Ekkert okkar á að ganga þennan veg eitt Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar 7. september 2026 07:03 Í 75 ár hefur Krabbameinsfélag Íslands staðið með fólki á tímum þegar lífið tekur óvænta stefnu og áfall ber á dyr. Bak við þann árafjölda eru ótal sögur fólks og fjölskyldna þess, sögur af ótta og óvissu, en líka von, seiglu, samstöðu og nýjum styrk. Fyrir mér er starf Krabbameinsfélagsins eitthvað sem ég þekki af eigin raun og er óendanlega þakklát fyrir starfsemi þess. Árið 2021 greindist ég með brjóstakrabbamein. Meðan á meðferð stóð sótti ég námskeið fyrir krabbameinsgreinda og nýtti ég mér einnig íbúð þess. Á þessum tíma kynntist ég yndislegu fólki og naut þess að koma í Skógarhlíðina. Þegar meðferð lauk tók við tímabil sem kannski er minna rætt um. Fólk, bæði við þau greindu og eins úti í samfélaginu, sér gjarnan meðferðarlokin sem ákveðinn endapunkt, nú sé þessu lokið og lífið geti haldið áfram. En það er ekki endilega og eiginelga langt því frá svo einfalt. Líkami og hugur þurfa tíma til að takast á við nýjan veruleika og það getur tekið á að fóta sig aftur í lífinu eftir slíka reynslu. Svo eru það þau sem ljúka ekki meðferð og þurfa að lifa með krabbameini. Það skiptir miklu máli að geta leitað til fólks sem þekkir þessa vegferð, að þurfa ekki alltaf að útskýra já eða þegja því fólk vill ekki ræða svona óþægilega hluti, og fá faglega ráðgjöf og stuðning þegar þess er þörf. Takk fyrir mig. Krabbameinsfélagið býður fólki sem greinst hefur með krabbamein, aðstandendum og syrgjendum slíkan stuðning án endurgjalds. Þar starfa meðal annars félagsráðgjafar, hjúkrunarfræðingar og sálfræðingar. Það er þjónusta sem getur skipt svo miklu máli, bæði meðan á veikindum stendur og þegar meðferðinni sjálfri er lokið. Í vor fékk ég svo tækifæri til að taka þátt í einstakri ferð, „Kastað til bata“, á Langá á Mýrum. Þar kom enn ein hlið þessa mikilvæga starfs í ljós. Ferðin var dásamleg; samvera, náttúra, kyrrð og dásamlegur matur í hópi kvenna sem deildu ákveðinni reynslu þótt saga hverrar og einnar væri ólík. Þar voru frábærir ráðgjafar og sjálfboðaliðar Krabbameinsfélagsins sem gáfu af tíma sínum, þekkingu og hlýju. Slíkt verður seint metið til fjár. Takk fyrir ykkur. Hér á Suðurnesjum eigum við einnig okkar eigið Krabbameinsfélag Suðurnesja, stofnað árið 1953. Í meira en sjö áratugi hefur það verið mikilvægur hluti nærsamfélagsins og veitt krabbameinsgreindum og aðstandendum þeirra þjónustu og stuðning. Það skiptir máli að slíkt skjól sé til staðar í heimabyggð. Kannski er það einmitt þetta sem 75 ára saga Krabbameinsfélags Íslands snýst um þegar allt kemur til alls. Ekki aðeins árafjöldi, starfsemi eða þjónustuþættir, heldur fólk sem stendur með og styður við annað fólk þegar mest á reynir. Við getum ekki alltaf valið þau verkefni sem lífið ber á borð fyrir okkur en það skiptir öllu máli að þurfa ekki að takast á við þau ein. Því fylgir fyrst og fremst þakklæti 75 ára afmæli Krabbameinsfélags Íslands. Þakklæti til fagfólksins, sjálfboðaliðanna, velunnaranna, stuðningsaðilanna, Krabbameinsfélags Suðurnesja og allra þeirra sem hafa lagt félaginu lið í gegnum tíðina. Því þó við vildum ekki þurfa á ykkur að halda er svo ómetanlegt að eiga ykkur að þegar við þurfum einmitt á ykkur að halda. Til hamingju með 75 árin og takk fyrir að vera til staðar fyrir okkur öll. Höfundur er þjónustuþegi og skólastjóri. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Heilbrigðismál Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir Mest lesið Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson Skoðun Baráttan er ekki búin Mordekaí Elí Esrason Skoðun Til hamingju Reykjanesbær með leikskólana okkar Guðný Birna Guðmundsdóttir Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun Þjóðarsjúkrahúsið seinkar Sigurður Sigurðsson Skoðun Við erum ekki jafn ömurleg og við höldum Þorsteinn Tjörvi Sigurðsson Skoðun Skoðun Skoðun Við erum ekki jafn ömurleg og við höldum Þorsteinn Tjörvi Sigurðsson skrifar Skoðun Bjórinn sem slapp við suðurferðina Elís Pétur Elísson skrifar Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen skrifar Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson skrifar Skoðun Baráttan er ekki búin Mordekaí Elí Esrason skrifar Skoðun Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Að tala um dauðann