Skálm­öld gæddi sér á hrá­efni sögu­legs „ógeðs­drykkjar“

Skálm­öld tróð upp á Græna hattinum á Akur­eyri um helgina og fengu einnig óvænt, en að því er virðist, kær­komið tækifæri til þess að bragða, eftir öllum kúnstarinnar reglum, á þeim al­ræmda sænska rétti sem kenndur er við „sur­strömming“.

„Þetta var klár­lega eitt­hvað nýtt fyrir okkur þó þessir fiskar væru alls ekki nýir. Þeir voru mjög gamlir. Það er gott að vera búinn að smakka og ég held ég þurfi ekki meira svona,“ skrifaði Snæbjörn á Face­book.

Báðir hafa gefið stutta skýrslu, á sam­félags­miðlinum, um matar­ævintýrið fyrir norðan og ekki annað að sjá en þeir séu ánægu­legri reynslu ríkari eftir ferðina norður.

Skemmti­leg upp­lifun

Þegar Snæbjörn, eða Bibbi eins og hann er kallaður, er spurður nánar út í kynni þeirra félaga af súru síldinni sænsku skrifar hann ævintýrið aðal­lega á Þráin Árna. „Hann er svona svolítið annálaður aðdáandi þess að borða mat sem sumir myndu segja að væri ónýtur. Er mikið í svona alls konar þjóð­legu og fer oft svolítið hátt með það.“

Sjálfur segist Bibbi hafa fengið að koma með Þráni þegar áhang­endur hljómsveitarinnar höfðu sam­band við hann og spurðu hvort hann vildi koma og smakka sur­strömming.

„Við sögðum bara „já“ og við fórum bara í heima­hús á Akur­eyri. Þetta eru Svíar sem buðu okkur þannig að þetta var allt saman alveg eftir hefðinni. Alveg upp­lifun og ansi skemmti­legt.

Sér­stök ýldu­stemning

Bibbi segist þó reyndar „alveg vera með“ Þráni í þessu og þeir þiggi því að sjálfsögðu slík boð. „Ég borða hákarl og finnst þetta gott al­mennt.“

Surströmming er gerjuð, léttsöltuð Eystrasaltssíld sem á sér langa sögu í sænskri matarmenningu þar sem hún hefur átt sinn sess í það minnsta frá 16. öld.

Síldin gerjast með sjálfsmeltingu, eins geðslega og það nú hljómar en í ferlinu verða til lyktsterkar sýrur, þar á meðal smjör- og ediksýra.

Nú er hákarlinn síður en svo allra en er sur­strömming þá á ein­hvers konar há­stigi í þessum efnum?

„Þetta er góð spurning en ég held að þetta snúist bara rosa mikið um hvað maður fær í upp­eldinu. Ég hef borðað hákarl frá því að ég var krakki en ekki til dæmis skötu. Mér finnst hún bara svona „meh“, ekkert vond og get alveg borðað hana en ég fæ ekkert út úr því.

Og þetta er bara ein­hvern veginn alveg önnur út­gáfa af þessu og maður finnur það strax og búið er að opna dósina að þetta er ekki þessi sama kæsing og við erum vön. Þetta verður meira svona eins og ein­hver ýldu­stemming. Velgja ein­hvern veginn.“

Ekki gott, gaman að smakka

Bibbi bætir við að hann sé al­mennt ekkert klígju­gjarn. „Mér fannst gaman að borða þetta. Með minn bak­grunn og finnast hákarl góður þá skil ég alveg að ein­hverjum finnist þetta gott.

Ég hef smakkað allt þetta færeyska dót, skerpu­kjöt, hval­spikið og það allt saman og það er svolítið það sama með það. Mér finnst það ekkert gott en mér finnst gaman að smakka þetta.“

Hann segist því vel geta skilið smekk fólks fyrir síldinni súru ef það hefur myndað til­finninga­tengsl við hana. „Þá held ég að fólki finnist þetta rosa­lega gott. Bara eins og með mig og hákarlinn. Mér finnst hákarl bara alveg ógeðs­lega góður.

Ég held líka að þetta sé bara spurning um lífs­stílinn og þegar manni er boðið eitt­hvað svona þá verður maður að segja já. Maður verður að prófa.“

Við þetta hefur Bibbi því að bæta að þegar hljómsveitin er að túra og lendir á fólki sem býðst til að elda sér­kenni­legan mat, eða menn rekast inn á framandi veitingastaði þar sem hægt er að smakka ein­hvern and­skotann, þá snýst þetta kannski ekkert endi­lega um hvort þetta sé gott eða vont, heldur náttúr­lega frekar bara að hafa gert þetta.“

Ógeðs­legasti ógeðs­drykkurinn

Vask­leg fram­ganga Bibba og Þráins hefur vakið gamlar og illa lyktandi minningar frá ógeðs­drykkju Péturs Jóhanns, Sveppa og Audda Blö í sjón­varpsþættinum 70 mínútur á Popptíví.

Ógeðs­drykkur sem þeir blönduðu 2004 þar sem aðal­hráefnið var sænsk niðursuðu sur­strömming kennd við Os­car er al­mennt talinn ógeðs­legasti ógeðs­drykkurinn. Enda þurfti Sveppi ekki nema bara að opna dósina, sem var að vísu komin þrjú ár fram yfir síðasta neyslu­dag, til þess að Pétur og Auddi kúguðust svo að þeir köstuðu upp.

Fnykur yfir lands­leik

„Þetta er leg­endary mo­ment,“ segir Auddi þegar hann rifjar upp sitt fyrsta og eina návígi við sur­strömming. Ég ældi áður en ég drakk. Sveppi var sá eini sem smakkaði en við Pétur ældum báðir,“ segir Auddi og nefnir fleiri þo­l­endur þessa glæfra­lega upp­átækis.

„Það besta var að þetta var á þriðju­degi og um kvöldið var lands­leikur Ís­lands og Tékk­lands. Lyktin var enn þá í stúdíóinu og Höddi Magg var alveg bilaður þarna inni, með ein­hverja sér­fræðinga, öskrandi hvað hefði gerst í þessu helvítis stúdíói. Það væri ekki hægt að vera þarna inni. Þeir þurftu að lýsa leiknum í þessari lykt.“