Með ó­líkindum að Icelandair ætli í stríð við verka­lýðs­hreyfinguna

Ólöfu var sagt upp hjá Icelandair þar sem hún starfaði sem hlaðmaður á Reykjavíkurflugvelli en aðilum deilir mjög á um kringumstæður. 

Efling, sem hyggst sækja mál gegn fyrirtækinu vegna uppsagnarinnar, segir Ólöfu hafa verið trúnaðarmann í baráttu fyrir samstarfsmenn sína þegar henni var sagt upp, á meðan Icelandair heldur því fram að Ólöf hafi ekki verið trúnaðarmaður þegar hún var látin fara vegna trúnaðarbrests og samstarfsörðugleika.

Vísir greindi frá því í gær að samkvæmt skjáskotum sem tekin voru eftir að Ólöfu var sagt upp var hún enn skráður bæði trúnaðarmaður og öryggistrúnaðarmaður á innri vef Icelandair og þá hefur Vinnumálastofnun staðfest að hún sé enn skráður öryggistrúnaðarmaður hjá þeim.

„Ef trúnaðarmaður er sannarlega að sinna samskiptum við starfsmenn og er tengiliður við sitt stéttarfélag þá lítum við svo á að hann sé trúnaðarmaður þar til annar er kjörinn,“ sagði Ragnar þegar Vísir ræddi við hann í gær. 

Trúnaðarmenn eru yfirleitt kosnir til tveggja ára og eru samstarfsmönnum sínum til halds og traust þegar kemur að hinum ýmsu málum. Á vef VR segir eftirfarandi um trúnaðarmenn:

„Trúnaðarmaður er tengiliður starfsfólks við VR og atvinnurekandann. Hlutverk hans er að vera til staðar fyrir samstarfsmenn, auðvelda samskipti við atvinnurekanda, miðla upplýsingum og hafa eftirlit með því að samningar séu haldnir á vinnustaðnum og lög ekki brotin á starfsfólki.

Hlutverk trúnaðarmanns er að þekkja leiðir til úrlausnar ágreiningsmála, kynna breytingar og nýjungar, og hvetja félagsmenn til að leita sér upplýsinga.“

Eðli málsins samkvæmt kveða lög á um að ekki megi segja upp trúnaðarmönnum vegna starfa þeirra sem trúnaðarmenn.

Langsóttar leiðir til að standa við siðlausar ákvarðanir

„Það eru mjög mörg fyrirtæki sem taka þetta samband alvarlega,“ segir Ragnar. „Og margir trúnaðarmenn sem við erum í sambandi við sem fá mikið svigrúm til að sinna þessari stöðu. En þetta er mjög misjafnt; sums staðar er þetta litið hornauga en annars staðar er þetta mjög virkt.“

Ragnar segist almennt telja að í öllum þeim tilvikum þar sem atvinnurekendur virði störf trúnaðarmannsins komið það fyrirtækjunum vel, bæði hvað varðar starfsandann innanhúss og orðsporið út á við.

„Þess vegna kemur þetta mér töluvert á óvart,“ segir hann.

Ragnar bendir á, líkt og Efling hefur gert í sínum málflutningi, þá yfirlýsingu sem forsvarsmenn Icelandair og Samtaka atvinnulífsins, ásamt fulltrúum ASÍ og Flugfreyjufélagi Íslands, undirrituðu í kjölfar kjaradeilu Icelandair og flugþjóna.

Þar sagði meðal annars:

„Icelandair telur nauðsynlegt fyrir framtíð félagsins að virða stéttarfélög og sjálfstæðan samningsrétt starfsfólks síns, sem tryggir frið um starfsemi félagsins á gildistíma kjarasamninga og á meðan leitað er lausna í kjaraviðræðum. Aðilar munu leggja sig fram um að halda góðu samstarfi og munu leggja sitt af mörkum til þess að endurvinna og efla traust sín í milli.“

„Auðvitað er hægt að finna einhverjar langsóttar leiðir til að reyna að standa við, að mínu mati, siðlausar ákvarðanir en ég bendi líka á það að eigendur þessa fyrirtækis eru að stórum hluta lífeyrissjóðir, sem hafa sett sér mjög ströng fjárfestingaskilyrði. Þau lúta einmitt að þessu; að fyrirtæki brjóti ekki á grundvallarréttindum starfsfólks, eða stundi félagsleg undirboð eða þvíumlíkt,“ segir Ragnar.

Hann segist telja það hafa ráðið nokkru um að margir lífeyrissjóðir ákváðu að fjárfesta ekki í Play en félagið hefur verið sakað um að byggja rekstur sinn á kjörum undir lágmarkslaunum.