Ég hélt fyrst að fréttin væri um Sigurð

Þegar ég renndi yfir Vísi fyrir skömmu rak ég augun í fyrirsögn: „Ekki eigi að leyfa frekjukallinum að vaða uppi.“ Fyrir ofan hana blasti við mynd af Sigurði Inga Jóhannssyni. Fyrsta hugsun mín var að þarna væri á ferðinni löngu tímabær sjálfsskoðun og hélt satt best að segja að fréttin fjallaði um manninn sjálfan.

Svo las ég áfram og komst að því að Sigurður Ingi var ekki að lýsa sjálfum sér heldur mér. En það breytir því ekki að ég þekki fáa, ef nokkurn, sem eiga heitið „frekjukall“ jafn vel skilið og hann.

Sá sem hér heldur á penna fékk nefnilega að kynnast þeirri frekju af eigin raun. Á sínum tíma starfaði ég hjá Bændasamtökum Íslands. Þá vildi þannig til að tilteknum ráðherra líkaði ekki hvernig ég leyfði mér að hugsa og skrifa um þjóðmálin og þótti honum víst best fara á því að ég væri þar ekki mikið lengur við störf. Ég ætla að láta það liggja á milli hluta hvernig sú viðleitni var borin fram.

Þetta reyndist ekki í síðasta sinn sem starfsfólk Bændasamtakanna varð fyrir barðinu á honum. Á samkomu tengdri Búnaðarþingi, þar sem framkvæmdastjóri samtakanna Vigdís Häsler var gestgjafi hans, sá hann ástæðu til þess þegar taka átti hópmynd, að vísa til hennar eftir húðlit í niðrandi tón. Það er sérstök tegund af frekju að telja sig geta gert lítið úr gestgjafa sínum og láta manneskju finna fyrir því frammi fyrir öðrum að hún líti öðruvísi út. Og það segir sína sögu að afsökunarbeiðnin, sem var „innileg“ að hans sögn, lét ekki sjá sig fyrr en málið var komið í fréttir. Frekjan á sér sem sagt sögu og hún er hvorki stutt né falleg.

Og talandi um að láta ekki frekjukalla vaða uppi. Hvað gerði Sigurður Ingi sjálfur þegar hann var fjármálaráðherra? Hann settist niður og sendi lögreglunni sérstakt erindi vegna netsölu á áfengi. Í reynd var bréfið hvatning til hennar um að láta til sín taka gagnvart tilteknum rekstri. Hér er rétt að staldra við því þetta er ekkert smáræði. Fjármálaráðherra heldur á veskinu sem heldur lögreglunni gangandi. Þegar sá hinn sami sest niður og skrifar lögreglunni bréf til að ýta á eftir aðgerðum í máli sem er til rannsóknar þá er hann ekki að standa vörð um lög og reglu heldur er hann að reyna að hafa áhrif á sakamálarannsókn. Það er gróft brot á þrískiptingu ríkisvaldsins og það var ekki að ástæðulausu sem dómsmálaráðuneytið sá sig knúið til að árétta að sakamál eigi aldrei að lúta pólitískum afskiptum. Það þarf töluverða ósvífni til að beita valdi sínu sem ráðherra og lögreglu ríkisins gegn verslun í samkeppni.

Nýjasta útspil Sigurðar segir svo sömu söguna. Í síðasta mánuði lokaði ríkiseinkasalan vínbúðinni á Fáskrúðsfirði og við opnuðum afgreiðslu á staðnum að beiðni heimafólks. Sigurður vill taka þjónustuna af íbúum Fáskrúðsfjarðar og um leið tekjurnar af verslun staðarins. Hann stendur dyggan vörð um úrelta einokunarverslun sem hefur yfirgefið fólkið á Fáskrúðsfirði. En fólkið sjálft, þeir sem eiga að njóta þjónustunnar, virðast koma honum harla lítið við.

Þetta er svo sem í takt við söguna. Framsóknarflokkurinn hefur í gegnum tíðina verið þekktari fyrir afturför en framsókn þrátt fyrir nafnið. Sjaldan hefur flokkurinn staðið fyrir annað en að halda dauðahaldi í gömul og úrelt gildi. Þó hefur hann löngum reynt að halda því fram að hann gæti hagsmuna landsbyggðarinnar en Fáskrúðsfjarðarmálið afhjúpar að honum er ekki einu sinni umhugað um það lengur.

Það er ekki að ástæðulausu sem fylgi framsóknarflokksins hefur þróast eins og raun ber vitni. Þetta gerist þegar stjórnmálaflokkur gleymir fyrir hverja hann á að vinna.

Höfundur er vínsali.