Hver á lokaorðið?

Hópur meðlima í Ungum gegn ESB-aðild skrifar 28. ágúst 2026 07:15

„Ég vil bara sjá hvað er í boði. Það kostar ekkert að kíkja, af hverju megum við ekki bara fá að sjá?“

Þessi orð hafa verið kunnuglegt stef síðustu daga og vikur, hjá þeim sem telja hag Íslands betur borgið innan Evrópusambandsins.

Ákvörðuninni um að Ísland gangi inn í yfirþjóðlegt ríkjabandalag, með tilheyrandi framsali á ákvörðunarvaldi og fullveldi, hefur verið líkt við fasteignakaup, stefnumót með frægum einstaklingum, samningi við knattspyrnufélag og lestri á matseðli. Allt er þetta gert til að villa um fyrir ungum kjósendum. Það er ekkert líkt með því að fara á stefnumót með frægum og ganga til aðildarviðræðna við Evrópusambandið.

Í grunninn snýst atkvæðagreiðslan á laugardaginn um hvort að við séum tilbúin að taka ákvörðunarvaldið yfir framtíð Íslands af börnum okkar og barnabörnum. Hvort við teljum að evrópskir embættismenn í Brussel séu betri í að stjórna landinu okkar, auðlindunum og gæta okkar hagsmuna heldur en framtíðarkynslóðir þessa lands.

Með því að kjósa já á laugardaginn eru skilaboðin þau að evrópskum stjórnmála- og embættismönnum sé betur treystandi fyrir framtíð komandi kynslóða en börnum okkar og barnabörnum.

Óháð því hversu vel ríkisstjórninni tekst að semja við Evrópusambandið mun valdið yfir okkar eigin framtíð skerðast með aðild. Það sem meira er, atkvæðavægi Íslands um þær ákvarðanir yrði nær ekkert. Það er óumdeilt að framsal á þessu valdi, lokaorðið um málefni Íslands, verður ekki á samningaborðinu. Það fer frá Íslandi til Brussel.

Spurningin er því ekki hvort við viljum eiga samskipti við Evrópu. Ísland á og mun áfram eiga náið samstarf við Evrópuríki.

Spurningin sem þú þarft að spyrja þig er hvar þú telur að lokaorðið eigi að vera, hjá valdastofnunum Evrópusambandsins eða hjá íslensku þjóðinni í gegnum Alþingi?

Baráttan um framtíð Íslands hefur leitt saman ungt fólk sem er ósammála um ótal margt. Við komum úr ólíkum áttum, höfum ólíkar stjórnmálaskoðanir og sjáum samfélagið með ólíkum augum. En eitt sameinar okkur. Sannfæringin um að Íslendingar eigi sjálfir að ráða framtíð landsins síns. Í þessari baráttu hefur sú sannfæring aðeins orðið sterkari.

Fyrri kynslóðir hafa byggt upp farsælt samfélag. Ísland hefur farið úr því að vera eitt fátækasta ríki Evrópu í að vera í fremstu röð þegar kemur að lífskjörum, jafnrétti og friðsæld. Sá árangur varð ekki til af sjálfu sér.

Við gerum ekki lítið úr þeim áskorunum sem við stöndum frammi fyrir hér á landi. En aðild Íslands að Evrópusambandinu er ekki forsenda þess að við getum leyst þær. Þvert á móti eru þetta verkefni sem við sjálf berum ábyrgð á að leysa með okkar eigin ákvörðunum, á okkar eigin forsendum.

Við höfum lært af þeim sem byggðu landið upp og erum traustsins verð. Leyfum framtíðarkynslóðum að eiga lokaorðið. Leyfðu okkur, þínum systrum, bræðrum, börnum og barnabörnum, að fá sömu tækifæri og fyrri kynslóðir til þess að eiga lokaorðið um málefni Íslands, á forsendum Íslands.

Framtíðin er björt ef hún verður áfram í okkar höndum.

Setjum X við nei.

Höfundar: