Hvers vegna þétting byggðar?

Við höfum upplifað miklar breytingar á síðustu árum á borginni okkar sem hefur hægt og rólega verið að þróast í þá átt að verða lítil alþjóðleg stórborg. Samfylkingin í Reykjavík hefur leitt þessar breytingar og er það einmitt vegna þeirrar forystu sem Samfylkingin hefur fest sig í sessi sem leiðandi afl í íslenskri borgarþróun. Ég er stoltur af þessari arfleið og að vera partur af stjórnmálaafli sem hefur haft dug og þor til að taka framsæknar ákvarðanir í skipulagsmálum. Ákvarðanir sem hafa oft verið erfiðar og óvinsælar en eiga það sammerkt að standa með framtíðinni og mannlífinu í borginni.

Nú stendur umræðan um borgarþróun og vöxt borgarinnar á ákveðnum krossgötum og sótt er að gríðarlega mikilvægum verkefnum úr mörgum og ólíkum áttum. Ég nefni Vatnsmýrina, Borgarlínu og það sem virðist varla mega tala um lengur; þéttingu byggðar. Mikilvægar vörður hafa verið festar í sessi en við höfum líka rekist á og mistök hafa vissulega verið gerð. Þá eru önnur stór verkefni á viðkvæmu stigi og enn baráttur sem ekki hafa unnist og þarf að skerpa á. Á slíkum tímapunkti er mikilvægt að leita í kjarnan og muna hvers vegna farið var að stað í þá vegferð að byggja borgina inn á við og hverjir hinir valkostirnir eru.

Það er eðli skipulagsmála að þau eru seigfljótandi og það getur tekið verkefni mörg ár, og jafnvel áratugi, að komast að fullu til framkæmda og virkni. Það þarf því bæði staðfestu og faglega þekkingu að borðinu til þess að standa með málum svo þau fari ekki á ranga braut á þróunar-, hönnunar- eða framkvæmdastigi. Gott dæmi um slíkt verkefni er Borgarlínan sem nú er að komast til framkvæmda eftir langan undirbúning. Það mun skipta lykilmáli á næstu árum að hún verði framkvæmd rétt og að við endum ekki með einhverskonar málamiðlunarbastarð sem bætir fátt og gleður engan.

Í mínum huga er rétta leiðin áfram að þróa borgina inná við. Það er líka eina leiðin til þess að búa til umhverfi þar sem mannlífið er sett í fyrsta sæti. Öll loforð um annað byggja á tálsýn. Mögulega þarf þó að taka eitt skref aftur á bak, minnka byggingamagn á einstaka reitum og liðka til innan kerfisins. En það þýðir ekki að við þurfum að pakka saman og breyta alfarið um kúrs eins og oft er niðurstaðan í okkar íslenska samfélagi. Við þurfum að læra af mistökum, dýpka skilning okkar og finna betri leiðir í að komast að takmarkinu. Hlusta betur á fólkið í hverfum borgarinnar og hverjar þeirra óskir eru. Það er þroskamerki að við séum komin á þennan stað og vísbending um að búið sé að ryðja mikilvæga braut. Við erum ekki lengur að tala um hvort við ætlum að byggja hér borg heldur hvernig.

Á þessum tímamótum er því líka lífsnauðsynlegt að koma með ferska nálgun á málin. Ég tel einmitt að það sé það sem ég kem með að borðinu. Ég hef sterkan faglegan bakgrunn þegar kemur að skipulags- og byggingarmálum borgarinnar og þó ég hafi fengið að dýfa stóru tánni í málin á síðustu árum sem varaborgarfulltrúi að þá tel ég mig eiga mikið inni á vettvangi borgarstjórnar. Ég býð því fram krafta mína sem öflugur málsvari fyrir borgarþróun og skipulagsmál á grunni jöfnuðar og framsækni. Ég býð mig fram sem fulltrúi nýrrar kynslóðar sem getur innleitt breytingar án þess þó að missa sjónar af upprunalega takmarkinu.

Ég vil meiri borg.

Höfundur er arkitekt og varaborgarfulltrúi og býður sig fram í 3-4. sæti í flokksvali Samfylkingarinnar 24. janúar nk.