Okkar McCartney, okkar Bach kveður

„Hugsið ykkur hvað þessir meistarar og vinir okkar hafa gefið okkur mikið og glatt okkur og huggað,“ segir Óli Palli. Þegar fráfall Gunnars spurðist í morgun var sem íslenskum tónlistarunnendum væri öllum lokið.

Séra Hildur Eir Bolladóttir orðar þetta ágætlega í kveðju á Facebook en hún biður Guð að blessa minningu Gunnars: „Tónlist hans hefur verið ófáum brúðhjónum hvatning til að vera í alvörunni saman. Náðargjafir manna eins og Gunna Þórðar eru óþrjótandi auðlindir sem kynslóð eftir kynslóð fær notið og nýtt í sorg sinni og gleði.“

Franz Gunnarsson tónlistarmaður segir stutt stórra högga á milli þessi misserin: „Meistari Gunnar Þórðarson er farinn á hærra stig vitundar með gítarinn í farteskinu. Það þarf engin lýsingarorð til að skýra hversu magnaður þessi risi í tónlistinni var. Músíkin hans sér algjörlega um það.“

Jöfrar íslenskrar tónlistar hverfa einn af öðrum

Krummi Björgvinsson, sem fyrir skömmu fylgdi föður sínum Björgvini Halldórssyni til grafar, segir að fréttirnar hafi verið sér þungbærar og sárar.

„Þeir voru nánir vinir og samstarfsfélagar og unnu saman í tónlist í nokkra áratugi. Gunnar var einstakur tónlistarsnillingur og úr samstarfi þeirra urðu til mörg af ástsælustu og fallegustu lögum íslenskrar tónlistarsögu.“

Krummi segir að sem lítill drengur hafi hann átt margar góðar stundir á heimili Gunnars og Toby Sigrúnar Herman, eiginkonu Gunnars, á Ránargötunni þar sem Gunnar var með hljóðver sitt.

„Þar fékk ég oft að fylgjast með honum og pabba við störf. Gunnar var alltaf einstaklega hlýr og góður við mig og kenndi mér ýmislegt sem ég mun ávallt vera þakklátur fyrir. Það var mér mikill heiður að taka upp mína eigin útgáfu af Vetrarsól, sem Gunnar samdi við texta Ólafs Hauks Símonarsonar og pabbi söng svo fallega. Ég er stoltur af þeirri útgáfu og það mun alltaf ylja mér að bæði Gunnar og pabbi sögðu mér hversu ánægðir þeir væru með útgáfuna.“

Meðal þeirra sem tjá sig á Facebook-síðu Krumma er Jón Ólafsson tónlistarmaður: „Þetta er erfitt ár; stórmenni íslenskrar tónlistar falla nú frá, hvert á fætur öðru.“ Jón segir Gunnar hafa verið hetju æsku sinnar, fyrirmynd og besta lagasmið í heimi. „Þeir hverfa nú hver á fætur öðrum, jöfrar íslenskrar tónlistar. Þetta ár, maður. 2026.“

Maður sem kunni til verka og gerði gagn

Egill Eðvarpsson myndlistarmaður og kvikmyndaframleiðandi var náinn vinur Gunnars og hann ritar kveðjuorð á Facebook-síðu sína:

„Þegar ég, smá putti, spurði afa eitt sinn hvað honum fyndist að ég ætti að verða þegar ég yrði stór, svaraði hann. Það skiptir engu hvað þú verður, drengur minn. Þú verður bara að gera gagn, gagnast landi og þjóð. Afi var hörkuduglegur verkamaður alla sína ævi, náði 100 ára aldri og gerði gagn.

Í gær kvaddi þessa veraldlegu tilvist okkar einn minn tryggasti vinur til 55 ára, Gunnar Þórðarson, hljómlistarmaður og tónskáld. Og Gunni var einn þeirra sem svo sannarlega gerðu gagn. Einhver fjölhæfasti tónlistarmaður sem þjóðin hefur nokkru sinni eignast, atorkusamur verkmaður í höll tónlistargyðjunnar, sem skilur eftir sig ógrynni af glitrandi tónlistarperlum, tónlistargulli og gersemum, sem munu lifa með þjóðinni um ókominn tíma… gagnast okkur öllum og gleðja svo um munar.“

Egill kveður Gunnar og þakkar honum fyrir allt: „Tónlistina, samstarfið, vináttuna og væntumþykjuna. Þú varst mér sönn fyrirmynd. Maður sem kunni til verka… og gerði gagn!“

Óð á Ragga en Gunnar var stóískur

Felix Bergsson útvarpsmaður segir Egil skrifa svo fallega um vin sinn genginn. Sjálfum þótti honum undurvænt um Gunnar og var alltaf þakklátur fyrir það hvernig hann og Björgvin Halldórsson tóku honum sem ungum listamanni: „Gunni kom mér alltaf fyrir sjónir sem einstakt ljúfmenni og það var mikill heiður að fá tækifæri til að vinna með honum. Hann var auðvitað meistari poppsins og perlurnar hans munu lifa um alla tíð. Minning Gunnars Þórðarsonar lifir í ljósinu.”

