Sýkna Lands­bankann af kröfum Quang Le

Quang Le,sem hét um tíma Davíð Viðarsson, stefndi Landsbankanum í september þar sem hann hafði ekki fengið að stofna til bankaviðskipta hjá þeim ári eftir að rannsókn á máli hans hófst. Hann er grunaður um mansal, peningaþvætti og skipulagða glæpastarfsemi. Lögregla hóf rannsókn sína fyrir um tveimur árum síðan og sætir Le, sem er frá Víetnam, farbanni.

Þann 13. mars 2024 sendi Landsbankinn Le bréf og tilkynnti honum að bankaviðskiptum við hann yrði sagt upp. Ástæða uppsagnarinnar var að bankinn teldi viðskiptasamband Le ekki samrýmast áhættustefnu bankans og stefnu þeirra gegn peningaþvætti og fjármögnun hryðjuverka. Uppsagnarfresturinn var tveir mánuðir.

Le óskaði eftir því 3. febrúar 2025, tæpu ári síðar, að opna nýja bankareikning þar sem lögregluyfirvöld höfðu lokað öllum fyrirtækjum hans og persónulegum bankareikningi meðan hann hefði stöðu grunaðs manns. Hann vildi því fá nýjan bankareikning til að fá greidd laun og taldi sig eiga rétt á því að eiga bankareikning þar sem hann hafi verið búsettur á Íslandi í yfir átján ár, unnið, rekið fyrirtæki og greitt skatta.

Landsbankinn synjaði Le og það gerðu sömuleiðis Arion banki 20. mars 2025, Indó sparisjóður 21. mars 2025 og Sparisjóður Strandmanna 15. apríl. 

Le taldi ákvörðun Landsbankans að loka fyrir inn- og útborganir af reikningum vera ástæðulausa og ólögmæta. Þá byggi orsakir uppsagnar bankans á kerfislægum kynþáttafordómum og brjóti lokunin gegn mannréttindum hans þar sem hann er útilokaður frá því að geta átt bankaviðskipti. Það væri skylda Landsbankans að veita honum umrædda þjónustu.

Kvartaði ári of seint

Landsbankinn sagði uppsögnina lögmæta auk þess sem það væri of seint fyrir Le að gera athugasemdir, átján mánuðum eftir að viðskiptasambandinu var sagt upp. Í svari þeirra við bréfi Le var vísað í viðskiptaskilmála bankans þar sem komi fram að bankanum sé heimilt, án rökstuðnings, að hafa stofnun viðskiptasambands. 

Dómurinn taldi að þar sem Le hefði ekki mótmælt uppsögninni og talið sig þurfa að óska sérstaklega eftir nýjum reikningi væri hægt að hafna málsástæðu Le um ástæðulausa og ólögmæta uppsögn. Þá hafi Landsbankinn vísað til áhættumats Le í svari sínu svo synjunin grundvallaðist ekki á kerfislægum kynþáttafordómum.

Síðasta málsástæða Le var að bankanum beri skylda að veita honum umrædda þjónustu þar sem það sé óheimilt að útiloka hann frá því að eiga í bankaviðskiptum. Dómurinn mat það að lokum að fallast á málatilbúnað Landsbankans um að þeim hafi verið heimilt að synja Le með vísun í lög um peningaþvætti.

Dómurinn sýknaði því Landsbankann af öllum kröfum Le.