Íslenska parið neitar því að hafa kveikt í húsinu

Þetta kom fram á öðrum degi aðalmeðferðar í málinu sem hófst klukkan 9:15 í Héraðsdómi Reykjavíkur í morgun. Marek Moszczynski, pólskur karlmaður á sjötugsaldri, er ákærður fyrir brennu, manndráp og tilraun til manndráps með því að hafa kveikt í á þremur stöðum í húsinu 25. júní í fyrra. Þrír létust í brunanum. Marek neitar sök en hann er metin ósakhæfur samkvæmt yfirmati geðlækna.

Fraus ekki eins og hinir

Maður sem bjó á fyrstu hæð Bræðraborgarstígs 1 ásamt þáverandi sambýliskonu sinni gaf fyrstur skýrslu fyrir dómi í morgun. Þarna virðist komið fólkið sem bæði Stefán Karl Kristjánsson verjandi Mareks og Kolbrún Benediktsdóttir héraðssaksóknari spurðu vitni ítrekað um í gær.

Maðurinn lýsti því að hann hefði verið að hengja upp þvott þegar hann tók eftir því að fólk væri byrjað að safnast saman fyrir utan húsið. Hann hefði þá farið út, litið upp og séð að húsið var alelda. Hann hefði þá farið aftur inn og vakið sambýliskonu sína.

Maðurinn kvaðst hafa verið í neyslu á þessum tíma og hafi þetta síðdegi verið undir áhrifum. Það hefði líklega verið þess vegna sem hann hafi ekki „frosið“ eins og margir aðrir sem komnir voru fyrir utan húsið.

Sá höfuð konunnar skella í gáminn

Honum hefði sýnst að minnsta kosti eina manneskju hlaupandi inni í eldinum. Allt hefði gerst mjög hratt. Eldurinn hefði breiðst út í íbúð á hlið hússins, þar sem gengið var inn að aftan, og tvær manneskjur hefðu verið þar inni. Hann hefði sótt ruslagám sem stóð þarna nærri svo manneskjurnar inni gætu stokkið út og á gáminn.

Kona sem var inni hefði hoppað út, með þeim afleiðingum að hún snerist í fallinu og skall með höfuðið utan í gáminn. Hún lést af höfuðhögginu.

Þá sagðist maðurinn hafa hlaupið aftur inn í brennandi húsið þar sem hann hafi verið á nærbuxunum einum fata og viljað ná sér í föt. Þegar inn var komið hefði hann verið „keyrður niður“ af lögreglumanni og viðbeinsbrotnað.

Aldrei krúnurakaður

Maðurinn sagðist ekki hafa þekkt fólkið sem bjó á annarri og þriðju hæð hússins. Hann hefði raunar aldrei komið þangað upp. Hann kvaðst ekki muna, eða í það minnsta muna það óljóst, hvort lögregla hefði verið kölluð út til hans og sambýliskonu hans nóttina fyrir brunann. Lögregla hefði komið nokkrum sinnum til þeirra.

Þá var hann spurður hvernig hann hefði verið um hárið á þessum tíma. Hann sagðist hafa verið svipaður og núna, þ.e. með tiltölulega hefðbundna herraklippingu, og neitaði að hafa nokkurn tímann verið krúnurakaður á fullorðinsárum. Stefán Karl verjandi sagði byggja þessa spurningu sína á því að til væri mynd af manninum kvöldið áður. Þess má geta að í gær voru vitni ítrekað spurð hvort maður á fyrstu hæðinni hefði verið snoðaður eða sköllóttur.

Maðurinn sagði sambýliskonu sína hafa aðstoðað sig við að færa áðurnefndan ruslagám en kom því annars óskýrt fyrir sig hvar hún hefði verið, líklega úti á garði. Hún hefði þó einnig hlaupið aftur inn í húsið með honum en hann áttaði sig ekki á því hversu langt hún hefði farið inn. Hann hefði, eins og áður sagði, viljað komast í föt og bjarga dekkjum og felgum út úr íbúðinni.

Þá var borin undir hann lýsing lögreglu á því að hann hefði sést reyna að hlaupa inn í „aðalhúsið“ með dekk í fanginu. Maðurinn þverneitaði því, hann hefði borið dekkin út úr húsinu. Þau væru dýr og hann vildi ekki að þau brynnu inni. „Af hverju ætti ég að bera dekk inn í hús, spyr ég bara?“

Stefán Karl spurði manninn loks hvort hann teldi sambýliskonu sína færa um að hafa hreinlega kveikt sjálf í húsinu að Bræðraborgarstíg 1. Maðurinn sagði að hún hefði ekki getað kveikt í húsinu, hún hefði verið sofandi. Hann hefði jafnframt ekki orðið var við mannaferðir við húsið.

Svaf þungum svefni

Næst kom fyrir dóm umrædd sambýliskona mannsins. Fólkið er þó ekki lengur par. Konan var greinilega nokkuð slegin eftir atburðina og virtist finnast óþægilegt að rifja atburðina upp, sem hún lýsti sem hryllilegum. Hún sagðist hafa verið sofandi þegar eldurinn kviknaði en maðurinn vakið hana. Til þess hefði þurft ítrekaðar tilraunir, hún hefði verið undir áhrifum og sofið mjög þungum svefni.

Konan sagðist ekki hafa trúað manninum í fyrstu, sem sagði henni að eldur logaði í húsinu. Það hefði ekki verið fyrr en hún kom út úr húsinu og sá eldinn að hún hafði fyrir víst að kviknað væri í. Þá sagðist konan hafa farið aftur inn í húsið þar sem maðurinn hefði beðið hana að koma að ná í dót. Þá hefði hún líka verið að kanna hvort köttur vinkonu hennar væri inni í húsinu.

Konan var handtekin á vettvangi en kvaðst ekki hafa heyrt í lögreglu áður en það gerðist. Hún hefði svo ekki fengið að vita fyrr en eftir á að hún hefði verið handtekin fyrir að hlýða ekki fyrirmælum.

Neitaði að hafa keypt bensínbrúsa

Þá rámaði konuna í að lögregla hefði haft afskipti af henni og sambýlismanninum nóttina á undan vegna heimilisofbeldis. Hún hefði farið að sofa fljótlega eftir að lögregla fór um morguninn.

Konan var einnig spurð hvernig hárið á sambýlismanni hennar hefði verið á þessum tíma. „Hann var algjör lubbi og með skegg,“ sagði hún. Hann hefði aldrei verið sköllóttur á þeim tíma sem þau voru saman en stundum snöggklipptur.

Stefán Karl verjandi bar svo undir konuna framburð vitnis frá því í gær, sem lýsti því að hún hefði ekki viljað fara út úr húsinu. Konan sagði það einfaldlega ekki rétt. Þá spurði Stefán Karl hvort konan og sambýlismaður hennar hefðu farið á N1 og keypt bensínbrúsa. Hún neitaði því.

„Hvorki þú né [nafn sambýlismannsins] hafið átt þátt í að kveikja þennan bruna?“ spurði Stefán Karl. „Nei,“ svaraði konan.