Hvenær hættir maður að vera útlendingur? Valerio Gargiulo skrifar 6. júlí 2026 13:00 Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Valerio Gargiulo Mest lesið Vextir á villigötum Agnar Tómas Möller Skoðun Heimurinn bíður ekki eftir Íslandi Birgir Orri Ásgrímsson Skoðun Hér eru sex veigamikil rök gegn inngöngu Íslands í Evrópusambandið Eggert Sigurbergsson Skoðun Rangfærslurnar standa enn og ekkert að þeim vikið Konráð S. Guðjónsson Skoðun Leiðrétting vegna greinar um Kristrúnar í breskum hlaðvarpsþætti Guðmundur Edgarsson Skoðun Sigmar Guðmundsson, Bandaríkin og öryggi Íslands Hjörvar Sigurðsson Skoðun Herskylduhrakspár Haraldar skekkja raunhæfa sýn á varnarmál Svanur Sigurbjörnsson Skoðun Hver lygi skapar skuld við sannleikann Yngvi Ómar Sigrúnarson Skoðun Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum staðleysum Halldórs Jörgens Olesen svarað Kristinn Sv. Helgason Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson Skoðun Skoðun Skoðun Heimurinn bíður ekki eftir Íslandi Birgir Orri Ásgrímsson skrifar Skoðun Leiðrétting vegna greinar um Kristrúnar í breskum hlaðvarpsþætti Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Vextir á villigötum Agnar Tómas Möller skrifar Skoðun Rangfærslurnar standa enn og ekkert að þeim vikið Konráð S. Guðjónsson skrifar Skoðun Hver lygi skapar skuld við sannleikann Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Hér eru sex veigamikil rök gegn inngöngu Íslands í Evrópusambandið Eggert Sigurbergsson skrifar Skoðun Herskylduhrakspár Haraldar skekkja raunhæfa sýn á varnarmál Svanur Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum staðleysum Halldórs Jörgens Olesen svarað Kristinn Sv. Helgason skrifar Skoðun Sigmar Guðmundsson, Bandaríkin og öryggi Íslands Hjörvar Sigurðsson skrifar Skoðun Sex ástæður fyrir JÁ-i í ágúst Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Heilbrigt starfsumhverfi Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Dagur Jónsson skrifar Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Brestur í manngæsku - ESB og flóttafólk Ari Orrason skrifar Skoðun Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Evra eða króna? Grímur Grímsson skrifar Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir skrifar Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén skrifar Skoðun „Nei“ er ekki lok málsins, - það er frestun þess Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Hvernig varð gervigreindin til og hvernig virkar hún? Karl Thoroddsen skrifar Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson skrifar Skoðun Hvar eru góðu mennirnir? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Slagorð í stað gagna: Grein Snorra Mássonar um ESB-aðild Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar Skoðun Hættulegasti tími ársins í umferðinni Ágúst Mogensen skrifar Skoðun Að neita að leita Kristrún Ágústsdóttir skrifar Skoðun ESB umræðan og gervigreindin Ólafur Hannesson skrifar Sjá meira
Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi.
Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum staðleysum Halldórs Jörgens Olesen svarað Kristinn Sv. Helgason Skoðun
Skoðun Leiðrétting vegna greinar um Kristrúnar í breskum hlaðvarpsþætti Guðmundur Edgarsson skrifar
Skoðun Hér eru sex veigamikil rök gegn inngöngu Íslands í Evrópusambandið Eggert Sigurbergsson skrifar
Skoðun Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum staðleysum Halldórs Jörgens Olesen svarað Kristinn Sv. Helgason skrifar
Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar
Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar
Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum staðleysum Halldórs Jörgens Olesen svarað Kristinn Sv. Helgason Skoðun