Fyrir hvern erum við að pósta?

Ég hef verið að velta fyrir undanfarið þeim áhrifum sem það hefur á börn þegar þeim er kastað í sviðsljósið án þeirra vitundar. Ekki einungis áhrifum heldur líka ástæðu. Hvers vegna erum við að deila börnunum okkar? Mögulega því við erum stolt af þeim og viljum sýna þau, mögulega viljum við sýna öðrum hvað við erum að gera. En hvers vegna þurfum við að sýna börnin?

Við höldum að við höfum djúpstæðan skilning á internetinu, við teljum okkur vita hver skoðar efnið okkar og í hvaða tilgangi. En vita börnin það eða skilja? Vita börnin einfaldlega hvað netið er? Ég hef verið hugsi yfir því fyrir hvern við erum í raun að pósta. Er það fyrir okkur, börnin eða er það fyrir almenning að sjá?

Einnig er annar mjög mikilvægur vinkill á þessu máli, en það eru börn með greiningar og fatlanir. Fyrir hvern er það gert þegar við deilum upplýsingum um reynslu þeirra, heilsufarssögu og viðkvæmum augnablikum lífi þeirra? Ég hef mikið velt vöngum yfir því og ég held að það sé allavega ekki fyrir þau gert. Það getur verið að í einhverjum tilfellum séum við að vekja athygli á einhverju í samfélaginu, brotalöm í kerfinu sem nauðsynlegt er að benda á. En hvernig er best að segja frá því, þarf andlit barnsins að vera í forgrunni þess?

Þetta hefur verið mér mjög hugleikið undanfarið, því ég á barn sem var nýlega greint með mjög sjaldgæfan sjúkdóm og vil gjarnan vekja athygli á honum þannig að fólk læri að taka eftir einkennum hjá sínu barni. En hvernig er best að fara að því? Á ég að setjast fyrir framan myndavélina með barnið fyrir framan mig og segja frá? Er þetta ekki þá fræðsla á kostnað barnsins? Barnið mitt vill kannski ekki að allir viti hvað það hefur gengið í gegnum, allavega getur það ekki sagt það strax. Þetta er flókið því við erum rödd barnanna okkar og það er okkar skylda að standa upp fyrir þeim, en þurfa andlit þeirra að fylgja?

Eflaust einhverjir ósammála mér, hafa jafnvel skapað sér sess á samfélagsmiðlum og það er sannarlega þeirra réttur. Ég held bara að það sé mjög mikilvægt að við spyrjum okkur gagnrýninna spurninga áður en við förum í þá vegferð að berskjalda börnin okkar fyrir umræðu á netinu. Börnin vaxa úr grasi og eiga þá að geta fengið tækifæri til að skapa sér sína eigin samfélagsímynd og miðla þeim upplýsingum um sig sjálf sem þau telja að eigi erindi við almenning Við þurfum að spyrja okkur; Hvenær þarf ég samþykki frá barninu eða þarf ég þess aldrei? Hvar drögum við línuna?

Höfundur er tveggja barna móðir og viðskiptafræðingur.