Þegar við höfnuðum „Viljandi villt“

Borgin okkar er frábær og hún á það skilið að skarta sínu fegursta. Sumarborgin Reykjavík á alltaf að vera í sparidressinu, þannig að bæði íbúar og gestir geti notið hennar til hins ýtrasta.

Borgaryfirvöld aðhyllast stefnu sem þau kalla „Viljandi villt“. Í grófum dráttum snýst hún um það að leyfa gróðri að vaxa hömlulaust á borgarlandinu. Í mínum bókum er þetta þó ekkert annað en orðskrúð um aðgerðarleysi. Auðvitað eigum við að halda borgarlandinu okkar snyrtilegu og vera stolt af því.

Borgin hætti í fyrra að slá útivistarsvæðið við Sóleyjatún í Grafarvogi. Túnið hafði um áratuga skeið verið leiksvæði barna í hverfinu, en óræktin var orðin slík að börnin þurftu frá að hverfa. Fjöldi íbúa sendi erindi á borgina um að þessu yrði kippt í liðinn, en erindin voru virt að vettugi.

Þá voru góð ráð dýr, en við íbúarnir gáfumst ekki upp og tókum til okkar ráða. Stórir og smáir, ungir sem aldnir mættu til starfa. Túnið var slegið, njólinn stunginn upp og ruslið týnt. Íbúarnir endurheimtu sjálfir útivistarsvæðið. Börnin fóru aftur að leika sér.

Því miður haga borgaryfirvöld sér oft á tíðum algerlega á skjön við vilja borgarbúa. Þótt hugmyndir kunni að vera góðar á blaði þá þýðir ekki að þröngva þeim í gegn í andstöðu við vilja íbúana. Reykjavík er borg, ekki skipulagseining. Það eru íbúarnir sem eiga að hafa mest um það að segja hvernig borg við viljum, ekki embættismenn og misvitrir stjórnmálamenn í Ráðhúsinu.

Endurheimtum hreina borg og fögur torg. Höfnum viljandi villt. Kjósum Sjálfstæðisflokkinn 16. maí.

Höfundur skipar 9. sæti á framboðslista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík.