Fal­legu Dalirnir við þjóð­veg 60

Á leið minni frá Búðardalur til Reykjavík í gær naut ég þess sem margir kalla eina fegurstu akstursleið landsins. Dalirnir skörtuðu sínu fegursta; fjöllin snævi þakin, bjartur himinn og víðáttan sem fær mann til að muna hvers vegna Ísland er einstakt land.

En undir þessari náttúrufegurð leynist veruleiki sem stjórnvöld virðast annaðhvort ekki sjá — eða kjósa að horfa fram hjá.

Þegar ég kom í bæinn var bíllinn þakinn tjöru, möl og skemmdum eftir ferðina um þjóðveg 60. Hjólaskálar og bretti höfðu fengið að kenna á lausamöl og viðgerðarklessum sem virðast nú orðnar fastur hluti af þessari leið. Þetta eru ekki smávægileg óþægindi heldur raunverulegt tjón sem fólk situr sjálft uppi með.

Það sem gerir stöðuna enn alvarlegri er að búið er að eyða miklum peningum í endalausar bráðabirgðaviðgerðir „plástrum“ sem virðast hvorki endast né leysa vandann. Ár eftir ár er almenningi boðið upp á sömu lausnina: að fylla í holur tímabundið, kasta meiri peningum í viðhald sem skilar engu nema áframhaldandi skemmdum á ökutækjum fólks.

Á meðan tala stjórnvöld um uppbyggingu innviða og byggðastefnu. En hvað segir það um forgangsröðunina þegar ein helsta samgönguæð Vesturlands er í jafn slæmu ástandi og raun ber vitni.

Er stefna innviðaráðherra kannski að fara aftur í malarvegi?

Fólk sem býr á landsbyggðinni, atvinnubílstjórar, ferðamenn og fjölskyldur sem ferðast þessa leið eiga betra skilið. Það er ekki eðlilegt að aka þjóðveg og koma heim með tjöruklessur, rispur og grjótkast sem geta kostað hundruð þúsunda í viðgerðir.

En stærsta málið er kannski ekki lakkskemmdirnar.

Í ágúst mun gríðarlegur fjöldi erlendra ferðamanna leggja leið sína vestur um land til að upplifa almyrkvann 12. ágúst. Ferðaþjónustan og sveitarfélög hafa þegar varað við miklu álagi á innviði og umferð á Vesturlandi og Vestfjörðum. Það vekur því furðu að stjórnvöld skuli enn bjóða bæði Íslendingum og erlendum gestum upp á vegakerfi þar sem lausamöl, holur og bráðabirgðaviðgerðir eru daglegt brauð.

Ónýtir vegir stefna öryggi fólks í hættu. Holur, skemmdar vegaxlir og sífelldar bráðabirgðaviðgerðir skapa aðstæður þar sem ökumaður þarf stöðugt að vera á varðbergi. Eitt rangt augnablik, eitt skyndilegt undanbragð eða steinkast getur valdið alvarlegu slysi. Þetta snýst ekki bara um þægindi — þetta snýst líka um öryggi farþega og mannslíf.

Dalirnir eru ein af perlum Íslands. En þjóðvegur 60 er orðinn tákn um hvernig stjórnvöld hafa látið mikilvæga innviði sitja á hakanum alltof lengi.

Það þarf ekki fleiri plástra - Það þarf alvöru vegi.

Höfundur er fjármálastjóri.