Dauðkveið fyrir tón­leikunum en þeir komu á ó­vart

Valdimar Guðmundsson kom fram ásamt hljómsveit og gestasöngvurum í Eldborg í Hörpu 12. september

Dálítið langt var orðið síðan ég heyrði síðast í hinum vinsæla dægurlagasöngvara Valdimar Guðmundssyni. Hann blés til stórtónleika í Eldborg í Hörpu á laugardagskvöldið. Ég setti því The Best of Valdimar á fóninn í bílnum. Það var svo ferlegt að ég gekk inn í Hörpu með hnút í maganum. Sá hnútur leystist fljótt upp.

Gott hljóð en oft þvinguð rödd

Fyrir það fyrsta var hljóðið mjög gott í Eldborginni. Valdimar var með stóra hljómsveit sér til fulltingis, rytmasveit og brass, bakraddir og hljómborð. Allar hljóðfæraraddir heyrðust prýðilega. Heildarhljómurinn var tær en um leið með notalega fyllingu. Styrkleikajafnvægið á milli raddar Valdimars og hljómsveitarinnar var líka eins og best verður á kosið. Röddin yfirgnæfði ekki, en hún drukknaði heldur ekki í ólíkum hljóðfærum.

Röddin sjálf kom samt ekki alltaf eins vel út og maður hefði viljað þótt hljóðblöndunin hefði verið í lagi. Raddbeitingin var ekki áreynslulaus. Valdimar þurfti stundum virkilega að þvinga röddina til að ná tilteknum tónum á efra sviðinu.

Hann fór líka af og til í falsettu, sem var hvað pínlegast í undarlegu rapplagi með rapparanum Opee. Það var eina rapplagið á dagskránni. Öll hin lögin voru mjög melódísk og yfirleitt grípandi, nánast rómantísk. Eitt rapplag innan um allt hitt var eins og að hitta mann í jakkafötum í heita pottinum í Árbæjarlauginni. Opee stóð sig þó vel fyrir sitt leyti; það var falsetta Valdimars á meðan sem ekki sannfærði.

Aldrei verður fullnægt

Flest laganna voru samt skemmtileg þrátt fyrir að þau fjalli oft um sársaukafulla reynslu og þrá eftir einhverju sem aldrei verður fullnægt.

Dagskráin byrjaði með laginu Of seint sem einkennist af eggjandi takti úr gítarnum. Textinn er raunalegur, um að „við mætumst í baksýnisspeglinum, skiptumst á ósögðum orðum, reynum að fylla í eyðurnar allt of seint.“

Ástæðan fyrir því að lögin voru oftast skemmtileg var bæði að laglínurnar voru yfirleitt hrífandi, en ekki síður hve útsetningarnar voru fjölbreyttar.

Í laginu Lungu skapaði retró undirleikur hraðbergmálandi gítars nostalgíska stemningu. Sama var uppi á teningnum í Netherlands. Þar bjuggu hrista og síendurteknar, einfaldar gítarhendingar til afar heillandi andrúmsloft sem var notalega sveitó.

Okkar eigin Osló, sem var fyrsta lagið eftir hlé, byrjaði á ríkulegum lúðrablæstri sem var einstaklega vel útfærður og mótaði mikið til karakter lagsins.

Þessi stutta upptalning sýnir hve lögin voru í ólíkum búningum. Þau mynduðu breidd sem ekki er sjálfgefin þegar popptónlist er annars vegar.

Sigga, Eyfi og misheppnaðir Bítlar

Fyrir utan Opee komu tveir gestasöngvarar við sögu. Sigríður Thorlacius söng m.a. með Valdimar Líttu sérhvert sólarlag eftir Braga Valdimar Skúlason, rómantískt lag af gamla skólanum. Þar mótuðu þau hvert orð af svo mikilli alúð að textinn varð merkingarþrungnari fyrir vikið.

Og Eyjólfur Kristjánsson mætti með eigið lag, Ég lifi í draumi, en þar heyrðist fallega flúraður píanóleikur sem ljáði laginu vængi. Það var enn eitt dæmið um fjölbreytni og hugmyndaauðgi í útsetningum.

Ekki var allt svona gott. A Day in the Life af Sgt. Pepper's Bítlaplötunni skorti sakleysislegu englarödd Lennons á frumgerðinni. Í staðinn reyndi Valdimar sem mest hann mátti að þvinga röddina inn í einhvern fasa sem hún einfaldlega réði ekki við. Undirleikurinn var líka alltof þunglamalegur. Þessi leikandi léttleiki sem einkennir lagið var einfaldlega ekki til staðar.

Á svölunum

Uppklappslag tónleikanna var Yfirgefinn. Atriðið byrjaði á því að Valdimar birtist á svölunum vinstra megin við sviðið og söng „unplugged“ en gítarleikari spilaði, líka órafmagnað, á svölunum beint á móti. Svo hrökk þetta þekktasta lag listamannsins í gang, og það var tignarlegur og stórbrotinn endir á tónleikunum.

Þrátt fyrir ýmsa annmarka á kvöldinu voru tónleikarnir ekki leiðinlegir. Hljómsveitin stóð sig vel og rödd Valdimars hefur sjarmerandi hljómblæ þó að söngvarinn þyrfti oft að þvinga röddina. Ánægjulegt er að segja frá því að tónlistin hans hljómar miklu betur en við dekkjahljóðin á Miklubrautinni. Þar til næstu stórtónleikar verða haldnir mæli ég með að fólk hlusti í heyrnartólum — helst uppi í rúmi.

Niðurstaða: 

Yfirleitt skemmtilegir tónleikar með fallegri tónlist, flottum hljóðfæraleik en brothættum söng.