Flúði til Íslands frá Króatíu fyrir 20 árum: "Það sem fólk lætur útúr sér gerir mig virkilega sorgmædda“

Jovana Schally, kona á þrítugsaldri, kom hingað til lands þegar hún var aðeins sjö ára gömul eftir að hafa flúið Króatíu ásamt fjölskyldu sinni þegar stríð braust þar út. Jovana er fædd í Króatíu en er Serbi og þegar stríðið braust út þurftu allir Serbar að flýja heimili sín.

„Og reyna eftir bestu getu að berjast fyrir lífi sínu,“ skrifar Jovana á Facebook í stöðuuppfærslu sem hefur vakið mikla athygli í dag. Jovana vildi ekki koma í viðtal enda var erfitt fyrir hana að deila sögu sinni en gaf Vísi góðfúslegt leyfi til að birta stöðuuppfærsluna.

Hún birti hana í ljósi umræðunnar í þjóðfélaginu að undanförnu þegar kemur að því að taka á móti flóttafólki.

Ferðin til landsins ekki hættulaus

Ísland hefur skuldbundið sig til að taka á móti fimmtíu flóttamönnum, tala sem margir vilja sjá hærri. Til að mynda hafa tæplega sjö þúsund líkað við síðu á Facebook sem skorar á stjórnvöld að taka frekar á móti fimm þúsund flóttamönnum en fimmtíu. Hins vegar hafa ekki allir verið jafn jákvæðir en Vísir tók saman ummæli við fyrstu fréttina sem birtist um skuldbindingu Íslands. Fréttina má lesa hér en ummælin voru af ýmsum toga: „Hvernig væri að brauðfæra okkar fólk áður en við brauðfærum aðra.“ „Nákvæmlega, hvað er í gangi. Þetta er allt sem vantar. Nóg komið af allskonar þjóðarbrotum á Íslandi. Kominn tími til að setja stopp á þetta.“

Jovana segist verða sorgmædd þegar hún sér ummæli á borð við þessi hér að ofan.

För hennar til landsins var ekki auðveld. Fjölskylda hennar þurfti að bíða í langri bílaröð enda fjölskyldan ekki sú eina sem neyddist til að flýja heimalandið.

„Þessi bílaröð var marga marga kílómetra löng og ekki komust allir lífandi úr henni þar sem sprengjur voru látnar falla á hana reglulega. Við sem betur fer komumst lífs af, alla leið til Serbíu og síðar meir til Íslands. Ég ætla mér ekki úti það sem beið okkar þar, komandi allslaus úr stríðslandi. En við lifðum það af.“

Það er hægt að hjálpa bæði Íslendingum og flóttamönnum

Fjölskyldan kom til Ísafjarðar þar sem tekið var á móti þeim.

„Árið 1996, komum við svo til Ìsafjarðar sem flóttafólk í gegnum Rauða Krossinn, ásamt nokkrum fjölskyldum til viðbótar. Á móti okkur tók yndislegasta fólk sem ég hef á ævinni minni fengið að kynnast, fólk sem tók okkur að sér sem part af fjölskyldu sinni, fólk sem við systur getum kallað ömmu og afa, frændur og frænkur, fólk sem pabbi minn getur kallað foreldra sína, bræður og systur og svo framvegis,“ skrifar Jovana.

„Þeim verðum við fjölskyldan ævinlega þakklát. Það sem mig langaði að segja með þessum skrifum mínum er það, að úr þessum flóttamannahópum sem komu til Íslands á þessum árum er að finna verðandi lækna, kennara, sálfræðinga, lögfræðinga, félagsráðgjafa, stjórnmálafólk og svo lengi mætti áfram telja.

Ég er búin að vera fylgjast með þessari umræðu núna í nokkra daga og að sjá það sem fólk lætur útúr sér gerir mig virkilega sorgmædda. Það að hjálpa fólki frá öðrum löndum þýðir ekki að við getum ekki hjálpað fólkinu „okkar“. Við getum gert bæði. Það er nefnilega málið.“

Í ljósi umræðunnar um að hleypa flóttafólki inn í landið OKKAR langaði mig að segja ykkur aðeins frá æskuárunum mínu. Þ...

Posted by Jovana Schally on Saturday, August 29, 2015