Sigraðist á á­falla­streitu og þung­lyndi ein í Ís­lands­för

Anita var full eftirvæntingar þegar hún lenti á Keflavíkurflugvelli. Ísland hafði lengi trónað á toppnum yfir staði til að heimsækja og loksins var komið að ferðalaginu. Hún var ein á ferð og átti bókaða hótelgistingu við Esjurætur. Snemma næsta morgun reimaði Anita á sig gönguskóna og arkaði út í daginn. Hún vildi kynnast landslaginu og þefa af náttúrunni. Ekki leið þó á löngu þangað til gönguferðin breyttist í martröð.

Þróaði með sér áfallastreitu og þunglyndi

Anitu skrikaði fótur og féll svo harkalega að hægri handleggurinn brotnaði. Hún var ein á ferð og þurfti því að treysta á fótgangandi vegfarendur til að veita sér aðstoð. Hjálpin var fljót að berast og Anita var flutt snarlega á sjúkrahús. Í kjölfarið var ferð hennar á enda en hún var strax staðráðin í að láta ekki þar við sitja. Væntingar hennar til Íslands voru of miklar. Eftir að endurhæfingu heima í Bretlandi var lokið pantaði hún sér nýjan flugmiða og lenti á Íslandi skömmu síðar. Hún ætlaði ekki að láta fegurð og töfra landsins fram hjá sér fara.

„Ég var farin að þróa með mér áfallastreituröskun og snert af þunglyndi á þessum tíma,“ segir Anita og heldur áfram. 

„Allar nætur dreymdi mig að ég væri að missa fæturna og hrynja í jörðina. 

Ég fann að eina lausnin væri að horfast í augu við ótta minn. Sársaukinn var ekki bara líkamlegur heldur líka andlegur. Mig hafði dreymt um að synda, ganga og ferðast um Ísland en fannst ég vera neydd til að snúa aftur heim án þess að hafa upplifað neitt af þessu.“

Langaði að sjá allt það fallega sem Ísland hefur upp á að bjóða.

Í báðum tilfellum ferðaðist Anita ein en segist aldrei hafa upplifað sig einmana. Ferðalangar sem urðu á vegi hennar hafi reynst henni vel. 

„Í seinni ferðinni mætti ég, staðráðin í að yfirstíga ótta sem hafði fylgt mér frá handleggsbrotinu. Mér fannst það valdeflandi að koma hingað aftur ein. 

Mitt fyrsta verk var að skrá mig ásamt hópi ferðamanna í vettvangsferð um þrjá vinsælustu staði landsins. Þingvelli, Geysi og Gullfoss. Þessi ferð breytti lífi mínu. Ég dvaldi í algjörri núvitund og naut ferðarinnar fram í fingurgóma með sólina í augunum og nýfallinn snjóinn allt í kringum mig.

Brotnir hlutir geta verið fallegir

Þingvallasvæðið tengist eldgosa- og sprungubeltinu sem liggur þvert yfir Ísland. Það er hluti flekaskila Atlantshafshryggjarins sem liggja norðan úr Íshafi og suður eftir öllu Atlantshafi. Flekarnir reka hægt og rólega frá hver öðrum svo svæðið er óumflýjanlega fullt af sprungum en þarna sá ég hvað brotnir hlutir geta verið fallegir. Þegar ég gekk í gegnum skjálftasprunguna sem markar landamæri tveggja heimsálfa fann ég svo sterkt fyrir góðvild ókunnugra, hvaðan sem úr heiminum þau komu. Þarna var maður frá Kína og kona frá Finnlandi sem buðust til að leiða mig svo ég kæmist gönguna á enda þegar ég var við það að lamast úr hræðslu þrátt fyrir að vera í skóm með mannbroddum.

Fararstjórinn reyndist mér sömuleiðis vel en hann stappaði stöðugt í mig stálinu og síendurtók, „Þú getur þetta“. 

Ég einbeitti mér að því að setja einn fót fram fyrir hinn og mér fannst ég stækka með hverju skrefinu sem ég tók. 

Orðin hans ómuðu í höfðinu á mér, „Þú getur þetta“. Þegar við mættum síðan íslenska mosanum sem lifir af í þessari óvægu náttúru landsins leið mér eins og ég hefði sigrað sjálfa mig.

Fjöllin færðu mér frið

Anitu fannst ógjörningur að heimsækja ekki slysstaðinn á meðan á dvöl hennar stóð og lagði líka leið sína á hótelið þar sem hún dvaldi fyrstu nóttina í fyrri ferð sinni. Hótelstýran þar hafði reynst henni gríðarlega vel og hún vildi þakka fyrir sig. „Ég gisti á sannkölluðum gimsteini, Hótel Laxnesi. Anna hótelstýra tók afskaplega vel á móti mér og bara það eitt að horfa út um herbergisgluggann með útsýni yfir þessi snævi þöktu fjöll færðu mér frið.“

Anita talar líka um að sund hafi hjálpað sér í bataferlinu. „Sky Lagoon sem lekur út sem óendanleikalaug út í Norður-Atlandshafið var sömuleiðis ákveðinn hápunktur ferðarinnar. Ég heimsótti lónið sem er í senn nútímalegt og hefðbundið, innblásið af sögulegum torfbyggingum, með hótelstýrunni Önnu. 

Eftir tilheyrandi líkamsskrúbba sötruðum við dýrindis drykki undir tunglsljósinu og fögnuðum því að vera á lífi. Nokkrum dögum síðar baðaði ég mig svo líka í hinu goðsagnarkennda Bláa lóni sem er umkringt fjöllum og hraunbreiðum á Reykjanesskaga.

Gekk í gegnum gljúfur og starði niður gíga

Sund í íslenskum náttúrulaugum er eitthvað það dásamlegasta sem ég hef upplifað og ég hreinlega fann sársaukann í handleggnum seytla út í vötnin. Ég get ekki beðið eftir að upplifa Ísland að sumri til og baða mig í miðnætursólinni. Endurkoma mín til Íslands varð til þess að mér fannst við hafa svo mikið að læra af einu af umhverfisvænstu löndum jarðarinnar um hvernig megi lifa betur. 

Ég reyni að halda mér við það sem ég hef lært af íslenska orðatiltækinu „Þetta reddast“, því það mun allt ganga upp. 

Ég er sömuleiðis svo þakklát að ég lét ekki slysið mitt loka á upplifun mína af heiminum. Ég horfðist í augu við óttann, gekk í gegnum gljúfur og starði niður gíga. Ég heimsótti eldfjöll og glæsilega goshveri. Ég synti í náttúrulón undir stjörnubjörtum himni og í landi elds og ísa upplifði ég sanna endurfæðingu.“