er að tala um lífið Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Til hamingju Reykjanesbær með leikskólana okkar Guðný Birna Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þjóðarsjúkrahúsið seinkar Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason skrifar Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir skrifar Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson skrifar Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson skrifar Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun KEMUR TÓLFAN? Hilmar Jökull Stefánsson skrifar Skoðun Ábyrgðinni má ekki útvista til tækninnar Karen Ósk Nielsen Björnsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin kaupir ekki það sem hún skilur ekki Jens Gunnarsson skrifar Skoðun Fólkið á bak við öruggt flug Elísabet Heiða Valdemarsdóttir skrifar Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson skrifar Skoðun Stafrænt heilbrigðiskerfið byggt á skilvirkni Hilmar Ingimundarson skrifar Sjá meira
Í 75 ár hefur Krabbameinsfélag Íslands staðið með fólki á tímum þegar lífið tekur óvænta stefnu og áfall ber á dyr. Bak við þann árafjölda eru ótal sögur fólks og fjölskyldna þess, sögur af ótta og óvissu, en líka von, seiglu, samstöðu og nýjum styrk. Fyrir mér er starf Krabbameinsfélagsins eitthvað sem ég þekki af eigin raun og er óendanlega þakklát fyrir starfsemi þess. Árið 2021 greindist ég með brjóstakrabbamein. Meðan á meðferð stóð sótti ég námskeið fyrir krabbameinsgreinda og nýtti ég mér einnig íbúð þess. Á þessum tíma kynntist ég yndislegu fólki og naut þess að koma í Skógarhlíðina. Þegar meðferð lauk tók við tímabil sem kannski er minna rætt um. Fólk, bæði við þau greindu og eins úti í samfélaginu, sér gjarnan meðferðarlokin sem ákveðinn endapunkt, nú sé þessu lokið og lífið geti haldið áfram. En það er ekki endilega og eiginelga langt því frá svo einfalt. Líkami og hugur þurfa tíma til að takast á við nýjan veruleika og það getur tekið á að fóta sig aftur í lífinu eftir slíka reynslu. Svo eru það þau sem ljúka ekki meðferð og þurfa að lifa með krabbameini. Það skiptir miklu máli að geta leitað til fólks sem þekkir þessa vegferð, að þurfa ekki alltaf að útskýra já eða þegja því fólk vill ekki ræða svona óþægilega hluti, og fá faglega ráðgjöf og stuðning þegar þess er þörf. Takk fyrir mig. Krabbameinsfélagið býður fólki sem greinst hefur með krabbamein, aðstandendum og syrgjendum slíkan stuðning án endurgjalds. Þar starfa meðal annars félagsráðgjafar, hjúkrunarfræðingar og sálfræðingar. Það er þjónusta sem getur skipt svo miklu máli, bæði meðan á veikindum stendur og þegar meðferðinni sjálfri er lokið. Í vor fékk ég svo tækifæri til að taka þátt í einstakri ferð, „Kastað til bata“, á Langá á Mýrum. Þar kom enn ein hlið þessa mikilvæga starfs í ljós. Ferðin var dásamleg; samvera, náttúra, kyrrð og dásamlegur matur í hópi kvenna sem deildu ákveðinni reynslu þótt saga hverrar og einnar væri ólík. Þar voru frábærir ráðgjafar og sjálfboðaliðar Krabbameinsfélagsins sem gáfu af tíma sínum, þekkingu og hlýju. Slíkt verður seint metið til fjár. Takk fyrir ykkur. Hér á Suðurnesjum eigum við einnig okkar eigið Krabbameinsfélag Suðurnesja, stofnað árið 1953. Í meira en sjö áratugi hefur það verið mikilvægur hluti nærsamfélagsins og veitt krabbameinsgreindum og aðstandendum þeirra þjónustu og stuðning. Það skiptir máli að slíkt skjól sé til staðar í heimabyggð. Kannski er það einmitt þetta sem 75 ára saga Krabbameinsfélags Íslands snýst um þegar allt kemur til alls. Ekki aðeins árafjöldi, starfsemi eða þjónustuþættir, heldur fólk sem stendur með og styður við annað fólk þegar mest á reynir. Við getum ekki alltaf valið þau verkefni sem lífið ber á borð fyrir okkur en það skiptir öllu máli að þurfa ekki að takast á við þau ein. Því fylgir fyrst og fremst þakklæti 75 ára afmæli Krabbameinsfélags Íslands. Þakklæti til fagfólksins, sjálfboðaliðanna, velunnaranna, stuðningsaðilanna, Krabbameinsfélags Suðurnesja og allra þeirra sem hafa lagt félaginu lið í gegnum tíðina. Því þó við vildum ekki þurfa á ykkur að halda er svo ómetanlegt að eiga ykkur að þegar við þurfum einmitt á ykkur að halda. Til hamingju með 75 árin og takk fyrir að vera til staðar fyrir okkur öll. Höfundur er þjónustuþegi og skólastjóri.
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar