Borgarlínu - Refsiaðgerð gegn venjulegu fólki Sigfús Aðalsteinsson,Baldur Borgþórsson,Hlynur Áskelsson skrifar
Skoðun Byggjum upp færni til sjálfsstæðrar búsetu – ekki bara hjúkrunarheimili Gunnlaugur Már Briem skrifar
Vegatollar Borgarlínu - Refsiaðgerð gegn venjulegu fólki Sigfús Aðalsteinsson,Baldur Borgþórsson,Hlynur Áskelsson Skoðun
Veit fólk á samfélagsmiðlum allt um getnaðarvarnir? Jórunn Oddsdóttir,Steinunn Zophoníasdóttir Skoðun
Gróska í starfsemi leikskóla Reykjavíkurborgar – áfram leikskólar Steinn Jóhannsson,Ólafur Brynjar Bjarkason Skoðun