Satt eða logið: Nýjar á­skoranir fyrir neyt­endur og aug­lýs­endur

Á dögunum sagðist blaðamaður BBC til dæmis hafa lent í smá vandræðum með að sanna að hann sjálfur væri ekki gervigreind. Tilraun hans fólst í því að hann hringdi í frænku sína og sagði henni að hann myndi hafa samband við hana aftur. Hún ætti að giska á hvort það væri hann sjálfur sem væri að hringja eða hvort hún væri að tala við gervigreind.

Útkoman var svolítið óhugnanleg: Frænkan var ekki viss.

Um daginn fékk blaðamaður Atvinnulífsins meira að segja tölvupóst frá viðmælanda. Sem kom í ljós að var ekki viðmælandinn sjálfur, heldur gervigreindin Magnús að sinna erindi fyrir viðmælandann.

Heiðarlegur hakkari sagði í viðtali við Atvinnulífið fyrir nokkru að tæknilega séð er lítið mál að fá þekktan einstakling eins og Boga Ágústsson til að segja og gera hvað sem er. Því svo mörg myndbrot og hljóð er til af Boga að fyrir tæknina er ekkert mál að búa eitthvað fals til.

Óhugnanlegt er það ekki?

En hvar liggja tækifærin þó fyrir til dæmis auglýsendum? Og kannski hætturnar líka?

Því auðvitað er sú veröld runnin upp að auglýsendur eru að nýta sér tæknina í sína þágu.

Ekki aðeins til að búa til efni á ódýrari hátt en áður, heldur líka á fjölbreyttari hátt. Sumir segja að í framtíðinni verði allar auglýsingar klæðskerasniðnar og engin auglýsing verði eins.

Sumsé: Það sem þú sérð og síðan næsti maður sér þarf ekki endilega að vera auglýsing með sömu mynd eða texta.

Spámenn og sérfræðingar sem Reuter ræddi við segja gervigreindina víst fljótlega fara að breyta því hvernig við notum fjölmiðlana. Við hættum að þurfa að vafra á milli mismunandi vefsíðna, fáum samantektina beint til okkar miðað við það sem við viljum helst.

Í raun eins og við séum sjálf að ákveða hverju sinni hvað felst í upphafssetningunni: Í þetta er fréttum helst…

Sá galli fylgir hins vegar gjöf Njarðar að fals er fals og á endanum mun fólk leitast við að fá ekki til sín fals. Sem þýðir að fjölmiðlar, auglýsendur, fólk og fyrirtæki munu í síauknum mæli fara að vinna með það sem staðfest er.

Nýlegt dæmi:

Þegar stríðið braust út í Mið-Austurlöndunum fyrir nokkrum vikum síðan, var nokkuð algengt á stærri miðlum erlendis að með myndböndum og myndum stæði texti frá fjölmiðlinum um að tiltekið myndband eða mynd væri staðfest af þeirra hálfu. Svona til að taka af allan vafa: Það væri komið stríð.

Fyrstu rannsóknir um djúpfalsanir og áhrif þeirra á vörumerki og ímynd virðast benda til þess að þótt tækifæri liggi í gervigreind og djúpfölsunum fyrir auglýsendur, geti það skaðað vörumerki og ásýnd verulega ef ekki er rétt staðið að málum.

Könnun MIT í Bandaríkjunum sýnir til dæmis að þótt fólk virðist almennt ekki hafa mikinn skilning á því hvað er falsað og hvað ekki, felst hættan í því sem gerist eftir að fólk áttar sig á því að eitthvað var falsað: Þá fer traustið.

Sem fyrir auglýsendur getur verið varasamt. Upp komast svik um síðir og allt það...

Rannsókn Stanford í fyrra sýnir svipaðar niðurstöður: Ef fólk áttar sig á því að eitthvað er fals, grefur það undan trausti. Fleiri rannsóknir væri auðvelt að tína til og rýna í. Eitthvað sem verður áhugavert að fylgjast með á komandi misserum og árum. Þar sem ljóst er að það sem eitt sinn var verður aldrei eins aftur.

Eða ert þú enn þá þú og ég ég?