Hlustið á fólkið!

Það er fallegt þegar pólitíkusar hlusta á fólk. Það virðist líka vera það helsta sem brennur á frambjóðendum til borgarstjórnar þetta árið – það þarf að hlusta á fólkið!

Það er líka rétt. Verst hvað þau virðast bara vera að tala um að hlusta á mjög tiltekinn hóp af fólki. Fólkið sem er brjálað yfir borgarlínu, bílastæðum, þéttingu byggðar og svo framvegis.

Um að gera að hlusta á þau – en fyrr má nú hlusta en dauðhlusta.

Það eru sextán ár síðan meirihluti Samfylkingar og Besta Flokksins tók við borgarstjórn með um það bil þessi áform. Haustið 2013 tók ég þátt í að skipuleggja íbúafund þar sem handahófsúrtaki fólks á höfuðborgarsvæðinu var boðið að ræða mögulegar sviðsmyndir fyrir framtíðarskipulag svæðisins. Þetta fólk hafði alls konar skoðanir en eftir miklar umræður valdi yfirgnæfandi meirihluti þeirra (83%) sviðsmynd sem gerði ráð fyrir mikilli þéttingu byggðar. Hvernig væri að hlusta á þau?

Á þeim tíma var þéttingarstefnan mótuð í grunninn og síðan hafa borgarbúar ítrekað kosið í meirihluta flokka sem eru á þeirri línu. Samkvæmt nýlegri könnun eru fleiri borgarbúar fylgjandi Borgarlínu en eru á móti – um 44% á móti um 37%. Má hlusta á þessi 44%?

Neinei, það má náttúrulega bara hlusta á þau sem eru á móti. Við hin skulum bara sitja áfram föst í umferðinni fram á eftirlaunaaldurinn á meðan minnihluti fólksins hlustar aaaaðeins meira hvert á annað.

Þetta er óþolandi orðræða. Við erum líka fólk og okkur langar bara að geta komist á milli staða og búið í borg þar sem er sæmilegt mannlíf víðar en á Lækjartorgi.

Ég hef ekki einu sinni áhuga á skipulagsmálum! Og ég elska góðan einkabíl. Helst myndi ég vilja getað ekið óhindrað um alla borgina á notalegum nagladekkjum hvenær sem mér sýnist, geta lagt beint fyrir utan ríkið í Austurstræti, keypt kalda bjórinn sem Villi Þ. fjarlægði þaðan á sínum tíma, geymt bílinn þar fram yfir helgi og verið með óspektir á Austurvelli á meðan.

En ég bý víst í borg með öðru fólki – og því fer fjölgandi. Fyrir utan alla túristana á Dusterum sem ýmist kunna ekki umferðarreglurnar eða fara alltof vel eftir þeim.

Það er bara raunveruleikinn og það hefur ekkert með stefnu borgarstjórnar eða tilfinningar okkar í garð einkabílsins að gera.

Það er líka kaldranalegur raunveruleiki að landrými er takmörkuð auðlind – sérstaklega það sem hægt er að byggja á hér á suðvesturhorninu. Til að koma okkur öllum fyrir hérna og reyna að lágmarka alla þessa biluðu traffík getum við ekki bara vaðið áfram eins og við gerðum þegar það bjuggu helmingi færri á þessu sama landssvæði – bara af því við viljum ekki horfast í augu við breytta tíma.

Það mun koma aftan að okkur hvort sem við elskum einkabílinn eða ekki.

En allt í lagi. Sumt fólk vill þráast við. Það hefur verið hlustað á það fólk í um sextán ár núna. Stundum þarf líka að taka ákvarðanir og fylgja þeim eftir, jafnvel þó eitthvað fólk sé ósátt. Annars gerist aldrei neitt.

Höfundur er doktor í stjórnmálafræði (og fólk).