Kæru landar – Eigum við að hafna samningi sem við höfum ekki séð?

Undanfarnar vikur hafa margir hvatt þjóðina til að segja „nei“ í þjóðaratkvæðagreiðslunni í ágúst, þ.e. að við höfnum samningi sem enginn hefur enn fengið að sjá.

Hvernig getur ábyrg þjóð tekið afstöðu til kosta og galla samnings sem ekki liggur fyrir?

Þetta er kjarnaspurningin sem kjósendur þurfa að svara.

Við erum ekki að kjósa um AÐILD að ESB

Atkvæðagreiðslan í ágúst snýst aðeins um hvort þjóðin vilji fá samning til að geta metið hann með upplýstum hætti.

Ef samningurinn reynist slæmur höfnum við honum. En ef við stöðvum ferlið núna fáum við aldrei að sjá hvaða kjör Ísland gæti samið um.

Eigum við ekki rétt á svörum við spurningum eins og?

Getur Ísland notið lægri vaxta til framtíðar?

Getur íslenskt atvinnulíf orðið samkeppnishæfara?

Getum við laðað að fleiri fjárfestingar og ný störf?

Getur ungt fólk fengið betri tækifæri til að eignast húsnæði?

Getur Ísland aukið stöðugleika í efnahagslífi sínu?

Getum við styrkt stöðu íslenskrar tungu og menningar?

Eina leiðin til að fá svör við þessum spurningum er samningur – ekki getgátur og slagorð.

Hvað segja þeir sem hafa kynnt sér málið?

Undanfarið hafa einstaklingar úr ólíkum áttum hvatt þjóðina til að nálgast málið af yfirvegun. Þar á meðal hefur Hannes Pétursson skáld, bent á að rugla ekki saman þjóðaratkvæðagreiðslunni í ágúst og endanlegri ákvörðun um aðild.

Sama sjónarmið hefur komið fram hjá fjölmörgum sem eru ekki endilega sammála um ESB-aðild, en telja sjálfsagt að þjóðin fái að sjá niðurstöðu samningaviðræðna áður en hún tekur afstöðu – þannig styrkjum við lýðræðið.

Hvað með menningu, tungu og sérstöðu Íslands?

Sumir óttast að aðildarviðræður veiki íslenska tungu og menningu.

Prófessor emeritus Davíð Þór Björgvinsson hefur bent á að reynslan bendi fremur til hins gagnstæða.

Evrópusambandið byggir á þeirri hugsjón að þjóðir „sameinist í fjölbreytileika“. Reynslan er að smáar þjóðir innan sambandsins hafa fengið stuðning til að varðveita tungumál sín, menningu og sérkenni.

Á tímum gervigreindar og hraðrar stafrænnar þróunar verður stuðningur við íslenska tungu, máltækni, rannsóknir og menningu líklega mikilvægari en nokkru sinni fyrr.

Þess vegna eigum við að spyrja:

Hvernig tryggjum við best stöðu íslenskrar tungu og menningar til næstu 100 ára?

Segjum já við upplýsingum og raunverulegum samningi

Kæru landar.

Sjálfstæð þjóð tekur ekki ákvarðanir á grundvelli ótta, heldur á grundvelli upplýsinga.

Þjóðaratkvæðagreiðslan í ágúst snýst eingöngu um að við viljum sjá samninginn við ESB. Þannig að við getum í framhaldinu tekið upplýsta ákvörðun um stærsta hagsmunamál Íslands til framtíðar.

Spurningin til okkar allra er því einföld:

Eigum við að hafna samningi sem við höfum ekki séð?

Höfundur er viðskiptafræðingur með MS í stjórnun og stefnumótun – áhugamaður um framtíð og öryggi Íslands.