Yfirlýsing frá Hrafnhildi: Rann til í matvörubúð í Frakklandi

Sundkonan Hrafnhildur Lúthersdóttir hefur ákveðið að koma fram og segja frá því hvernig hún meiddi sig skömmu fyrir Ólympíuleikana í London í sumar. Meiðslin þýddu að hún sleppti fyrstu keppnisgrein sínum á leikunum og þurfti að synda þjáð í þeim greinum sem hún tók þátt í á leikunum.

Hrafnhildur rann til í matvörubúð í Frakklandi á leið heim af morgunæfingu en hún var það í æfingabúðum fyrir leikanna. Læknir sem skoðaði hana taldi um smávægileg meiðsli væru að ræða en það reyndist svo ekki vera rétt greining.

„Ég hefði í raun átt að koma fram og segja allt eins og var, en eins og ég segi, þá skammaðist ég mín að hafa slasað mig svona stuttu fyrir mót og var verulega reið og sár út í sjálfa mig þótt þetta hafi verið slys sem enginn sá fyrir. Þrátt fyrir allt, þá var ég stolt af sjálfri mér fyrir að hafa þraukað í gegnum sársaukann og klárað það sem ég var á endanum að æfa fyrir allt árið og síðustu ár," segir Hrafnhildur meðal annars í yfirlýsingu sinni.

Hrafnhildur ákvað að senda bréf til íþróttafréttamanna eftir að hafa horft á samantektarþátt um Ólympíuleikana á RÚV en hann var sýndur rétt fyrir jól. Hrafnhildur segist hafa þá áttað sig á því að enn ríkti leynd yfir meiðslum hennar frá því í sumar.



Yfirlýsingin frá Hrafnhildi

Góðan daginn og gleðileg jól!

Ástæðan fyrir þessum pósti er að eftir að hafa horft á samantektina af Ólympíuleikunum virðist eins og ástæða fyrir meiðslum mínum hafi í raun aldrei verið almennilega útskýrð og enn ríkir svokölluð "leynd" yfir því.

Ég meiddist á olnboga í æfingabúðum í Frakklandi tveimur vikum fyrir Ólympíuleikana og því var ég auðvitað frekar sár og vandræðaleg fyrir að meiðast svona nálægt mótinu. En ég rann semsagt til í matvörubúð í Frakklandi á leið heim af morgunæfingu. Læknir þar sem skoðaði mig um leið og slysið gerðist sagði að ég hafi bara tognað í olnboganum og ég myndi vera góð eftir 3-4 daga. Svo reyndist nú ekki.

Það var ekki fyrr en ég kom til Englands í Ólympíuþorpið og fékk segulómun á olnbogann sem við komumst að því að ég var í raun með sprungu í beini og blætt hafði inn á liðinn.

Eftir að hafa rætt málin vel og lengi við landsliðsþjálfarann, sálfræðing, fararstjóra og lækni ÍSÍ ákváðum við í sameiningu að best væri að ég myndi sleppa fyrsta sundinu mínu til að ég fengi þá aðeins meiri tíma til að jafna mig. Lengi vel var í spilunum að ég myndi jafnvel sleppa að synda allt og þá myndi önnur koma inn í staðinn til að synda í boðsundinu. Þar sem þetta var aðeins sprunga í beininu þá mátti ég ennþá hreyfa olnbogann og gat synt án þess að skemma nokkuð þótt það væri hræðilega sárt. Fyrir sundin var svo tappað af blóði úr olnboganum sem hjálpaði mikið til og leyfði mér að hreyfa og rétta úr olnboganum mun meira.

Með þessu sama liði (þjálfaranum, sálfræðingnum og farastjóranum) ákváðum við að við myndum ekki tala mikið um meiðslin við fréttamenn og fjölmiðla. Eftir góða frammistöðu á Evrópumeistaramótinu þar sem ég lenti í 4. sæti, hafði ég og aðrir gert væntingar til að gera vel á Ólympíuleikunum. Ég var því í miklu uppnámi á þessum tíma og ákvað þetta aðallega útaf því að ég vildi ekki að fólk myndi líta á mig neitt öðruvísi en hina íþróttamennina. Ég vildi að fjölmiðlamennirnir myndu spyrja mig út í sundið og hvernig mér leið alveg eins og hinum, ekki spyrja út í meiðslin og einblína á það. Ég vildi ekki að meiðslin myndu taka alla athyglina og ég vildi sýna fram á það að ég gæti ennþá synt og vera nálægt mínu besta og skilað mínu í boðsundinu.

Því miður þá snérist sú hugmynd í höndunum á mér og ég fékk athygli útaf meiðslunum, ekki útaf ég var á Ólympíuleikunum að synda næstbesta tíma sem ég hef nokkurn tímann synt í 200m bringusundi, eða af því að ég var í fyrstu boðsundssveit Íslands á Ólympíuleikunum. Meiðslin tóku yfir og það var eina sem var einblínt á.

Ég hefði í raun átt að koma fram og segja allt eins og var, en eins og ég segi, þá skammaðist ég mín að hafa slasað mig svona stuttu fyrir mót og var verulega reið og sár út í sjálfa mig þótt þetta hafi verið slys sem enginn sá fyrir.

Þrátt fyrir allt, þá var ég stolt af sjálfri mér fyrir að hafa þraukað í gegnum sársaukann og klárað það sem ég var á endanum að æfa fyrir allt árið og síðustu ár. Ég keppti á Ólympíuleikunum með sprungu í olnboga og gerði mun betur en ég bjóst við. Ég hefði auðvitað viljað vita hvernig mér hefði gengið hefði ég verið heilbrigð og ómeidd, en eftir á að hyggja, sé ég ekki fyrir mér Ólympíuleikana neitt öðruvísi en þeir voru.

Ég vildi bara koma þessu á framfæri því mér finnst leiðinlegt að fólk sé ennþá að hugsa út í þetta og pæla í þessu og hef heyrt slúðursögur sem eru bara kolvitlausar. Ég vona að þetta komi þessu öllu á hreint og ég hafi svarað öllum ósvöruðu spurningunum.

Virðingarfyllst, með jólakveðju,

Hrafnhildur Lúthersdóttir

Flórída