Hvenær hættir maður að vera útlendingur? Valerio Gargiulo skrifar 6. júlí 2026 13:00 Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Valerio Gargiulo Mest lesið Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen Skoðun Landsleikar RÚV! Sigurlín Margrét Sigurðardóttir Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson Skoðun Hvar eru þingmenn NV-kjördæmis? Sigurður Páll Jónsson Skoðun Opið bréf til Húnboga Þórs Árnasonar Margrét Rut Eddudóttir Skoðun Noregur styrkir EES – Ísland verður að fylgja Rögnvaldur Guðmundsson Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson Skoðun Við erum ekki jafn ömurleg og við höldum Þorsteinn Tjörvi Sigurðsson Skoðun Skoðun Skoðun Bókasöfnin okkar Hrönn Soffíu Björgvinsdóttir skrifar Skoðun Skildi hugmynd Trumps vera “sleggjan” sem allir eru að leita af. Eggert Guðmundsson skrifar Skoðun Opið bréf til Húnboga Þórs Árnasonar Margrét Rut Eddudóttir skrifar Skoðun Hvar eru þingmenn NV-kjördæmis? Sigurður Páll Jónsson skrifar Skoðun Noregur styrkir EES – Ísland verður að fylgja Rögnvaldur Guðmundsson skrifar Skoðun Landsleikar RÚV! Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Við erum ekki jafn ömurleg og við höldum Þorsteinn Tjörvi Sigurðsson skrifar Skoðun Bjórinn sem slapp við suðurferðina Elís Pétur Elísson skrifar Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen skrifar Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson skrifar Skoðun Baráttan er ekki búin Mordekaí Elí Esrason skrifar Skoðun Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Að tala um dauðann er að tala um lífið Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Til hamingju Reykjanesbær með leikskólana okkar Guðný Birna Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þjóðarsjúkrahúsið seinkar Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason skrifar Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir skrifar Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson skrifar Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson skrifar Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Sjá meira
Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi.
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar