Ingi Kristján segir erfitt að bera af sér sakir í því andrúmslofti sem nú ríkir

Ingi Kristján Sigurmarsson segir erfitt að bera af sér sakir um kynferðislegt ofbeldi í því andrúmslofti sem nú ríkir í kjölfar #MeToo-byltingarinnar. Hann verði engu að síður tjá sig þar sem hann og vinir hans verði fyrir sífellt grófari persónuárásum, hótunum og atvinnurógi.

Þetta kemur fram í ítarlegri færslu sem Ingi Kristján birti nú í kvöld á Facebook-síðu sinni en málið snýst um ásakanir fyrrverandi sambýliskonu hans, Dýrfinnu Benitu, sem sagt hefur frá því opinberlega að Ingi Kristján hafi nauðgað sér á meðan þau voru par á árunum 2010 og 2011.

Viðtal birtist við Dýrfinnu Benitu í DV í liðinni viku þar sem hún lýsti líkamsárás sem hún og kærasti hennar, Þórður Ingi Jónsson, urðu fyrir að morgni Þorláksmessu og lögregla hefur til rannsóknar. Dýrfinna sagði árásina tilraun til þöggunar eftir frásögn hennar í #MeToo-byltingunni en hún segir Inga Kristján vera einn fjögurra manna sem hefðu nauðgað henni um ævina.

Þvertekur fyrir að hafa brotið gegn Dýrfinnu á nokkurn hátt

Vísir sagði frá yfirlýsingu Inga Kristjáns vegna málsins í gær þar sem hann hafnaði alfarið „þessum ósönnu fullyrðingum“ og minnti á að hann hefði aldrei verið kærður til lögreglu.

Í Facebook-færslu sinni í kvöld ítrekar Ingi Kristján þetta og segist þvertaka fyrir það að hafa brotið á Dýrfinnu á nokkurn hátt. Þá hafi hann aldrei ekkert komið nálægt slagsmálunum á Þorláksmessu. Þau hafi verið ótengd honum og hann ætli ekki að ræða þau eða svara fyrir þau að öðru leyti en því að hann fordæmi allt ofbeldi og haf aldrei „kastað höggi“ á ævinni.

„Ég og Dýrfinna Benita vorum í sambandi á árunum 2010 og 2011. Í pistli á Facebook 17. október 2017 sakar hún mig um tvö kynferðisbrot sem eiga að hafa átt sér stað á þeim tíma. Það er ekki mitt að efast um upplifun annarra. Mín upplifun af okkar samskiptum er þó stórkostlega ólík. Þetta var okkar fyrsta alvöru samband og margt sem hefði mátt fara betur, enda vorum við ung að reyna að fóta okkur í sambúð í fyrsta sinn. Í sambandi okkar komu upp atvik sem við þurftum bæði að biðjast afsökunar á, og var það gert og leyst úr öllum málum strax. Ég þvertek fyrir það að hafa brotið á henni á nokkurn hátt. Ég hlýt að velta fyrir mér hver ástæðan er fyrir því að hún ræðst nú fyrst að mér á jafn óvæginn hátt, sex árum síðar. Af hverju beinir hún reiði sinni að mér einum af þeim fjórum mönnum sem hún sakar um nauðgun? Af hverju beinir hún pistli sínum að vinum mínum en ekki að mér beint? Þetta veldur því að ég get mig hvergi hreyft og hef þurft að sitja undir þessu án leiða til að verja mig eða deila minni reynslu. Þetta mál hefur aldrei snúist um fyrirgefningu eða yfirbót. Það er einungis sett fram af heift, offorsi og blindu hatri, og ég fæ ekki séð að tilgangurinn sé að bæta hennar líðan heldur einungis að eyðileggja líf mitt og mannorð,“ segir Ingi Kristján í upphafi færslu sinnar.

„Nú snýst þetta ekki lengur um mig einan heldur þrjátíu manna hóp og því get ég ekki lengur setið hjá“

Í lokin gerir hann síðan #MeToo-byltinguna að umræðuefni:

„Kynbundið ofbeldi og kynferðisofbeldi á sér djúpar rætur í okkar samfélagi og tímabært að breyting verði þar á. #MeToo hefur valdið gífurlegum þjóðfélagslegum umræðum síðustu mánuði og þegar valdið marktækum breytingum til hins betra. Hreyfingin er afl til að sýna fram á hversu algengt kynbundið ofbeldi er, til að opna á umræðu og styðja við og viðurkenna frásagnir kvenna af ofbeldi sem þær hafa orðið fyrir. Að fara út af því spori til að ná fram persónulegum hefndum á nafngreindan einstakling veldur því að ég hef engan vettvang að leiðréttingu á nokkurn hátt. Ég er afar hryggur yfir því að hvergi hafi verið reynt að hafa samband við mig og að ég skuli hafa uppgötvað eðli þessara ásakana í fyrsta sinn með þessum hætti.

Fólk fer ólíkar og persónubundnar leiðir til að vinna úr áföllum í lífinu. Ég hef aldrei nokkurn tímann gefið Dýrfinnu ástæðu til að óttast mig eða hræðast – þvert á móti. Ég er ekki hér til að reyna að segja öðrum hvernig þeim á að líða. Ég veit þó að heift, hatur og persónuárásir af þessu tagi gera engan að betri manni, hvorki þá sem beita þeim né þá sem verða fyrir þeim heldur. Það er erfitt að bera af sér sakir í því andrúmslofti sem nú ríkir, en nú snýst þetta ekki lengur um mig einan heldur þrjátíu manna hóp og því get ég ekki lengur setið hjá og látið þetta yfir mig og aðra ganga. Þetta vildi ég sagt hafa og hef engu við að bæta.“

Færslu Inga Kristjáns má sjá í heild sinni hér fyrir neðan.