Söngva­keppni og stríðs­glæpir

Í dag hefst söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva. Keppnin í ár er pólitískur gjörningur þar sem ríki Evrópu, í gegnum ríkissjónvarpsstöðvar sínar, fylkja liði um stjórnvöld í Ísrael og sýna pólitískan stuðning sinn við þau í verki með söng og dansi.

Þá er ég ekki að segja að Ríkisútvarp Íslands eða tónlistarfólkið sem keppir í ár hafi ekki átt annarra kosta völ en að taka þátt. Það var möguleiki, þó auðvitað hefði það ekki verið auðvelt. En, á endanum snýst þetta um ríkisstjórn Íslands og stefnu hennar í utanríkismálum. Keppnin er pólitískur gjörningur.

Hvað sá samband evrópskra sjónvarpsstöðva fyrir sér síðastliðið haust þegar það ákvað að standa með Ísrael í gegnum þykkt og þunnt? Hélt fólk að þetta myndi allt saman bara hætta ef það lokaði augunum og horfði í aðra átt? Ég veit það ekki af því að ég skil það ekki. Líklega sá enginn beinlínis fyrir sér að á meðan keppnin færi fram færi milljón manns undir hnífinn en það er samt væntanlega það sem er að fara að gerast í Rafah núna í vikunni.

Hér eru nokkur atriði frá síðastliðnu hálfa ári sem íslenska ríkið leggur opinbera blessun sína yfir í kvöld:

Aðför að fólki og lífi þeirra sem Alþjóðadómstóllinn í Haag hefur úrskurðað að sé líklega þjóðarmorð. (Ég á í erfiðleikum með að ná utan um frasann „plausible genocide“ á íslensku.)

Grimmileg aðför að líflínu Palestínufólks, UNRWA. (Og hér er Ísland ekki bara stuðningsmaður heldur gerandi.)

Dráp á 35.000 manns (varlega talið)

Að það sé ásættanlegt og eðlilegt að 70% fallinna séu konur og börn.

Að hernaður þar sem tala munaðarlausra barna var í febrúar orðin 19.000 sé eðlilegur.

Að 75 börn deyji á hverjum degi og 10 börn missi einn eða fleiri útlim.

Að manngerðri hungursneyð sé beitt gagnvart 2 milljónum manna.

Að fólk sem bíður eftir mat og hjálpargögnum sé myrt.

Að starfsmenn hjálparsamtaka séu myrtir.

Að eyðilegging húsa sé á við það sem gerðist síðast í seinni heimsstyrjöldinni.

Að spítalar séu herteknir og eyðilagðir.

Að herinn skilji eftir sig fjöldagrafir með hundruðum illa leikinna líkama á spítölum.

Að læknum og hjúkrunarfræðingum sé rænt og þeir myrtir.

Að aflimanir fari fram án deyfingar.

Að háskólar séu sprengdir í loft upp.

Að kennarar og nemendur séu drepnir.

Að mörg hundruð ára, stundum þúsund ára, gömlum menningarminjum sé rústað.

Að skjalasafn sé sprengt í loft upp.

Að bókasöfn séu sprengd í loft upp.

Að börn séu skotin í höfuðið.

Að fjölmiðlafólk sé skotmark.

Að fjölskyldur Hamasliða séu skotmörk.

Að fólk sé handtekið án dóms og laga og pyntað í fangelsum, upp að því marki að aflimanir vegna illrar meðferðar séu „routine event“.

Að fólk sem heldur á hvítum fánum og leiðir börn sér við hönd sé skotið á færi.

Að 6 ára stúlka í bíl fullum af sundurskotnum líkum sé notuð sem tálbeita til að sprengja sjúkrabíl í loft upp, áður en hún er sjálf myrt.

Að hvítur fosfór sé notaður í hernaði. (Ef þið vitið ekki hvaða áhrif hvítur fosfór hefur á mannshúð þá tekur enga stund að myndagúgla.)

Að fólk sé sprengt í tætlur í tjöldum þegar það á ekki lengur í nein hús að venda.

Að hálfnaktir menn á flótta frá kvölurum sínum með hvíta fána séu skotnir á færi. (Þið munið eftir ísraelsku gíslunum? Svo voru allir gíslarnir sem fundust kafnaðir í jarðgöngum og voru líklega líka fórnarlömb ísraelska hersins.)

Að ísraelsk stjórnvöld hunsi háværa fjöldahreyfingu innanlands sem vill fá gíslana heim.

Að grafið sé undan Sameinuðu þjóðunum og mikilvægum alþjóðalögum og -stofnunum.

Nú nenni ég ekki að telja meira upp en þetta er þeir helstu stríðsglæpir sem Ísland tekur virkan þátt í að leyfa að viðgangast. Íslensk stjórnvöld styðja þetta og sá stuðningur er sýndur í verki í kvöld í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva.

Það eina sem við getum gert núna er að horfa ekki.

Höfundur hefur áhyggjur af því samfélagi sem hafnar ekki stríðsglæpum og þjóðarmorði.