Dr. Arnar Eggert Thoroddsen segir nú risana falla einn af öðrum. „Ég kynntist Gunnari ágætlega í gegnum tónlistarblaðamannastörf mín á Morgunblaðinu á fyrsta áratug þessarar aldar. Hann var feiminn maður en ávallt kurteis og áran með honum góð. Ég tók fjölda viðtala við hann, vegna Hljóma, Ríó, sólóefnis o.s.frv. og með tíð og tíma þróaðist traust.“

Arnar rifjar upp ævintýralegt viðtal sem hann tók við Gunnar þegar hann og Ragnar Bjarnason voru að koma á framfæri jólaplötu sem þeir voru að senda frá sér:

„Ég hef aldrei á ævinni hitt ólíkari menn. Það óð á Ragga en Gunnar var stóískur, vinalegur og hélt hlutunum á jörðinni,“ segir Arnar og sendir samúðarkveðjur til vina og fjölskyldu: „Og ég nefni auðvitað snilldargáfu hans á lagasmíðasviðinu en þar átti hann fáa sína líka. Fyrstu tvö útgefnu lög Hljóma 1965, „Fyrsti kossinn“ og „Bláu augun þín“ sanna það allt saman. Fyrra lagið er sígrænn rokkari, hið síðara sígræn ballaða. Ótrúleg lög bæði tvö.“

Á engan sinn líka, kannski í öllum heiminum

Margrét Eir söngkona kveður Gunnar með þakklæti í hjarta: „Takk fyrir dásamlega tónlist sem hefur gefið mér innblástur og gert mig að þeirri söngkonu sem ég er í dag.“ Og það gerir Sigríður Thorlacius söngkona einnig.

„Það er stórt en verðugt, gefandi og gott verkefni að kynna öll ótrúlegu lögin hans Gunna fyrir litla besta 4 ára manninum mínum og að útskýra fyrir honum að öll þessi lög sem við erum alltaf að hlusta á í bílnum, öll þessi lög sem við höfum hlustað á síðan hann var ómálga, öll uppáhalds lögin og hin lögin sem hann er um það bil að fara að kynnast séu öll eftir þennan eina sama ótrúlega mann. Góða ferð í ljósið, kæri Gunnar Þórðarson, og takk fyrir allar þínar miklu, stóru, óendanlegu gjafir.“

Freyr Eyjólfsson útvarps- og tónlistarmaður er aðdáandi Gunnars eins og líklega allir þeir sem unna tónlist. Hann kann að orða það: „Gunnar Þórðarson var snillingur. Hann á sér engan sinn líka, kannski í öllum heiminum. Framúrskarandi á öllum sviðum; gítarleikari, útsetjari, lagahöfundur. Bjó til rokk, popp, óperur, jazz, diskó, þjóðlagatónlist, raftónlist af einstakri náðargáfu og snilld.“

Freyr segist eiginlega ekki eiga orð þegar hann hugsar til ferils Gunnars, allra hæfileikanna og allrar þeirrar tónlistar sem frá honum kom: „Þrátt fyrir sína miklu og stórkostlegu yfirburði var hann hæglátur, hógvær og ljúfur í öllum samskiptum sem ég átti við hann. Takk fyrir mig. Hlustið á þetta lag – Bláu augun þín – 18 ára gamall. Hljómasamsetningin, gítarleikurinn. Snilld.“

Lögin dúndrast inn í þjóðarsálina

Páll Óskar segir einfaldlega: Takk, meistari! „Takk fyrir allar gjafirnar sem streymdu frá þér til okkar hinna. Svo varstu líka svo cool. Hljómar voru besta bítlahljómsveitin. Trúbrot var besta hippahljómsveitin. Þú & ég voruð besta íslenska diskóið. Ragnheiður er besta íslenska óperan. Það var ekkert sem þú gast ekki tileinkað þér og alltaf var Gunna Þórðar sándið yfir þessu öllu.“

Páll Óskar segir hljómaganginn í lögum Gunnars ætíð hafa verið spennandi og óvæntan.

„Og svo kom einhver galdur í viðlögunum sem lét lögin dúndrast inn í þjóðarsálina. Poppið þitt var flókið, en hljómaði svo auðvelt. Bestu listaverkin eru alltaf þannig. Þessu ná ekki allir, en sá sem getur samið Þitt fyrsta bros, Bláu augun þín, Ástarsælu, Lífsgleði, Himin og jörð, Gaggó vest, Er hann birtist, Við Reykjavíkurtjörn og Vetrarsól er ekkert minna en meistari á næsta level.“

Eyþór Ingi Gunnlaugsson tónlistarmaður segir að nú sé tónlistarséní og risi í íslenskri tónlistarsögu fallinn frá. „Ég fékk að vinna aðeins með Gunnari. Maður hélt niður í sér andanum þegar hann sýndi manni snilli sína. Fáir hafa gefið þjóðinni annað eins af perlum frá poppi, kántrí, rokki yfir í óperu. Sannur snillingur.”

Flaggað í hálfa stöng í Keflavík

Og bæjarstjóri Reykjanesbæjar, Vilhjálmur Árnason, stingur niður penna:

„Gunnar flutti í Keflavík átta ára gamall, var einn af sonum Keflavíkur og átti ómetanlegan þátt í að móta þá einstöku tónlistarsögu sem gerir Reykjanesbæ að Bítlabænum. Lög hans og tónlist munu lifa áfram í hjörtum landsmanna um ókomin ár.“

Vilhjálmur upplýsir að hann hafi óskað eftir því að íslenski fáninn verði dreginn í hálfa stöng við ráðhús Reykjanesbæjar á Tjarnargötu og Ásbrú, sem og við aðkomuleiðir að sveitarfélaginu, í virðingarskyni við minningu hans. 

„Fyrir hönd Reykjanesbæjar votta ég eiginkonu hans, börnum, fjölskyldu, vinum og öllum þeim sem syrgja Gunnar mína dýpstu samúð.“