Höfum við ekki nóg við peningana að gera?

Í kvöldfréttum RÚV laugardagskvöldið 11. apríl sagði Kristrún Frostadóttir forsætisráðherra orðrétt: „Við erum ekki að kjósa um inngöngu.“ Hvað erum við þá að kjósa um, Kristrún? Aðlögun að öllu regluverki Evrópusambandsins og stjórnsýslu þess sem við ætlum okkur síðan ekki að ganga inn í? Eða eins og segir í greinargerðinni með þingsályktunartillögu ríkisstjórnar hennar um þjóðaratkvæðið í lok ágúst: „Á það er gjarnan bent að aðildarviðræður við ESB snúist um að ný aðildarríki lagi sig að reglum sambandsins. Má þetta til sanns vegar færa, enda væri Ísland að ganga í ríkjabandalag með fyrirliggjandi reglum.“ Hefur nokkur þjóð farið í slíka vegferð án þess að ætla sér að ganga í ESB?

Aðildarviðræður við ESB snúast fyrst og síðast um það að umsóknarríki aðlagar alla sína löggjöf að regluverki sambandsins. Síðast strönduðu þær viðræður okkar ekki síst á sjávarútvegs- og landbúnaðarkaflanum enda veitir ESB engar varanlegar undanþágur lengur í slíkum málum. Það er hægt að fá tímabundna aðlögun og sérstaka aðlögun (sérlausnir) í minni háttar málum. Varanlegar undanþágur og sérlausnir eru sitthvor hluturinn. Ólíkt hinu fyrra breytir það síðara engu um það að valdið fer til ESB. Að halda það að Ísland geti fengið varanlega undanþágu vegna 200 mílna fiskveiðilögsögu okkar er því óskhyggjan ein. Auk þess myndu allar hinar 27 Evrópuþjóðirnar aldrei samþykkja neina sérmeðferð fyrir Ísland sem þær fengju ekki sjálfar.

Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir utanríkisráðherra talar síðan gjarnan um tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðslu svona eins og til að róa fólk. Að það sé þá bara hægt að segja nei í seinni þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þegar það er búið að aðlaga alla löggjöf okkar hér að regluverki ESB. Þegar samningur lægi fyrir væri það búið og gert. Það kostar að kíkja í pakkann, pakka sem þegar er opinn, og sá kostnaður hleypur á mörg hundruðum milljóna króna. Væri nú ekki nær að nota þá fjármuni í brýn og aðkallandi verkefni hér innanlands í stað þess að æða af stað í þetta rándýra bjölluat í Brussel? Höfum við ekki nóg við peningana að gera?

Síendurtekið og villandi orðalag bæði forsætisráðherra og utanríkisráðherra um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu þann 29. ágúst er ámælisvert. Á sama tíma saka þær þá sem eru á öndverðum meiði á við þær sífellt um upplýsingaóreiðu. Góðu fréttirnar eru hins vegar þær að æ fleiri eru greinilega farnir að sjá í gegnum blekkjandi orðalagið og átta sig á hinu rétta: Að kosningarnar 29. ágúst snúast í raun um það hvort Ísland eigi að ganga í ESB eða ekki.

Ég mun segja NEI við inngöngu Íslands í ESB höfuðdaginn 29. ágúst!

Höfundur er tónlistarkona.