Um­sókn palestínsku drengjanna tekin til efnis­með­ferðar

 Hanna Símonardóttir, fósturmóður þeirra, segir að þau fái engin skýr svör frá Útlendingastofnun um það hversu löng sú bið geti verið.

„Enginn getur svarað okkur. Búið ykkur undir viku eða mánuði. Á meðan er fjölskyldan þeirra í gasklefanum hreinlega. Þau komast ekkert og það rignir sprengjum yfir þau. Maður getur ekkert verið rólegur á meðan,“ segir Hanna en fjölskylda drengjanna er enn föst á Gasa.

Fjallað var um mál drengjanna fyrir áramót. Þeir komu til landsins fyrir um níu mánuðum ásamt föðurbróður sínum og sóttu um alþjóðlega vernd. Þeir hafa síðan þá dvalið hjá tveimur fósturfjölskyldum, gengið í skóla og stundað íþróttir.

„Þeir eru svakalega duglegir í skólanum. Eru að læra íslensku og standa sig vel. Þeir æfa báðir fótbolta og bíða spenntir eftir því að fá kennitölu til að spila leiki,“ segir Hanna en þeir fá ekki kennitölu fyrr en þeir eru komnir með vernd.

Hanna segir margt hafa breyst þann 7. október þegar innrás Ísraela hófst.

„Það er ekki hægt að lýsa muninum á því að vera með barn í fóstri sem er að bíða eftir sínum svörum eins og aðrir og að vera með barn sem þarf svo að hafa áhyggjur af stríði líka. Það er ekki hægt að lýsa því,“ segir Hanna og að þau reyni að hjálpa þeim eftir bestu getu.

Nógu nákomnir til að fara en ekki til að vera

Útlendingastofnun og kærunefnd útlendingamál komust að þeirri niðurstöðu fyrir áramót að það ætti að vísa drengjunum úr landi með frænda sínum en þeir sóttu allir saman um alþjóðlega vernd saman til að byrja með. Eftir að drengirnir aðskildu sína umsókn frá frænda sínum var samþykkt að taka umsóknina til efnismeðferðar.

Hanna segir ákveðna þversögn í því að þegar þeir sæki um saman þá segi í niðurstöðu umsóknarinnar að vegna þess hve nákomnir þeir séu sé hægt að vísa drengjunum til Grikklands með frænda sínum en ekki sé hægt að líta til þess sama þegar skoðað sé hvort þeir megi vera á landinu. Þá sé frændinn ekki nægilega nákominn þeim til að vera hér til að hugsa um þá.

„Þeim var neitað öllum þremur og margsinnis vísað til þess að þótt þeir væru ekki nánasta fjölskylda þá séu þeir ákveðin fjölskyldueining og eigi að fara saman til Grikklands. Hann væri þeim nægilega nákominn til að gera það,“ segir Hanna.

„En allt í einu núna eru þeir ekki nægilega nákomnir. Þeir fá efnismeðferð en frændi þeirra á að fara,“ segir Hanna en auk frænda þeirra sem kom með þeim var annar frændi þeirra á landinu sem þegar er búið að vísa til Grikklands. Báðir eru þeir skráðir með vernd í Grikklandi og er þeim vísað þangað þess vegna.

„Þetta er ótrúlega ómanneskjulegt,“ segir Hanna.

Líðan drengjanna slæm

Hún segir líðan drengjanna fara versnandi með hverjum deginum sem líður. Í dag sé fimmti dagurinn sem þeir hafi ekkert heyrt í fjölskyldu sinni á Gasa.

„Þeir vita ekki af hverju en vona að það sé vegna netsambandsleysis,“ segir Hanna og að ofan á það bætist svo áhyggjur af því að vísa eigi frænda þeirra úr landi eftir 30 daga.

„Þeir eru mjög sárir yfir því. Þetta eru einu ættingjarnir sem þeir eiga örugga. Yngri guttinn ólst upp í sama húsi og annar þeirra. Stórfjölskyldan bjó öll saman þar,“ segir Hanna.

Hún segir frænda þeirra sem var vísað til Grikklands nú heimilislausan og að honum gangi mjög illa að finna sér vinnu. Þau sendi honum peninga reglulega. Þau óttist að sömu örlög bíði hins frænda þeirra þegar hann verður sendur þangað líka. Þangað til fær hann að búa hjá þeim með þeim skilyrðum að hann tilkynni sig reglulega til Útlendingastofnunar.

„Maður vonar til guðs að yfirvöld sjái að sér í þessum brottvísunum á Palestínumönnum. Þetta er fólk sem að býr við svo hræðilegar áhyggjur. Það getur ekki farið heim til sín,“ segir Hanna en frændi drengjanna hafi þó haft orð á því að hann myndi frekar fara þangað en til Grikklands.

„Honum er ekki mögulegt að snúa til heimahaganna því það er ekki hægt að komast inn. En hann myndi frekar, ef hann gæti valið, farið til Palestínu en til Grikklands. Hann hefur verið þar og segir sjálfur að hann myndi frekar deyja með fólkinu sínu í Palestínu en að rotna á götunni í Grikklandi.“