Að kasta á­byrgðinni á aðra

Í gær eftir langa bið kynnti ríkisstjórnin á sérstökum blaðamannafundi aðgerðir sínar til að leggja sitt af mörkum til þess að stemma stigu við verðbólgu í landinu. Sannast sagna hefði verið best að senda út stutta tilkynningu á stjórnarráðsvefnum í staðinn fyrir þetta leikhús.

Vissulega er það skref í rétta átt að lækka tímabundið VSK á eldsneyti en ég er enn að klóra mér í höfðinu hvernig fjölgun hleðslustöðva á landinu, nýi frasi ríkisstjórnarinnar „loka hleðslugatinu“, teljist til bráðaaðgerða sem muni bæði lækka verðbólgu og koma til móts við fjölskyldur í landinu sem bera ekki ábyrgð á ástandinu og eru að sligast undan háu vaxtastigi. Ef raunverulegur vilji er til að ná niður verðbólgu þarf að ráðast í víðtækari og markvissari aðgerðir.

Ef markmiðið var að styðja þá hópa sem hafa orðið verst úti vegna hás vaxtastigs þá þarf annað og meira til. Aðgerðir á borð við hækkun barnabóta myndu skila sér til þeirra hópa sem erfiðast eiga uppdráttar þessa dagana, það er ungar barnafjölskyldur sem hafa síðustu ár verið að koma yfir sig þaki og eru nú að sligast undan háum vaxtakostnaði, hækkandi matvöruverði og hærri gjaldskrám sem ríkið hefur séð um að leiða áfram, auk þess að þurfa að leggja út í alls konar kostnað sem fylgir því að eiga börn. Með tiltölulega einföldum hætti er hægt að greina hvaða heimili eru í mestri þörf fyrir slíkan stuðning.

Næsti frasi

En þá komum við að næsta frasa forsætisráðherra sem er „tökum ábyrgð hvert á öðru“ þar sem verkefnum ríkisstjórnarinnar er kastað yfir á sveitarfélög á landinu, án samráðs og án þess að fjármagn fylgi með frá ríkinu. Tillögur sem sveitarfélögin eiga að taka til sín og borga, takk og bless.

Lagt er upp með að sveitarfélögin á landinu eigi að taka það á sig að lækka kostnað barnafólks með því að setja þak á leikskólagjöld og 100% systkinaafslátt. Það gleymist gjarnan að það eru sveitarfélögin sem reka og byggja leikskóla. Til að mæta lækkun gjalda þurfa þau því að finna tekjur á móti. Tekjur sem með einhverju móti þarf að sækja í vasa íbúanna.

Í þessu samhengi er þó tilvalið að minnast á það að Framsókn í Borgarbyggð hefur nú þegar komið til móts við barnafólk þegar stigið var skerf í átt að gjaldfrjálsari leikskólaþjónustu. En slíkt er ekki sjálfgefið í öllum sveitarfélögum, bara svona kviss bamm búmm og það er ekki forsætisráðherra að leggja það til í einhverjum blekkingarleik til að líta vel út.

Ég fagna þó hugmyndum forsætisráðherra um lögfestingu leikskólavistar en þá þarf líka að fylgja með fjármagn frá ríkinu. Fyrst þarf að byrja á samtali við sveitarfélögin áður en lofað er algerri niðurfellingu gjalda.

Sama má segja um tillögur um hækkun frístundastyrkja. Þótt markmiðið að auka þátttöku barna í íþrótta- og tómstundastarfi sé gott, er það aftur sveitarfélögunum sem er ætlað að bera kostnaðinn. Spurningin er hvort ríkið hyggist auka framlög sín til að standa undir þessum auknu skyldum. Við viljum jú öll auka þátttöku barna í íþrótta- og tómstundastarfi en að lofa að sveitarfélög hækki styrki án þess að fjármagn fylgi með er bara blöff.

Já, við þurfum vissulega öll að taka þátt við að ná niður verðbólgunni, en hvernig væri að Samfylkingin færi fram með gott fordæmi í staðinn fyrir að kasta bara ábyrgðinni yfir á aðra.

Höfundur skipar 2. sæti á lista Framsóknar í sameinuðu sveitarfélagi Borgarbyggðar og Skorradalshrepps.