Styðjum betur við börn í Kópavogi Ester Halldórsdóttir skrifar 8. maí 2026 09:21 Það er gott að búa í Kópavogi, en margt má þó bæta. Aðstoð við börn með taugafjölbreytileika (ADHD, einhverfa og lesblinda) er verulega ábótavant. Það þarf að mæta börnum strax sem upplifa vanlíðan, eiga erfitt með nám eða eru utanvelta í þeirra nærumhverfi, og koma þannig í veg fyrir að þau flosni upp úr námi og einangrist félagslega. Eins og staðan er núna þurfa foreldrar þessara barna að sækja aðstoð fyrir þau utan skólans á vinnutíma, sem er gríðarlega kostnaðarsamt og eykur álag á vinnandi fólk. Sálfræðiþjónusta og talmeinaþjónusta ekki í boði fyrir börn í Kópavogi Börn í Kópavogi hafa almennt ekki aðgang að þjónustu talmeinafræðinga á vegum Kópavogsbæjar, og þar með innan veggja leikskóla eða skóla, nema vandinn sé „minni háttar.“ Í flestum tilfellum þurfa foreldrar því að sækja um að komast að hjá sjálfstætt starfandi talmeinafræðingum en bið eftir slíkri þjónustu getur verið mörg ár. Slík þjónusta er yfirleitt einungis í boði á dagvinnutíma sem eins og fyrr segir eykur álag á foreldra. Börn í Kópavogi hafa heldur ekki aðgang að sálfræðiþjónustu í skólum. Sálfræðingar á vegum Kópavogsbæjar gera forgreiningar á börnum með grun um ADHD eða einhverfu, en eftir að forgreining er komin fara börnin á biðlista hjá geðheilsumiðstöð barna sem er nú um þrjú ár. Á meðan á þessari bið stendur, og eftir að greining er komin, fá börnin okkar enga aðstoð innan veggja skólans. Börn með taugafjölbreytileika og kvíða þurfa mörg hver á þjónustu sálfræðinga að halda og aðstoð með félagsfærni. Fjárfestum í framtíð barnanna okkar Ég trúi því að ef börn eru gripin strax í leikskóla eða á fyrstu árum grunnskólagöngu er oft hægt að koma í veg fyrir vandamál sem tengjast vanlíðan seinna meir, svo sem félagslega einangrun eða vímuefnanotkun. Við þurfum að fjárfesta í framtíð barnanna okkar. Við þurfum að bjóða upp á ókeypis sálfræðiþjónustu, félagsfærnikennslu og talmeinaþjónustu innan skóla og efla fræðslu fyrir bæði kennara og nemendur um taugafjölbreytileika til að auka skilning. Börnum með taugafjölbreytileika eru allir vegir færir ef að réttu tólin eru til staðar. Það þarf að forgangsraða fjármunum, og ættu börnin okkar alltaf að koma fyrst. Það að eyða mörghundruð milljónum í gæluverkefni í Smáralind meðan börnin okkar fá ekki þá aðstoð sem þau þurfa er galið. Höfundur er varaþingmaður Viðreisnar í suðvesturkjördæmi og þriggja barna móðir í Kópavogi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson Skoðun Halldór 01.08.2026 Halldór Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson Skoðun „Nei“ er ekki lok málsins, - það er frestun þess Hjálmar Vilhjálmsson Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson Skoðun Skoðun Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Sigurgeir Þorkelsson skrifar Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Brestur í manngæsku - ESB og flóttafólk Ari Orrason skrifar Skoðun Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Evra eða króna? Grímur Grímsson skrifar Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir skrifar Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén skrifar Skoðun „Nei“ er ekki lok málsins, - það er frestun þess Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Hvernig varð gervigreindin til og hvernig virkar hún? Karl Thoroddsen skrifar Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson skrifar Skoðun Hvar eru góðu mennirnir? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Slagorð í stað gagna: Grein Snorra Mássonar um ESB-aðild Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar Skoðun Hættulegasti tími ársins í umferðinni Ágúst Mogensen skrifar Skoðun Að neita að leita Kristrún Ágústsdóttir skrifar Skoðun ESB umræðan og gervigreindin Ólafur Hannesson skrifar Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar Skoðun Hver ber raunverulega ábyrgð á minkaslysinu? Anahita Sahar Babaei skrifar Skoðun Spænska knattspyrnuliðið sem héraðsmetafór fyrir Spán Jordi Oriola Folch skrifar Skoðun Gæði bygginga ráðast ekki ef reglugerðum einum saman Bergþóra Góa Kvaran skrifar Skoðun Ég hélt að þetta væri bara lítið hrúður Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Af hverju já? Reynir Böðvarsson skrifar Skoðun Ef lausnirnar eru til, af hverju eru þær ekki notaðar? Birgir Hrafn Birgisson skrifar Skoðun Óreiða á samviskunni Páll Rafnar Þorsteinsson skrifar Skoðun Fullveldi fyrir hvern? Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Viðræðurnar snúast um aðlögun Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Kristrún skýrði loksins hvað verður kosið um Gunnar Ármannsson skrifar Sjá meira
Það er gott að búa í Kópavogi, en margt má þó bæta. Aðstoð við börn með taugafjölbreytileika (ADHD, einhverfa og lesblinda) er verulega ábótavant. Það þarf að mæta börnum strax sem upplifa vanlíðan, eiga erfitt með nám eða eru utanvelta í þeirra nærumhverfi, og koma þannig í veg fyrir að þau flosni upp úr námi og einangrist félagslega. Eins og staðan er núna þurfa foreldrar þessara barna að sækja aðstoð fyrir þau utan skólans á vinnutíma, sem er gríðarlega kostnaðarsamt og eykur álag á vinnandi fólk. Sálfræðiþjónusta og talmeinaþjónusta ekki í boði fyrir börn í Kópavogi Börn í Kópavogi hafa almennt ekki aðgang að þjónustu talmeinafræðinga á vegum Kópavogsbæjar, og þar með innan veggja leikskóla eða skóla, nema vandinn sé „minni háttar.“ Í flestum tilfellum þurfa foreldrar því að sækja um að komast að hjá sjálfstætt starfandi talmeinafræðingum en bið eftir slíkri þjónustu getur verið mörg ár. Slík þjónusta er yfirleitt einungis í boði á dagvinnutíma sem eins og fyrr segir eykur álag á foreldra. Börn í Kópavogi hafa heldur ekki aðgang að sálfræðiþjónustu í skólum. Sálfræðingar á vegum Kópavogsbæjar gera forgreiningar á börnum með grun um ADHD eða einhverfu, en eftir að forgreining er komin fara börnin á biðlista hjá geðheilsumiðstöð barna sem er nú um þrjú ár. Á meðan á þessari bið stendur, og eftir að greining er komin, fá börnin okkar enga aðstoð innan veggja skólans. Börn með taugafjölbreytileika og kvíða þurfa mörg hver á þjónustu sálfræðinga að halda og aðstoð með félagsfærni. Fjárfestum í framtíð barnanna okkar Ég trúi því að ef börn eru gripin strax í leikskóla eða á fyrstu árum grunnskólagöngu er oft hægt að koma í veg fyrir vandamál sem tengjast vanlíðan seinna meir, svo sem félagslega einangrun eða vímuefnanotkun. Við þurfum að fjárfesta í framtíð barnanna okkar. Við þurfum að bjóða upp á ókeypis sálfræðiþjónustu, félagsfærnikennslu og talmeinaþjónustu innan skóla og efla fræðslu fyrir bæði kennara og nemendur um taugafjölbreytileika til að auka skilning. Börnum með taugafjölbreytileika eru allir vegir færir ef að réttu tólin eru til staðar. Það þarf að forgangsraða fjármunum, og ættu börnin okkar alltaf að koma fyrst. Það að eyða mörghundruð milljónum í gæluverkefni í Smáralind meðan börnin okkar fá ekki þá aðstoð sem þau þurfa er galið. Höfundur er varaþingmaður Viðreisnar í suðvesturkjördæmi og þriggja barna móðir í Kópavogi.
Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar
Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar
Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar